Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Η κυρία Μαίρη.

Η κ.Μαίρη δεν είπε το επίθετο της, μόνο με ένα χαμόγελο όλο νάζι, έγειρε το κεφάλι της στο πλάι και είπε, " Με λένε Μαίρη".
Δεν θέλει να φοράει την μασέλα της αλλά τα λόγια πετάγονται σαν νερό ανακατεμένα με μέλι μιας και σε μια γρήγορη αναμέτρηση από το ύψος του μαξιλαριού μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι " Εσύ κούκλα μου είναι πολύ όμορφη", και  "Eσύ είσαι ζαχαριένα", η πάλι, " Ο γλυκός άνθρωπος φαίνεται από το βλέμα κορίτσι μου".
Έχει την καλή κουβέντα εύκολη,για όλες μέσα στον θάλαμο,  έχει τα μάτια της δυο λίμνες γαλάζιες, έχει την όρεξη να ζήσει και να θυμηθεί όλη της την ζωή. Να την θυμηθεί και να σου πει τόσες και τόσες ιστορίες από ταξίδια, από γλέντια, από αγάπη και από πόνο,
Όμως είναι μόνη, Μόνη πάνω σε ένα κρεβάτι να μετρά τις μέρες για να αποφασίσει η άπονη κόρη σε πιο γηροκομείο θα την βάλει.
Κλαίει η καημενούλα, ένα κουβαράκι πάνω στα σεντόνια , κλαίνε και οι νοσοκόμες που την φροντίζουν τόσες μέρες , βουρκώνει και η κοινωνική λειτουργός όταν της λέει, " Κυρία Μαίρη, δεν μπορείτε να μείνετε άλλο στο Νοσοκομείο, πρέπει κάπου να πάτε"

Δέκα μέρες και η κόρη φάνηκε μια ώρα.
Ένα κουτί με κουλουράκια έμεινε να μαρτυρά την σύντομη παρουσία της ,και τα τελευταία της λόγια, "Μαμά, σου έχω αφήσει το πορτοφολάκι αν θέλεις κάτι, κάποιος θα βρεθεί να πάει να στο φέρει".
Δεν έχει όμως βαρυγκόμια η κ.Μαίρη με τα λαμπερά μάτια για την Νιόβη της.
Μόνο δικαιολογίες.
"Δουλεύει, έχει μικρό παιδί, μένει με τα πεθερικά.."
Λες και υπάρχει δικαιολογία για τέτοια εγκατάλειψη, λες και υπάρχει κάτι να ελαφρύνει αυτή την καταδίκη.
Ένα μεγάλο γιατί σερνόταν για μέρες μες στον μεγάλο θάλαμο.
Ξεκινούσε από την υπέρβαρη Ρωσσίδα που ήρθε να δει τα μάτια της στον τρίτο όροφο και έπεσε για να μεταφερθεί στον έβδομο. Περνούσε από τους πολυάριθμους συγγενείς της που την φρόντιζαν μέρα νύχτα με αγάπη, καθόταν για λίγο στην ποδιά της Ουκρανής συνοδού της κ.Ουρανίας που μισότυφλη και αδύναμη μαρτυρούσε από τα σκληρά της λόγια.
Περνούσε από τις κουρτίνες της κ.Κλαίρης που μόνη και αυτή αλλά δυνατή κατάφερνε να εξυπηρετεί τον εαυτό της καλύτερα και ξαναγύριζε στο μαξιλάρι της κ.Μαίρης να βασανίζει με παράπονο και πόνο το μικροσκωπικό της σώμα.

Δεν έμαθε κανείς τι απέγινε η κ.Μαίρη , Που θα την βρει η Ανάσταση και πως θα ζήσει όσες μέρες της έχει ο Θεός και η Μοίρα δώσει.
Όμως δεν μπορεί να είναι οι αμαρτίες της τόσο μεγάλες για να υποφέρει έτσι, δεν μπορεί να της αξίζει μια τέτοια τιμωρία.
Όλος ο κόσμος λέει, '"Δεν αφήνουμε ποτέ μόνο του ένα μωρό", και πως τα φέρνει πίσω όλα η ζωή και ξαναγίνεται ο άνθρωπος ένα μωρό, και δυστυχώς για μερικούς δεν τους χωρά ούτε το ίδιο τους το σπίτι, δεν υπάρχει αγκαλιά, ούτε από το ίδιο τους το παιδί, δεν υπάρχει μέλλον, παρά εκείνο που γλυκαίνει λίγο από την αγάπη.
Ας γίνει ένα θαύμα και ας βρεθεί λίγη αγάπη για την κ.Μαίρη που τόσο απλόχερα σκόρπιζε την δική της.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου