Junior music stars. Είναι λάθος.

Περιμένοντας το 2017 βλέπω το junior music stars, και παρά τα μεγάλα ονόματα της μουσικής και την συμμετοχή ωδείων από όλη την Ελλάδα που δίνουν τα αστέρια τους και όλα τα σχετικά, δεν μπορούν να με πείσουν παρά του ότι είναι ένα μεγάλο λάθος.
Συγκεκριμένα όλοι αυτοί οι άνθρωποι που έχουν μουσικές σχολές και είναι δάσκαλοι, συμμετέχουν σε όλο αυτό και του δίνουν μια υπόσταση που δεν θα έπρεπε να έχει και ως παιδαγωγοί, δεν θα έπρεπε να επιβραβεύουν.
Η λογική όμως του ότι, αφού το κάνουν όλοι, και του, Αν δεν το κάνω εγώ θα το κάνει κάποιος άλλος, μάλλον τους απομακρύνει από ενδοιασμούς και αντιρρήσεις.

Τα παιδιά έχουν ταλέντο, και μερικά από αυτά, έχουν μεγάλο ταλέντο. Το ταλέντο είναι ένα δώρο ζωής και θα πρέπει να  διαχειρίζεται με σύνεση για να είναι ωφέλιμο στην ζωή  του παιδιού. Να είναι ένας άξονας που θα δομηθεί η προσωπικότητα του και ίσως το επάγγελμα του.

Σαν παιδαγωγοί θα έπρεπε να ενδιαφέρει πάνω από όλα η προστασία της παιδικής ηλικίας τους, μακριά από κάθε έκθεση και μάλιστα , τέτοιου είδους έκθεση που κανείς δεν μπορεί ποτέ να είναι σίγουρος το πως επηρεάζει την ψυχολογία του.
Λένε ότι σε αυτό δεν υπάρχει νικητής κλπ, αλλά τότε γιατί δίνουν αστέρια και ξεχωρίζουν κάθε βδομάδα τα παιδιά, και φυσικά στο τέλος θα υπάρχει και ένας νικητής, με τα υπόλοιπα να παρηγορούνται με τις φλυαρίες των παρουσιαστών.
Όλοι είναι καταπληκτικοί, για όλους είναι περήφανοι, αλλά μόνο 2 θα κατορθώσουν να εξασφαλίσουν δωρεάν φοίτηση στις σχολές Νάκα.
Τα μεγάλα λόγια των παρουσιαστών, και οι δικαιολογίες για παράδειγμα της Ευγενίας Μανωλίδου και η δήλωση της ότι όλα είναι μοναδικά, αλλά , πρέπει να επιλέξουμε έναν, κλπ,
από την μια τα ανεβάζουν στα ουράνια και από την άλλη, αναιρούν με τις αποφάσεις τους τα μεγάλα τους λόγια.
Όμως είναι και το άλλο.
Η προσωπικότητα κάθε ανθρώπου βασίζεται σε πολλούς παράγοντες και διαμορφώνεται καθημερινά από πάρα πολλές παραμέτρους. Το να επικεντρώνονται μόνο σε μια πλευρά, φέρνει μια ανισομέρια στην ψυχολογία τους και αυτό δεν τους κάνει καλό.
Δεν μπορώ να καταλάβω τους γονείς , δεν δικαιολογώ τους δασκάλους τους αλλά καταλαβαίνω μια χαρά την τηλεόραση μιας και για αυτήν δεν είναι παρά ένα πρόγραμμα που φέρνει έσοδα. Πολύ απλά. Αν δεν υπάρχουν έσοδα το σόου κόβεται και κανείς δεν νοιάζεται για το ταλέντο του ενός και του άλλου.
Υπάρχουν καταπληκτικά ταλέντα και τα βλέπουμε σε κάθε σόου. Πόσες σκηνές, πόσα κέντρα, πόσες καφετέριες και ταβέρνες  μπορούν να φιλοξενήσουν φιλόδοξες μπάντες και μεμονωμένους τραγουδιστές και σε μια εποχή που η βιομηχανία της μουσικής δεν επενδύει σε νέους τραγουδιστές η σε ρεπερτόριο της προκοπής, πόσα όνειρα από αυτά που χτίζονται στα τηλεοπτικά στούντιο μπορούν να γίνουν αλήθεια.
Θα μου πεις. Κόβεις τα φτερά του παιδιού;
Δεν νομίζω. Αν ο κάθε ένας είναι σίγουρος η σίγουρη ότι θέλει να κάνει αυτό το τόσο επισφαλές επάγγελμα, θα βρει τρόπο να το κάνει και να πετύχει η απλά να ζήσει το όνειρο του για λίγο.
Αν δεν βρει χρόνο να χτίσει πολύπλευρες ευκαιρίες για το μέλλον με γνώση, με μόρφωση, με ανοιχτές τις πόρτες για άλλα όνειρα , με δυνατό χαρακτήρα και ζώντας την κάθε ηλικία στην ώρα της, τότε δεν θα έχουν παρά να θυμούνται αυτές τις λιγοστές στιγμές στιγμιαίας  δημοσιότητας και τίποτα πάρα πάνω.
Μια τρίτη ένσταση αλλά πολύ σοβαρή θα έλεγα, είναι το πως στηρίζουν τέτοια σόου στην συναίνεση των ανηλίκων, αφού οι υπεύθυνοι για τα παιδιά μέχρι τα 18 είναι οι γονείς.
Δηλαδή, δεν υπάρχει η ελεύθερη και ώριμη απόφαση  ενός ανθρώπου για αυτοδιάθεση παρά η κατευθυνόμενη από τους μεγάλους της παρόρμησης των μικρών .
Και σε αυτό συναινούν όλοι ευχαρίστως. Για όλα αυτά αυτό το σόου και κάθε τύπου παραστάσεις που δίνουν την εντύπωση στα παιδιά, ότι είναι κάτι πάρα πάνω από μαθητές είναι λάθος.

Σχόλια