Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Θέσεις και αντιθέσεις με φόντο τα αιολικά.

Τον τελευταίο καιρό η κουβέντα σε σχέση με τα αιολικά έχει ενταθεί με την ανησυχία να κορυφώνεται μιας και είναι πια φανερό σε όλους ότι τα πολυαναμενόμενα κέρδη από νοίκι στις εταιρίες ,γίνονται αέρας από την μια, ενώ από την άλλη η συνειδητοποίηση ότι γίνονται εργασίες για να μπουν στα φυσικά στολίδια της περιοχής μας ,δεν αφήνουν περιθώρια για εφησυχασμό.

 Ας μιλήσουμε για λεφτά λοιπόν, αφού είναι το μόνο που καίει συνολικά τους πάντες αυτή την ώρα που δεν μιλάμε πια για διαβίωση αλλά για επιβίωση.
Money talks, λέει το τραγούδι και πράγματι τα λεφτά μιλάνε πολύ δυνατά και δεν έχουμε παρά να ακολουθήσουμε τον δρόμο τους για να δούμε τι μας συμφέρει τελικά. Να μπουν, η όχι?

Σαν πρώτο επιχείρημα , είναι τα έσοδα στον δήμο.

Σε κρατικό επίπεδο με την έναρξη της κρίσης άρχισε μια ληστεία των πολιτών που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Σώθηκαν οι τράπεζες, σώθηκαν οι πολιτικοί, πιθανόν να σώθηκε και η χώρα, εμείς όμως δεν σωθήκαμε καθόλου μιας και είναι άλλο το φτωχό κράτος με πλούσιους πολίτες και άλλο το πλούσιο κράτος με φτωχούς πολίτες. Το πλούσιο σε παρένθεση πάντα.
Πρώτα από όλα δεν είμαστε σε μια κομμουνιστική κοινωνία να ενδιαφερόμαστε τόσο πολύ για την οικονομική κατάσταση του δήμου και να την ταυτίζουμε με την δική μας.
Και τότε που υπήρχαν χρήματα δεν διατέθηκαν στους πολίτες. Η ιστορία από μόνη της γκρεμίζει στα τάρταρα αυτό το επιχείρημα, αλλιώς θα είχαμε το Δημαρχείο μας το οποίο είναι ΜΟΥΣΕΙΑΚΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΕΧΝΗΣ , σαν χώρο επίσκεψης και μόνο για να το θαυμάζουμε, ενώ θα είχαμε κτίσει νέο κτήριο με όλα τις σωστές υποδομές και το επίκαιρο πρόβλημα με την μοναδική στέγη πολιτισμού μας , το ΓΙΟΚΑΛΕΙΟ, δηλ, δεν θα ήταν στην κατάσταση που είναι σήμερα.
Θα είχαμε σχολεία χωρίς να χρειάζεται ο γενικός ξεσηκωμός για παράδειγμα, θα είχαμε το Κάστρο μας αναστηλωμένο και επισκέψιμο με συναυλίες στους χώρους και θεατρικές παραστάσεις στις αυλές του.
Θα είχαμε τους δρόμους μας αλφάδι, θα είχαμε συγκοινωνίες τακτικές ανάμεσα στα διάφορα διαμερίσματα, θα είχαμε υπηρεσίες υγείας πλήρης και σε συνέχεια χωρίς να χρειάζεται κάθε τρις και λίγο να βγαίνουμε στον δρόμο, και πολλά πολλά άλλα.
Όμως η εποχή των χρημάτων μας έδειξε ότι δεν παίζει ρόλο τελικά. Επομένως πρέπει να ασχολούμαστε σαν κοινωνία την οικονομική κατάσταση των δημοτών πρώτα και μετά του δήμου.

Το συμφέρον μας είναι η απάντηση στην δεύτερη θέση που μιλάει για θέσεις εργασίας.

Δεν πρόκειται να υπάρχει κάποιο πλήθος εργαζομένων στα πάρκα όταν αυτά μπουν. Ας πάρουμε για παράδειγμα τον πολύ μεγάλο αριθμό των 200 ατόμων. Αν θέλετε ας πούμε και 300, που δεν είναι περισσότεροι από 50, αλλά τέλος πάντων.

Άυτοί οι άνθρωποι θα παίρνουν τον μισθό τους, και να τον καταναλώνουν ελπίζουμε τοπικά.
Όμως αν στηρίξουμε το τουριστικό μας προϊόν και προσπαθήσουμε να προσελκύσουμε επενδυτή για να ανοίξει ένα ξενοδοχείο πάρα πάνω, θα έχουμε αυτές τις θέσεις εργασίας χωρίς να έχουμε χαλάσει το περιβάλλον.
Το ξενοδοχείο στηρίζει περισσότερο την τοπική κοινωνία αφού προμηθεύεται από παραγωγούς , γεωργούς και κτηνοτρόφους. Στηρίζει κάθε είδους οικονομική δραστηριότητα ανεβάζοντας ταυτόχρονα και την αξία της γης, ενώ αντίθετα η κάθε παρέμβαση και βιομηχανική εγκατάσταση ρίχνει την αξία της γης όχι μόνο στο σημείο που υπάρχει αλλά και σε όλη την περιοχή.
Λέμε ότι θέλουμε και προσπαθούμε να στηρίξουμε τον τουρισμό και διαφημίζουμε σε Ευρωπαϊκές εκθέσεις το Φαράγγι του ΔΗΜΟΣΑΡΙ, ΤΑ ΔΡΑΚΟΣΠΙΤΑ τις παραλίες ΚΑΛΛΙΑΝΟΥ και ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, το ΠΑΝΟΧΩΡΙ, το ΚΑΣΤΑΝΟΔΑΣΟΣ, την παραλία ΠΟΤΑΜΙ, και πάμε σε απόσταση αναπνοής και βάζουμε αιολικά πάρκα.

Αυτό είναι ένα τεράστιο λάθος.
Μερικοί λένε ότι είναι ένα σύνθετο πρόβλημα και συμφωνώ ότι εθνικά το θέμα της ενέργειας είναι ένα σύνθετο πρόβλημα. Όμως υπάρχουν όρια  και όπως δεν βάζουμε την τουαλέτα στο σαλόνι και το καζανάκι κάτω από τον απορροφητήρα, έτσι δεν επιτρέπεται να θεωρούμε καν σαν συζητήσιμη σκέψη να μπουν εκεί τα πάρκα.
Να μην αναφέρω πάλι τις φωτιές που είναι ένας διαρκής κίνδυνος και όλα αυτά θα χαθούν σε μια στιγμή.

Από την μια λέμε να ρίξουμε το βάρος μας στον τουρισμό και από την άλλη τον θάβομε μόνοι μας.Πριν είναι πολύ αργά, ελπίζω να καταλάβουμε ότι αν το παλέψουμε μπορεί πράγματι να δει η Κάρυστος καλύτερες μέρες κάποτε, έστω κάποτε, αλλιώς ...ποτέ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου