Ιδιοκτησίες και νόμοι.



 Στο χτεσινό έκτακτο δημοτικό συμβούλιο ακούστηκαν και ορισμένες διενέξεις όσο αφορά δυο λέξεις. Την λέξη Κοτσαμπάσης και την λέξη , ιδιοκτησία.

Για την πρώτη κατέφυγα σε άρθρα μιας και η ιστορική μου γνώση είναι ελλιπής, ενώ για την δεύτερη σε νομικό, πάλι γιατί δεν έχω πλήρη εικόνα  για το θέμα, παρά το στενό και καθημερινό ορίζοντα που όλος ο κόσμος έχει το να θεωρεί κάτι δικό του. 

Η αλήθεια είναι ότι πρέπει να προσέχουμε στην χρήση των λέξεων κυρίως όσων είναι βαρυμένες αρνητικά μέσα στην γενική συνείδηση γιατί γίνονται παρανοήσεις που καταλήγουν σε παρεξηγήσεις ένθεν και ένθεν . 
Στην περιοχή μας δεν ξέρω κανέναν κοτσαμπάση σύμφωνα με τον ορισμό του άρθρου , ενώ η νομική μας εξήγηση, αξίζει την προσοχή μας.





ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΤΟΝ 21Ο ΑΙΩΝΑ και η προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας έχει περιορισμούς από το Σύνταγμα
Η πλούσια νομολογία των δικαστηρίων  δέχεται πλέον ότι το δικαίωμα ιδιοκτησίας και χρήσης  δέχεται οριοθετήσεις και περιορισμούς όχι μόνο  χάριν του γενικού συμφέροντος, αλλά και όταν υπάρχουν περιβαλλοντικές επιπτώσεις στην ευρύτερη περιοχή
ΣΥΝΤΑΓΜΑ
Σαν γενικός περιορισμός του δικαιώματος της ιδιοκτησίας προβάλλεται η κοινωνική δέσμευση αυτής όπως  ρητά καθιερώνεται από το άρθρο 17Σ παρ.1, κατά το οποίο «τα δικαιώματα που απορρέουν από την ιδιοκτησία δεν μπορούν να ασκούνται σε βάρος του γενικού συμφέροντος» και από το άρθρο 106Σ παρ.2 το οποίο ορίζει ότι «δεν επιτρέπεται να αναπτύσσεται σε βάρος της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ή προς βλάβη της εθνικής οικονομίας». Περιορίζονται δηλαδή οι δυνατότητες να ασκηθεί πλήρως το δικαίωμα αυτό μόνο κατά το μέτρο εκείνο κατά το οποίο η πλήρης άσκησή του αποβαίνει σε βάρος του γενικού συμφέροντος. Ακόμη και το άρθρο 106Σ παρ.1Σ, εξοπλίζει το κράτος με ευρύτατες αρμοδιότητες παρέμβασης στην διεύθυνση της οικονομίας της χώρας οι οποίες δεν νοούνται χωρίς ταυτόχρονο περιορισμό του δικαιώματος της ιδιοκτησίας
          Το Σύνταγμα θεσπίζει ρητά ειδικούς περιορισμούς της ιδιοκτησίας σε μία σειρά από διατάξεις αρ.17Σ παρ.7, αρθ.18Σ παρ.1-7, αρθ.106Σ παρ.1, 3-5, αρθ.107Σ , αρθ.117Σ παρ.2-4, αρθ.12Σ παρ.6, αρθ.24Σ παρ.1-3 .
          Μια άλλη κατηγορία περιορισμών αναφέρεται κατά βάση μόνο σε περιορισμούς της κυριότητας επί ακινήτων οι οποίοι δεν συνεπάγονται μεταβίβαση δικαιωμάτων στο δημόσιο. Πρόκειται για τις διατάξεις των αρθ.18Σ παρ.4,7 , αρθ.24Σ παρ.4,5 . Οι περιπτώσεις αυτές διακρίνονται από την απαλλοτρίωση καθώς δεν μεταφέρεται η κυριότητα ή άλλα εμπράγματα δικαιώματα επί των ακινήτων αυτών στο δημόσιο ή σε τρίτους για δημόσιο σκοπό ή ωφέλεια αλλά απλά ρυθμίζεται με νόμο και όχι με ελεύθερη βούληση των ιδιοκτητών η κατανομή της κυριότητας ή άλλων εμπραγμάτων δικαιωμάτων.
           Μια άλλη κατηγορία είναι οι περιορισμοί που επιβάλλονται για λόγους ασφάλειας και τάξης του κράτους για λόγους προστασίας δημόσιας υγείας, ρυμοτομίας, προστασίας του τοπίου αρχαιολογικών χώρων και μνημείων, για λόγους κοινωνικής οικονομίας και κοινωνικής πολιτικής, προστασίας των δασών, δασικών εκτάσεων και γενικά του περιβάλλοντος. Στην κατηγορία αυτή ο νομοθέτης έχει την ευχέρεια να προσδιορίζει την έκταση των επιβαλλομένων περιορισμών χωρίς να αποκλείει την επιβολή και στέρηση της ιδιοκτησίας κατά την έννοια του αρθ.17Σ παρ.2 του Συντάγματος με την συνεπαγόμενη απαλλοτρίωση. Το Σύνταγμα ωστόσο δεν φθάνει στο σημείο εκείνο να αποκαλεί τους περιορισμούς αυτούς ως στέρηση της ιδιοκτησίας.
          Περιορισμοί της ιδιοκτησίας προβλέπονται επίσης και από κοινές νομοθετικές διατάξεις. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι ο γενικός περιορισμός που επιβάλλει στην κυριότητα ο αστικός κώδικας. Κατά το αρθ.1000 ΑΚ ορίζεται ότι η εξουσία του κυρίου να διαθέτει το πράγμα μπορεί να ασκείται «εφόσον δεν προσκρούει στον νόμο» συμπεριλαμβανομένων και των περιορισμών που προκύπτουν από τους κανόνες για την κατάχρηση δικαιώματος, την αυτοδικία, την άμυνα και την κατάσταση ανάγκης (αρθ.281-284 ΑΚ). Με τους περιορισμούς αυτούς ο κοινός νομοθέτης προβαίνει κάθε φορά σε συγκεκριμενοποίηση της κοινωνικής λειτουργίας ή της κοινωνικής δέσμευσης (χωρίς να γίνεται αναγκαία η νομοθετική μεταβολή του ορισμού της κυριότητας).

          Eιδικοτερα στο αρθ.18Σ παρ.4,7 δεν προβλέπεται καθόλου αποζημίωση, στα αρθ.17Σ παρ.7, αρθ.24Σ παρ.3 προβλέπεται ρητά ότι ο αντίστοιχος περιορισμός της ιδιοκτησίας επέρχεται χωρίς αποζημίωση, τέλος το αρθ.106Σ παρ.6 προβλέπει την υποχρεωτική συμμετοχή στη δαπάνη του Δημοσίου αυτών που ωφελούνται από εκτέλεση έργων κοινής ωφέλειας ή γενικότερης σημασίας για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας.
          Διακρίνουμε μια συνταγματική μέριμνα να μην αλλοιώνεται η οικονομική ισχύς εκείνου που υφίσταται περιοριστικά μέτρα στην ιδιοκτησία του. Η μέριμνα αυτή εκδηλώνεται χαρακτηριστικά στην περίπτωση της αναγκαστικής απαλλοτρίωσης όπου η στέρηση της ιδιοκτησίας.

Ποιοι ήταν οι κοτσαμπάσηδες

Ποιοι ήταν οι κοτσαμπάσηδες

tovima.gr




Ο όρος κοτσάμπασης στο πλαίσιο του οθωμανικού συστήματος της κατάκτησης παραπέμπει σε ένα σύνολο κοινωνικών θέσεων και πολιτικών ρόλων που μεσολαβούν, οργανώνουν και ρυθμίζουν τις σχέσεις των ραγιάδων με την οθωμανική διοίκηση σε τοπική και περιφερειακή κλίμακα.
Πρόκειται για σχέσεις που αφορούν τον τρόπο με τον οποίο κατανέμεται το φορολογικό βάρος στους κατακτημένους χριστιανούς και διασφαλίζεται η οθωμανική τάξη. Οργανώνονται έτσι οι θεσμοί και οι ιεραρχίες των ραγιάδων, οι κοινότητες και οι ηγεσίες τους, οι κοτσαμπάσηδες. Παρά το γεγονός ότι τα ιστορικά αντικρίσματα αυτού του τρόπου άσκησης της εξουσίας ποικίλλουν ανάλογα με τον χρόνο και τον τόπο, ο τύπος του κοτσάμπαση παραπέμπει στις «κεφαλές» των χριστιανικών κοινοτήτων: στους ανθρώπους που έχουν τον «πρώτο λόγο» στην κοινότητα, που είναι υπεύθυνοι για τον τόπο και το ανθρώπινο δυναμικό του και άρα υπόλογοι απέναντι στην οθωμανική εξουσία (θέτουν δηλαδή το κεφάλι τους εγγύηση) για την τήρηση των όρων της υποταγής.
Οι κοινοτικοί θεσμοί και οι ιεραρχίες τους συνδέονται ασφαλώς με τη λειτουργία και την αναπαραγωγή του συστήματος της κατάκτησης. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι πολιτικές πρακτικές της ηγεσίας των χριστιανικών κοινοτήτων ακολουθούν πάντοτε τις διαδρομές της ενσωμάτωσης στο οθωμανικό πλαίσιο. Αλλωστε η λειτουργία της ενσωμάτωσης, την οποία επιτελούν οι κοτσαμπάσηδες, με κανέναν τρόπο δεν αντιτίθεται στις διάχυτες στην κατακτημένη κοινωνία μυθολογίες περί της «μέλλουσας αποκατάστασης του γένους» ­ που συνδέονται με καταστροφικές εικόνες της κατάκτησης ή με την αναμονή της έλευσης του «ξένου απελευθερωτή». Δεν είναι λίγες οι φορές λοιπόν που οι κοτσαμπάσηδες ενεργούν κατά τρόπο που ενίοτε εγείρει ακόμη και ζήτημα αποδοχής της οθωμανικής νομιμότητας. Οταν κρίνουν, λόγου χάριν, ότι παραβιάζονται οι κανόνες που ρυθμίζουν τις σχέσεις τους με τους αξιωματούχους της Πύλης και άρα ότι δεν προστατεύονται επαρκώς από τον Σουλτάνο (υπό την επίδραση μάλιστα του λεγόμενου ρώσικου σχεδίου αλλά και του ναπολεόντειου ηγεμονικού προτύπου), τότε ανταποκρίνονται στα κελεύσματα των ξένων δυνάμεων και πρωτοστατούν σε κινήματα επιζητώντας τη διεύρυνση της πολιτικής αυτονομίας τους, χωρίς βεβαίως κάτι τέτοιο να σημαίνει ότι έτσι εγκολπώνονται αυτόματα και τις αρχές του εθνικισμού. Σε κάθε περίπτωση, η συμμετοχή τους σε κινήματα παραδοσιακού τύπου υπηρετεί τη βασική πολιτική και κοινωνική στρατηγική τους, που στηρίζεται στην αναπαραγωγή τους ως κεφαλών του γένους.
Στη δίνη μιας σημαντικής κοινωνικής, οικονομικής και ιδεολογικής κινητικότητας που αποτυπώνεται στην ανάπτυξη των εθνικών ιδεών, το πολιτικό υποκείμενο της «αποκατάστασης του γένους» μετατοπίζεται από τον «ξένο απελευθερωτή» στο «έθνος». Ετσι οι κοτσαμπάσηδες βρίσκονται να υπηρετούν ένα νέο ιδανικό: τον αυτοπροσδιορισμό του έθνους. Θέτουν βεβαίως τον εαυτό τους στην υπηρεσία αυτού του ιδανικού, ενόσω συνεχίζουν να προσδιορίζουν, όπως πάντοτε, και τον ρόλο τους ως αδιαμφισβήτητης ηγεσίας της εθνικής πλέον επανάστασης. Μόνο που αυτή τη φορά περιβάλλον της δράσης τους δεν είναι πια το παλιό, παραδοσιακό και γνωστό, οθωμανικό πλαίσιο: στην επανάσταση οι θέσεις, οι ρόλοι και οι ταυτότητες των ανθρώπων επαναπροσδιορίζονται, στον βαθμό που σταδιακά αποδιαρθρώνονται οι διαδικασίες διαμόρφωσης των ιεραρχιών του παλιού κόσμου και άρα τείνουν να κατισχύσουν νεωτερικές σχέσεις και θεσμοί πολιτικής κυριαρχίας. Ετσι οι κοτσαμπάσηδες που πρωταγωνιστούν στην επανάσταση ηγούνται μιας κίνησης που αναιρεί τελικά τους ίδιους τους όρους της κυριαρχίας τους ως «κεφαλών» των ραγιάδων. Οι άνθρωποι αυτοί, όπως έχει πει και ο Σπύρος Ασδραχάς, βάλθηκαν να ανατρέψουν τον μοναδικό κόσμο στον οποίο θα μπορούσαν να υπάρξουν και αυτό σημαίνει τη μεγάλη επανάσταση στις συνειδήσεις που προκάλεσε ο πόλεμος του 1821.



Σχόλια