Το Χειμερινό ηλιοστάσιο στον αρχαίο κόσμο και τις θρησκείες.


Οι Έλληνες Εθνικοί γιόρτασαν το Χειμερινό Ηλιοστάσιο σε Αθήνα και Νέα ΥόρκηΔιαβάστε σχετικά για Ελληνική Εθνική ΘρησκείαΎπατο Συμβούλιο Ελλήνων Εθνικών (ΥΣΕΕ)ΦωτογραφίεςΧειμερινό Ηλιοστάσιο,
Σύμφωνα με το επίσημο εορτολόγιο της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας, το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών εόρτασε το Χειμερινό Ηλιοστάσιο και την γέννηση του Τριεσπέρου Ηρακλέους στην Αθήνα, στο Φιλοσοφικό Αθήναιο Εκατηβόλος, στις 17 Δεκεμβρίου 2016.
Την ιεροπραξία τέλεσε ο ιεροπρακτικός βραχίονας «Δελφύς».
Ακολούθησε ονοματοδοσία του Συνέλληνα Πλήθωνος και γεύμα από συμβολών.
Την ίδια ημέρα εόρτασε και το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών Αμερικής στην ιδιόκτητη αίθουσά του στην Αστόρια της Νέας Υόρκης, ενώ στις 18 Δεκεμβρίου θα εορτάσουν τα παραρτήματα Ρόδου, Σερρών και Θεσσαλονίκης, στις 21 Δεκεμβρίου ο Οίκος Θύρσος και στις 26 Δεκεμβρίου το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών Κύπρου.

21 Δεκεμβρίου, το Χειμερινό Ηλιοστάσιο στον αρχαίο κόσμο

“]             Η Γέννηση του Ηλίου και ο Θρίαμβος του Βάκχου. [Corrado Giaquinto, 1762]
Η Γέννηση του Ηλίου και ο Θρίαμβος του Βάκχου. [Corrado Giaquinto, 1762
Οι ημέρες γύρω από το Χειμερινό Ηλιοστάσιο έχουν μια σπουδαία αστρονομική σημασία. Στις 21 Δεκεμβρίου ο Ήλιος βρίσκεται στο νοτιότερο σημείο του, και φαίνεται να στέκεται πάνω στην εκλειπτική σαν να είναι έτοιμος να σταματήσει. Μένει σταθερός από τις 21 έως τις 24 Δεκεμβρίου, όπου είναι και οι μικρότερες μέρες του χρόνου. Αυτές τις τρεις ημέρες φαίνεται σαν να πεθαίνει.
Τα Ηλιοστάσια και οι Ισημερίες σημειοδοτούν την αρχή κάθε εποχής. Το Χειμερινό Ηλιοστάσιο είναι η αρχή του χειμώνα, μιας σκληρής εποχής για τα άτομα που ζουν στο Βόρειο ημισφαίριο της Γης. Οι ιερείς διαφόρων θρησκειών έκαναν δεήσεις προς τον Ήλιο για να μην χαθεί οριστικά κάτω από τον ορίζοντα στην προαιώνια πορεία του προς το Νότιο ημισφαίριο.
Μετά τις 21 Δεκεμβρίου ο Ήλιος αρχίζει και πάλι να ανεβαίνει όλο και πιο ψηλά και η ημέρα να μεγαλώνει. Σταματάει τη κίνηση του προς το νότο και στρέφεται προς βορρά. Οι άνθρωποι σε διάφορα σημεία του πλανήτη πανηγύριζαν που ο ήλιος για μια ακόμα φορά πέρασε από το Χειμερινό Ηλιοστάσιο και ξαναγεννήθηκε.
Ο ‘Ήλιος λατρεύτηκε από του αρχαίους λαούς σαν Θεός, γι αυτό πολλές θρησκείες είχαν τοποθετήσει σε αυτή την περίοδο πολύ πριν από την έλευση του Χριστιανισμού, τη γέννηση των Θεών τους.
Στην αρχαία Ελλάδα στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο γιόρταζαν τη γέννηση του Διονύσου, γιου του Δία και της παρθένου Σεμέλης. Τον αποκαλούσαν «σωτήρα» και «θείο βρέφος». Ήταν ο «καλός ποιμένας», οι ιερείς του οποίου κρατούσαν την ποιμενική ράβδο, όπως συνέβαινε και με τον Όσιρη. Τον χειμώνα θρηνούσαν το σκοτωμό του από τους Τιτάνες, αλλά στις 30 Δεκεμβρίου γιόρταζαν την αναγέννηση του.
Οι ιέρειες τότε ανέβαιναν στην κορυφή του ιερού βουνού και κρατώντας ένα βρέφος φώναζαν «ο Διόνυσος ξαναγεννήθηκε».
Ο Ήλιος λατρεύτηκε από τους αρχαίους Έλληνες σαν θεός, μιας που γι αυτούς
ο Ήλιος, ήταν ο δημιουργός των εποχών του έτους, και του κύκλου των φαινομένων και των εναλλαγών που σχετίζονται με αυτές , από τη σπορά έως τη βλάστηση και από την ανθοφορία έως τη συγκομιδή.
Τον απεικόνιζαν πάνω σε ένα πύρινο άρμα να ξεκινά κάθε πρωί, να διατρέχει τον ουρανό και να σκορπίζει το φως στη Γη. Τον ταύτιζαν επίσης με το Φοίβο Απόλλωνα, το θεό του Φωτός.
Αναπαριστούσαν την κίνηση του ηλίου με τη ζωή ενός ανθρώπου που γεννιόταν κατά το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, και μεγάλωνε βαθμιαία όπως αυξανόταν το φως του ηλίου μέχρι την Εαρινή Ισημερία όπου ή ημέρα εξισώνεται με τη νύχτα. Τότε η Ήλιος νικά το σκοτάδι, συμβολίζοντας με αυτό τον τρόπο την αναγέννηση της φύσης μέσα από τη μήτρα της Γης.
 Η γιορτή αυτή πέρασε και στην αρχαία Ρώμη όπου γιόρταζαν τα Σατουρνάλια, προς τιμή του θεού Κρόνου, αλλά και της θεάς Δήμητρας, όπου θυσίαζαν χοίρους για την ευφορία της Γης. Ήταν μια από τις σημαντικότερες γιορτές και ονομαζόταν
«η ημέρα του αήττητου ήλιου».
Οι Αιγύπτιοι στις 25 Δεκεμβρίου γιόρταζαν τη γέννηση του θεού- Ήλιου Ρα , Ατόν ή Όσιρη.
Οι Βαβυλώνιοι αποκαλούσαν το θεό Ήλιο, Σαμάχ, Βάαλ, Μαρδουνάκ, ή Νεργκάλ.
 Οι Πέρσες λάτρευαν τη γέννηση του Αήττητου ήλιου θεού Μίθρα.
 Οι Βραχμάνοι γιόρταζαν τη γέννηση του Βράχμα, και έψαλλαν, «εγέρσου ω βασιλιά του κόσμου, έλα σε μας από τις σκηνές σου»
Σταδιακά τα γενέθλια του θεού Ήλιου μετατράπηκαν σε γενέθλια του Υιού του Θεού, ορολογία που αργότερα χρησιμοποίησαν και οι εκκλησιαστικοί πατέρες
Τα Χριστούγεννα ως ημέρα γέννησης του Ιησού Χριστού καθιερώθηκαν στη Ρώμη από τον Πάπα Ιούλιο τον Α κατά τον 4ο μ.χ αιώνα, μετά από έρευνα που έγινε στα αρχεία της Ρώμης για τη χρονιά της απογραφής του Αυγούστου, και κατόπιν υπολογισμών που έγιναν με βάση τα Ευαγγέλια.
Τα Χριστούγεννα σήμερα εορτάζονται σχεδόν σε ολόκληρο τον κόσμο και συμβολίζουν τη νίκη των ζωοποιών δυνάμεων του φωτός πάνω στο φοβερό σκοτάδι.
Πηγή: Astrology.gr (19/12/2012),  «21 Δεκεμβρίου, το Χειμερινό Ηλιοστάσιο στον αρχαίο κόσμο».

Χριστιανισμός και ομοιότητες με παλαιές θρησκείες



 Αναρτήθηκε από: Βελίκης Ιωάννης, Ψυχολόγος PhD, τηλ. 6932683468

Από την τανία Zeitgeist 1

Ο Ήλιος μας! Από το 10.000 προ Χριστού η ιστορία είναι γεμάτη από μαρτυρίες για το σεβασμό και την λατρεία για αυτόν. Κι είναι απλό το γιατί, καθώς κάθε πρωί ο Ήλιος ανέτελλε κι έφερνε φως ζεστασιά και ασφάλεια, προστατεύοντας τον άνθρωπo από το κρύο σκοτάδι της νύχτας. Χωρίς αυτόν οι καλλιέργειες και τα σιτηρά δεν θα μεγάλωναν και δεν θα υπήρχε ζωή στον πλανήτη. Αυτά τα γεγονότα κάνουν τον ήλιο το πιο λατρευτό αντικείμενο αιωνίως. Αντίστοιχα, έδιναν μεγαλύτερη σημασία και στα άστρα. Με την παρακολούθηση των άστρων μπορούσαν να προσμένουν γεγονότα που εμφανίζονταν σποραδικά όπως εκλείψεις και πανσέληνοι. Κατηγοριοποίησαν τις αστρικές ομάδες σε αυτό που σήμερα αποκαλούμε αστερισμούς. Ο ζωδιακός κύκλος, ένα από τα πιο παλιά σύμβολα της ανθρώπινης ιστορίας. Αναπαριστά το πέρασμα του Ηλίου από τους 12 αστερισμούς στη διάρκεια ενός έτους. Δείχνει επίσης τους 12 μήνες, τις 4 εποχές, τα ηλιοστάσια και τις ισημερίες. Ο ζωδιακός κύκλος βασίζεται στο ότι οι αστερισμοί είχαν μορφή ανθρώπων ή σχημάτιζαν αντικείμενα και ζώα. Οι πρώτοι πολιτισμοί, όχι απλά λάτρευαν τον Ήλιο και τα άστρα, αλλά τους έδιναν ανθρώπινη υπόσταση κι έπλαθαν παραμυθία για την ύπαρξη τους. Ο Ήλιος, ο προσφέρων την ζωή και ο προστάτης των πάντων, θεωρούταν ο εκπρόσωπος του απρόσωπου δημιουργού, γνωστός κι ως Θεός. Ο Ήλιος-γιος του Θεού. Το φως του κόσμου. Ο σωτήρας της ανθρωπότητας. Αντίστοιχα, οι 12 αστερισμοί αντιπροσώπευαν τα μέρη του ταξιδιού του Ήλιου-γιου του Θεού. Και τους έδωσαν ονόματα που αναφέρονταν σε στοιχεία της φύσης που συνέβαιναν τις συγκεκριμένες περιόδους. Για παράδειγμα ο νεροκουβαλητής, που φέρνει τις ανοιξιάτικες βροχές.
Ο Ώρος. Είναι ο Θεός Ήλιος της Αιγύπτου το 3000 π.Χ. είναι η προσωποποίηση του Ήλιου κι η ζωή του συμβολίζει τις κινήσεις του στον ουρανό. Από τα αρχαία ιερογλυφικά της Αιγύπτου, γνωρίζουμε πολλά για τον ουράνιο μεσσία. Για παράδειγμα, ο Ώρος δήλωνε τον Ήλιο ή το φως κι είχε έναν ορκισμένο εχθρό τον Σεθ. Κι ο Σεθ ήταν η προσωποποίηση του σκότους ή της νύχτας.
Κάθε πρωί, ο Ώρος κέρδιζε την μάχη απέναντι του Σεθ, αλλά το βράδυ ο Σεθ υπερνικούσε τον Ώρο και τον έστελνε στον κόσμο των νεκρών. Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι το σκοτάδι ενάντια στο φως ή το καλό εναντίον του κακού, είναι από τις αρχαιότερες και πιο γνωστές διαμάχες. Και εκδηλώνεται σε πολλά επίπεδα μέχρι και στις μέρες μας. Σε γενικές γραμμές, η ιστορία του Ώρου έχει ως εξής: Ο Ώρος γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου, από την παρθένα Ίσιδα-Μαρία. Την γέννηση του σηματοδότησε ένα αστέρι στην Ανατολή, το οποίο ακολούθησαν 3 βασιλιάδες για να βρουν και να στολίσουν τον νεογέννητο σωτήρα. Σε ηλικία 12 χρόνων δίδασκε άλλα παιδιά. Στην ηλικία των 30 χρόνων βαφτίστηκε από τον Άναπα και ξεκίνησε το κήρυγμα του. Ο Ώρος είχε 12 μαθητές, με τους οποίους ταξίδευε παρέα κάνοντας θαύματα, όπως να θεραπεύει τους αρρώστους και να περπατάει στο νερό. Ήταν γνωστός με πολλά τιμητικά ονόματα, όπως «αλήθεια», «το φως», «ο αγαπημένος γιος Του», «ο καλός ποιμένας», «ο αμνός του Θεού», και άλλα πολλά. Αφού τον πρόδωσε ο Τυφών, ο Ώρος σταυρώθηκε, θάφτηκε για τρεις μέρες και μετά αναστήθηκε. Αυτά τα στοιχειά του Ώρου, αυθεντικά ή όχι, έχουν εισχωρήσει σε πολλούς άλλους λαούς και πολλοί άλλοι Θεοί έχουν γενικά το ίδιο μυθολογικό υπόβαθρο. Ο Aτυς από την Φρυγία, γεννημένος από την παρθένα Νάνα στις 25 Δεκεμβρίου. Τον σταύρωσαν, τον έκλεισαν σε τάφο και μετά από τρεις μέρες αναστήθηκε. Ο Κρίσνα της Ινδίας, από την παρθένα Ντεβέκι με ένα αστέρι να σημαίνει την γέννηση του. Έκανε θαύματα με τους μαθητές του κι αναστήθηκε μετά τον θάνατο του. Ο Διόνυσος της Ελλάδας, γεννήθηκε από μια παρθένα στις 25 Δεκεμβρίου ήταν περιπλανώμενος δάσκαλος κι έκανε θαύματα, όπως να αλλάζει το νερό σε κρασί. Τον αποκαλούσαν «Βασιλέα των βασιλέων», «μοναχογιό Του», «Α και Ω» και πολλά άλλα. Και μετά το θάνατο του αναστήθηκε. Ο Μίθρα της Περσίας, γεννημένος από μια παρθένο στις 25 Δεκεμβρίου. Είχε 12 μαθητές κι έκανε θαύματα. Μετά τον θάνατο του έμεινε θαμμένος για τρεις μέρες, μέχρι να αναστηθεί. Τον αποκαλούσαν «η αλήθεια», «το φως», και πολλά παρόμοια. Έχει ενδιαφέρον ότι η μέρα λατρείας του Μίθρα ήταν η Κυριακή. Το θέμα είναι ότι υπάρχουν ένα σωρό σωτήρες από κάθε περίοδο στον κόσμο που έχουν αυτά τα βασικά γνωρίσματα. Το ερώτημα παραμένει. Γιατί όλα αυτά τα κοινά χαρακτηριστικά; Γιατί η γέννηση από παρθένα στις 25 Δεκεμβρίου;
Γιατί να μένουν πεθαμένοι για 3 μέρες, μέχρι να αναστηθούν; Γιατί οι 12 μαθητές ή ακόλουθοι;

Για να το απαντήσουμε, ας μελετήσουμε τον πιο πρόσφατο από τους ουράνιους μεσσίες. Ο Ιησούς Χριστός γεννήθηκε από την παρθένο Μαρία στις 25 Δεκεμβρίου στην Βηθλέεμ. Την γέννηση του σήμανε ένα αστέρι από την Ανατολή, που το ακολούθησαν 3 βασιλιάδες για να βρουν και να προσφέρουν δώρα στον νέο σωτήρα. Στα 12 του δίδασκε άλλα παιδιά και στα 30 βαφτίστηκε από τον Ιωάννη τον Βαφτιστή. Και μετά ξεκίνησε το κήρυγμα του. Ο Ιησούς ταξίδευε με 12 μαθητές και έκανε θαύματα, όπως να θεραπεύει τους αρρώστους, να περπατάει στο νερό, να ανασταίνει τους νεκρούς.. είναι επίσης γνωστός ως «ο Βασιλεύς των Βασιλέων», «ο Υιός του Θεού», «το φως του κόσμου», «το Α και το Ω», «ο αμνός του Θεού» και πολλά άλλα. Αφού τον πρόδωσε ο μαθητής του, ο Ιούδας, για 30 αργύρια, σταυρώθηκε, έμεινε θαμμένος για τρεις μέρες κι έπειτα αναστήθηκε, κι ανήλθε στους ουρανούς.
Καταρχήν, η ακολουθία γεννήσεων έχει να κάνει με την αστρολογία. Το αστέρι στην Ανατολή είναι ο Σείριος, το πιο λαμπρό αστέρι, που στις 25 Δεκεμβρίου ευθυγραμμίζεται με τα 3 λαμπρότερα αστερία της ζώνης του Ωρίωνα. Αυτά τα 3 αστέρια έχουν την ονομασία τους από αρχαιοτάτων χρόνων «οι 3 Βασιλιάδες». Και οι 3 Βασιλιάδες μαζί με το λαμπρότερο αστέρι, τον Σείριο δείχνουν προς την ανατολή του Ήλιου στις 25 Δεκεμβρίου. Για αυτό οι 3 Βασιλιάδες ακολουθούν το αστέρι από την Ανατολή, προκειμένου να δουν την ανατολή την γέννηση του Ήλιου. Η παρθένος Μαρία είναι ο αστερισμός Βίργκο, γνωστός Βίργκο ή παρθένος. Βίργκο στα λατινικά σημαίνει Παρθένος. Το αρχαίο λογότυπο για την Βίργκο είναι το παραλλαγμένο Μ. (m). Για αυτό κι η Μαρία, ομοίως με τις άλλες παρθένες, όπως η μητέρα του Άδωνη, η Μύρα ή η μητέρα του Βούδα Μάγια, ξεκινούν τα ονόματα τους από το Μ. Η Βίργκο ήταν επίσης γνωστή ως «ο οίκος του άρτου» κι η αναπαράσταση της ήταν μια παρθένα να κρατάει ένα δεμάτι στάρι. Αυτός ο οίκος του άρτου και το σιτάρι συμβολίζουν τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβρη, την περίοδο του θερισμού. Αντίστοιχα κι η Βηθλεέμ μεταφράζεται κυριολεκτικά σαν «οίκος του άρτου». Συνεπώς η Βηθλεέμ είναι μια αναφορά στον αστερισμό Βίργκο μια τοποθεσία στον ουρανό κι όχι στην γη. Υπάρχει κι άλλο ένα πολύ ενδιαφέρον φαινόμενο που λαμβάνει χώρα στις 25 Δεκεμβρίου, ή αλλιώς στο χειμερινό ηλιοστάσιο. Από το εαρινό στο χειμερινό ηλιοστάσιο, οι μέρες γίνονται μικρότερες και πιο κρύες. Και κοιτώντας από το βόρειο ημισφαίριο ο Ήλιος φαίνεται να κινείται προς τον νότο, να μικραίνει και να είναι ανεπαρκής. Η μικρές ημέρες κι η εξάλειψη της σοδειάς, όπως πλησιάζουμε στο χειμερινό ηλιοστάσιο συμβόλιζε για τους αρχαίους την πορεία προ του θάνατο. Ήταν ο θάνατος του Ηλίου. Και ως τις 22 Δεκεμβρίου, ο αφανισμός του Ήλιου, ήταν πια ολοφάνερος. Καθότι, κινούμενος προς τον νότο για 6 μήνες ο Ήλιος φτάνει στο χαμηλότερο σημείο στον ορίζοντα. Και τότε συμβαίνει κάτι παράξενο: Ο Ήλιος σταματά να κινείτε νότια και μένει σχεδόν σταθερός για 3 μέρες, (22, 23, 24, /12ου). Και σε αυτές τις 3 μέρες ο Ήλιος μένει στην κλίμακα του Σταυρού του Νότου, ή στον αστερισμό του Σταυρού. Και μετά από αυτό, στις 25 Δεκεμβρίου ο Ήλιος μετακινείτε μια μοίρα, αυτή τη φορά προς το βορρά προμηνύοντας μεγαλύτερες μέρες, ζεστασιά και την άνοιξη. Κι όπως είχε ειπωθεί: Ο Υιός πέθανε στον Σταυρό, έμεινε νεκρός για τρεις μέρες, μέχρι να αναστηθεί. Για αυτό ο Ιησούς κι αμέτρητοι άλλοι Θεοί του Ήλιου χαρακτηρίζονται από την σταύρωση, τον 3μερο θάνατο και την ανάσταση. Είναι η μεταβατική περίοδος του Ήλιου, προτού αλλάξει πορεία ξανά προς το βόρειο ημισφαίριο, φέρνοντας την άνοιξη και κατ' επέκταση τη σωτηρία. Παρόλα αυτά, δεν γιόρταζαν την ανάσταση του Ήλιου, μέχρι την εαρινή ισημερία ή αλλιώς το Πάσχα. Αυτό γίνεται επειδή η εαρινή ισημερία ο Ήλιος υπερνικά το διαβολικό σκοτάδι μιας κι από εκεί κι έπειτα, η μέρα διαρκεί περισσότερο από την νύχτα, κι αναδύονται οι αναζωογονητικές ουσίες της άνοιξης.
Πιθανότατα, το πιο εμφανές αστρολογικό σύμβολο σχετικά με τον Ιησού, αφορά τους 12 μαθητές. Είναι απλά οι 12 αστερισμοί του ζωδιακού κύκλου πλάι στους οποίους ταξιδεύει ο Ιησούς, σαν τον Ήλιο. Για την ακρίβεια, ο αριθμός 12 χρησιμοποιείται κατά κόρον στην Βίβλο. Αυτό το κείμενο έχει την μεγαλύτερη δυνατή σχέση με την αστρολογία.
Γυρνώντας στον σταυρό του ζωδιακού κύκλου, την αλληγορική ζωή του Ήλιου αυτό δεν είναι απλά μια καλλιτεχνική ερμηνεία της κίνησης του Ηλίου. Ήταν επίσης ένα παγανιστικό, πνευματικό σύμβολο που η γνωστότερη μορφή του ήταν αυτή.
Αυτή δεν είναι κάποιο σύμβολο του Χριστιανισμού. Είναι μια παγανιστική αποδοχή του σταυρού του ζωδιακού κύκλου. Για αυτό ο Ιησούς πάντα απεικονίζεται με τον σταυρό στο κεφάλι του. Γιατί ο Ιησούς είναι ο Ήλιος. Ο Υιός του Θεού, το φως του κόσμου ο ανατέλλων σωτήρας, ο οποίος θα ξαναέρθει όπως κάθε μέρα με το μεγαλείο του Θεού που αμύνεται ενάντια στις δυνάμεις του σκότους κι όπως γεννιέται κάθε μέρα και φαίνεται να έρχεται από τα σύννεφα, ψηλά στον ουρανό με το Ακάνθινο Στέφανο του ή αλλιώς, τις ηλιαχτίδες. Από τις πολλές αστρολογικές/αστρονομικές μεταφορές της Βίβλου, μια από τις πιο σημαντικές, έχει να κάνει με τις εποχές.

Σε όλες τις γραφές, υπάρχουν αμέτρητες αναφορές στην «εποχή». Για να το κατανοήσουμε αυτό, πρέπει να γνωρίζουμε το φαινόμενο που είναι γνωστό ως «μετάπτωση» των ισημεριών. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, όπως και οι παλιότεροι πολιτισμοί από αυτούς που ήταν οι Έλληνες, διέκριναν ότι περίπου κάθε 2.150 χρόνια η ανατολή του Ήλιου την εαρινή ισημερία, γίνονταν σε διαφορετικό αστερισμό του ζωδιακού κύκλου. Αυτό οφείλεται σε μια ελλειπτική ταλάντωση που πραγματοποιεί η Γη περιστρεφόμενη γύρω από τον άξονα της. Ονομάζεται «μετάπτωση», επειδή οι αστερισμοί πάνε προς τα πίσω αντί για την συνηθισμένη, ετήσια τροχιά τους.
Ο απαιτούμενος χρόνος για να περάσει η μετάπτωση κι από τους 12 αστερισμούς είναι χοντρικά 25.756 χρόνια. Αποκαλείται επίσης και κύκλος του Μεγάλου Ενιαυτού. Οι αρχαίοι πολιτισμοί έδιναν μεγάλη σημασία σε αυτό, κι αναφέρονταν σε κάθε 2.150 χρόνια ως μια εποχή. Από το 4.300 π.Χ, μέχρι το 2.150 π.Χ. ήταν η εποχή του Ταύρου. Από το 2.150 π.Χ μέχρι το 1 μ.Χ ήταν η εποχή του Κριού. Από το 1 μ.Χ μέχρι το 2.150 μ.Χ είναι η εποχή των Ιχθύων, η εποχή στην οποία είμαστε εμείς τώρα. Και γύρω στο 2.150 θα μπούμε στην νέα εποχή, την εποχή, του Υδροχόου.
Η Βίβλος περιγράφει, σε γενικές γραμμές, γεγονότα τριών εποχών προμηνύοντας και μια τέταρτη.
Στην Παλιά Διαθήκη, όταν ο Μωυσής κατεβαίνει από το όρος Σινά με τις δέκα εντολές, κλονίζεται, επειδή οι άνθρωποι προσκυνούσαν ένα χρυσό βουβάλι. Για την ακρίβεια έσπασε τις πλάκες και τους πρόσταξε να αλληλοσκοτωθούν για να εξαγνιστούν. Οι περισσότεροι μελετητές αποδίδουν αυτήν την οργή, στο γεγονός ότι οι Ισραηλίτες λάτρευαν ένα ψευδές είδωλο ή κάτι αντίστοιχο.
Η αλήθεια είναι, ότι το χρυσό βουβάλι αντιπροσωπεύει την εποχή του Ταύρου κι ο Μωυσής την εποχή του Κριού. Για αυτό οι Εβραίοι φυσάνε μέχρι σήμερα το κέρατο του κριαριού.
Ο Μωυσής αντιπροσωπεύει την νέα εποχή του Κριαριού και το κατώφλι της νέας εποχής, όλοι οφείλουν να αποκηρύξουν την παλιά. Κι άλλες θεότητες μαρτυρούν αυτήν την μετάβαση, όπως ο Μίθρας, ένας προχριστιανικός Θεός, που με το ίδιο συμβολισμό, σκοτώνει τον Ταύρο.
Ο Ιησούς, τώρα, είναι αυτός που μας προετοιμάζει για την μετά τον Κριό εποχή την εποχή των Ιχθύων ή των ψαριών. Ο συμβολισμός των ψαριών χρησιμοποιείτε ευρέως στην Καινή Διαθήκη.
Ο Ιησούς ταΐζει 5.000 ανθρώπους με 5 ψωμιά και 2 ψάρια. Όταν ξεκινάει το κήρυγμα του στην Γαλιλαία αναπτύσσει φιλία με 2 ψαράδες που τον ακολουθούν. Και θεωρώ ότι όλοι έχουμε δει τα αυτοκόλλητα ψαριά στους προφυλακτήρες των αυτοκινήτων.
Αλλά ελάχιστοι ξέρουν την πραγματική τους σημασία. Είναι ένα παγανιστικό αστρολογικό σύμβολο για την βασιλεία του Ήλιου την εποχή των Ιχθύων. Επιπλέον, η γέννηση του Ιησού σηματοδοτεί και την έναρξη αυτής της εποχής.

Στο κατά Λουκά 22:10 όταν ρωτάνε οι μαθητές τον Ιησού πότε θα είναι το επόμενο Πάσχα, αφού φύγει ο ίδιος, ο Ιησούς απαντάει:
«Προσέξτε, όταν μπαίνετε στην πόλη θα συναντήσετε έναν άντρα, που κρατάει μια κανατά με νερό. Ακολουθήστε τον στο σπίτι που θα μπει». Αυτό το κείμενο περιέχει πασιφανείς αστρολογικές αναφορές. Ο άνθρωπος με την κανατά με το νερό είναι ο Υδροχόος, ο νεροκουβαλητής, που πάντα απεικονίζεται σαν ένας άνθρωπος που χύνει νερό από ένα κανάτι. Αντιπροσωπεύει την εποχή μετά τους Ιχθύες. Κι όταν ο Ήλιος (ο Υιός του Θεού) εγκαταλείπει την εποχή των Ιχθύων (Ιησούς), θα μπει στο σπίτι του Υδροχόου καθώς ο Υδροχόος διαδέχεται τους Ιχθύες στην μετάπτωση των ισημεριών. Το μόνο που λέει ο Ιησούς είναι ότι την εποχή των Ιχθύων ακολουθεί η εποχή του Υδροχόου.
Όλοι έχουμε ακούσει για την συντέλεια και το τέλος του κόσμου. Πέραν των απεικονίσεων στην Αποκάλυψη, η ουσία αυτής της ιδέας είναι στο κατά Ματθαιον 28:20, όπου ο Ιησούς λέει: «Θα είμαι μαζί σας μέχρι το τέλος του κόσμου». Παρόλα αυτά, στην απόδοση της Βίβλου από τον Κινγκ Τζέιμς ο «κόσμος» είναι ένα από τα πολλά μεταφραστικά λάθη. Η πρωτότυπη λέξη «αιών»,
που σημαίνει εποχή. «Θα είμαι μαζί σας μέχρι το τέλος της εποχής». Που είναι η αλήθεια, μιας κι η ταύτιση του Ιησού με τους Ιχθύες θα πάψει μόλις ο ήλιος μπει στην εποχή του Υδροχόου. Όλη η ιδέα του τέλους του κόσμου, είναι δυσερμηνεία της αστρολογικής αλληγορίας. Ας το πούμε στους σχεδόν 100 εκατομμύρια ανθρώπους στην Αμερική που πιστεύουν ότι πλησιάζει το τέλος του κόσμου. Επιπλέον, ο χαρακτήρας του Ιησού, που είναι ένα λογοτεχνικό και αστρολογικό υβρίδιο, είναι η εναλλακτική προβολή του Αιγύπτιου Θεού-Ήλιου, Ώρου.
Για παράδειγμα, βρέθηκαν επιγραφές στους τοίχους ενός ναού 3.500 χρόνων στο Λούξορ της Αιγύπτου και εικόνες με τον ευαγγελισμό της Θεοτόκου, την Άσπιλη Σύλληψη την γέννηση και την λατρεία του Ώρου.
Οι εικόνες ξεκινούν με την ανακοίνωση στην παρθένα Ίσιδα ότι θα συλλαβει τον Ώρο κι έπειτα με τον Νέφθυ, το Άγιο Πνεύμα, που αφήνει έγκυο την παρθένα και μετά την γέννηση και την λατρεία. Είναι ακριβώς η ίδια ιστορία με την σύλληψη του Ιησού. Για την ακρίβεια, οι απόλυτες ομοιότητες μεταξύ της Αιγυπτιακής θρησκείας και του Χριστιανισμού, είναι εντυπωσιακές. Και οι παραλλαγές είναι συνεχείς.

Η ιστορία της κιβωτού του Νώε είναι παρμένη αυτούσια. Η ιδέα μιας μεγάλης πλημμύρας ήταν συχνή στον αρχαίο κόσμο, με περισσότερες από 200 σχετικές αναφορές σε διαφορετικές περιόδους. Εντούτοις χρειάζεται να κοιτάξει κανείς αλλού για μια προχριστιανική πηγή από το Έπος του Γκιλγκαμές, που γράφτηκε το 2.600 π.Χ. Αναφέρεται σε μια μεγάλη πλημμύρα που έστειλε ο θεός σε μια κιβωτό που έσωσε τα ζώα που ήταν μέσα της, ακόμα και στην ελευθέρωση και στην επιστροφή του περιστεριού, ακριβώς όπως και στην Βίβλο, μαζί με κάποιες ακόμα ομοιότητες.


Σχόλια