Μια σημαντική κυρία της τέχνης σκηνοθετεί στην Κάρυστο. Σταθοπούλου Ελεωνόρα.

Η Κάρυστος είναι μια μικρή, μια τόοοσηδούλα κωμόπολη που ακροβατεί ανάμεσα στο κυκλαδίτικο τοπίο και την σκιά της μίμησης μιας μεγαλύτερης πόλης.
Και όμως , σε τέτοιες μικρές γωνιές μπορεί κάποιος να συναντήσει πολύ σημαντικούς ανθρώπους της τέχνης που δεν λένε όχι στην πρόκληση της συνεργασίας με ερασιτέχνες ,η την ένταξη τους στην καθημερινή ζωή της περιοχής.
Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η κ.Σταθοπούλου.
Με πλούσια καλλιτεχνική πορεία και ανάλογο συγγραφικό έργο, η κ.Σταθοπούλου στέκεται κοντά μας και μας μεταδίδει το πολύτιμο φως του πολιτισμού.

Στην Ελλάδα ζούμε ακόμα τον μύθο του ότι δηλώσεις είσαι. Σαν μια παλιά ασπρόμαυρη ταινία που ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ αγαπούσε σφόδρα την κόρη εργοστασιάρχη και καθόταν στην καρέκλα του διευθυντή. Χωρίς άλλο προσόν ,παρά το μέσον - το οποιοδήποτε μέσον- το "δεν πειράζει", και "για την καλή μας την καρδιά" ,η Ελλάδα πορεύτηκε και πορεύεται σε μια άκοπη και άμεστη πορεία σε πάρα πολλούς τομείς, παραγκωνίζοντας πάρα πολλές φορές τους σεμνούς εργάτες της ζωής σε κάθε έκφανση της, βασισμένη στην άγνοια των πολλών, και την ανοχή των υπολοίπων.

Ευχαριστούμε πολύ την κ.Σταθοπούλου που είναι κοντά μας .


Σταθοπούλου, Ελεωνόρα



Η Ελεωνόρα Σταθοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1955. Σπούδασε θέατρο στη Σχολή Καρόλου Κουν και στο Εθνικό. Έπαιξε στην τηλεόραση, το θέατρο και τον κινηματογράφο, όπου πήρε δύο κρατικά βραβεία Α΄ γυναικείου ρόλου για τις ταινίες 1922 του Νίκου Κούνδουρου και Ένας ήσυχος θάνατος της Φρίντας Λιάππα. Λίγο αργότερα εγκατέλειψε την ηθοποιία για να ασχοληθεί με την αγιογραφία, τα εικαστικά, το ραδιόφωνο και το γράψιμο. Αγιογράφησε πολλά εκκλησάκια, έκανε δύο εκθέσεις στην γκαλερί "Αστρολάβος" και εξέδωσε τα βιβλία "Εκείνος, Barbara: διάλογος με μια περσόνα" (εκδ. Οδός Πανός) και "Καλό αίμα, κακό αίμα" (εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας). Επτά χρόνια μετά την πρώτη έκδοση του "Εκείνος", το ξανάγραψε για τις εκδόσεις του "Βιβλιοπωλείου της Εστίας".
Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ

Εις ελευθερίαν, Βιβλιοπωλείον της Εστίας  2015

Εκείνος ΙΙ, Βιβλιοπωλείον της Εστίας   2013

Καλό αίμα, κακό αίμα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας 2010

Barbara: Διάλογος με μια περσόνα, Οδός Πανός  2008

Εκείνος, Οδός Πανός 2006
Μεταφράσεις

Bergman, Ingmar, 1918-2007, Κραυγές και ψίθυροι. Από τη ζωή των μαριονετών, Αιγόκερως 2001

Bergman, Ingmar, 1918-2007, Κραυγές και ψίθυροι, Αιγόκερως 1987
biblionet.gr

ΕΛΕΩΝΟΡΑ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ
Εις ελευθερίαν
εκδ. Εστία
Π​​νοή θρησκευτικής ευλάβειας διαχέεται στις σελίδες της συλλογής της Ελεωνόρας Σταθοπούλου. Η ευσέβεια των διηγηματογραφικών χαρακτήρων εκδηλώνεται με την ολόθερμη συγκατάνευσή τους στο μυστήριο του κόσμου. Οι πιο εμβληματικοί από αυτούς εμφανίζονται μακάριοι μες στην προσήλωσή τους στο άγνωστο, που υποθάλπει την απαντοχή του θαύματος. Και είναι έτοιμοι για θαύματα, γιατί η καρδιά τους αγάλλεται από μεταφυσικές προσμονές, οι οποίες στην ιδεατή πραγματικότητα, όπου εγκατοικούν, εκπληρώνονται μέσα από τις πιο απρόσμενες οδούς, συνήθως τις θεοβάδιστες, όπως αυτή του μαρτυρίου.
Φυγόκοσμα, τυραννισμένα και ταπεινωμένα, τα πρόσωπα του βιβλίου διαβιούν στο περιθώριο της κοινωνικής ζωής, απομονωμένα στους σφραγισμένους τόπους της φαντασίας τους και των πλέον αδήριτων επιθυμιών τους.

Η πέραν του κόσμου ετούτου υπόσταση των ηρώων υποδηλώνεται από τη γλωσσική τους επένδυση. Η Σταθοπούλου τολμά και επιτυγχάνει να αποδώσει τις εφτά αφηγήσεις της συλλογής σε λόγιο ύφος, που αφομοιώνει με εντυπωσιακή ενάργεια τους εκφραστικούς τρόπους της καθαρεύουσας. Το εξεζητημένο ιδιόλεκτο εντείνει τη μυστικιστική αχλή μέσα από την οποία αναθάλλουν οι ιδιοσυστασίες των κεντρικών προσώπων. Με άλλα λόγια, η γραφή φέρει το πάθος τους. Για παράδειγμα, στο ομότιτλο και εκτενέστερο αφήγημα της συλλογής το ψυχικό μαρτύριο της ηρωίδας συνοψίζεται σε μια εκπληκτική φράση. Η νεαρή γυναίκα μάθαινε «περί του κόσμου μακράν του κόσμου, γεγονός το οποίον εξήψε την φαντασίαν της, μετέβαλε δε την ορμήν και τον τρόμον διά την ζωήν εις δύο λεπίδας, αίτινες ακονιζόμεναι αενάως η μία επί της άλλης παρήγον αγρίους σπινθηρισμούς». Αυτά τα αντίρροπα αισθήματα παροξύνονται στις τελευταίες σελίδες, όπου η ηρωίδα αποτολμά το μεγάλο άλμα της φυγής και χάνεται μέσα σε μια νύχτα μεταφυσική και εκφοβιστική, κατοικημένη από τους φόβους της, προς αντάμωμα του θαύματος, το οποίο όντως την περιμένει σε μια σκιερή γωνιά του κήπου. Κατευθυνόμενη προς το «σωτήριον φως», που ανάβλυζε από εκεί, αναδύεται εκ του σκότους και βλέπει μέσα σε μια ριπή φωτός το κιγκλίδωμα, την «φοβεράν της ελευθερίας θύραν», να υποχωρεί στο πέρασμά της.
Εξίσου ποιητική, καρτερική και πάσχουσα είναι η ψυχή της γραίας, που διαμένει σε ένα εγκαταλελειμμένο μοναστήρι, υπομένουσα ένα αλγεινότατο πένθος, το οποίο το διασαλευμένο μυαλό της έχει μετατρέψει σε δάκρυα ευσπλαχνίας για το μαρτύριο των Αγίων της Εκκλησίας. Οπως εκείνη ελεήθηκε κάποτε με τη θεία χάρη και ένιωσε το αρχαίο άλγος εντός της να μετουσιώνεται σε εξαγνιστική για όλα τα πλάσματα, ζώντα και τεθνεώτα, παραμυθία, η ηλικιωμένη στα «Τρία κουφέτα» αποκαθάρθηκε καθ’ ύπνους από όλες τις πίκρες της ζωής της και λυτρώθηκε από την ανάμνηση σφοδρότατου έρωτος χάρη σε έναν οικτίρμονα θάνατο, που την πάντρεψε τελικά με εκείνον που αγαπούσε. Μοιραίο επίσης αποδείχθηκε το ευοδωμένο θαύμα για τον ακροβάτη, που λόγω έρωτος έχασε την εξαίσια, θεϊκή ακρίβεια των εναέριων περιδινήσεών του και έκτοτε «την ευδαιμονίαν της πτήσεως αντικατέστησεν η τρομώδης αγωνία της πτώσεως». Μη έχοντας πια να προσφέρει στην αγαπημένη του κανένα άλλο προσάναμμα για να φλογίσει τα αισθήματά της πέρα από τον θάνατό του, διέγραψε από το κατάλληλο ύψος μια υπολογισμένη στην εντέλεια τροχιά, καταθέτοντας στα πόδια της το θυσιασμένο σώμα του. Και τότε, αγγίζοντάς την εν είδει ύστατου ασπασμού με το αίμα του, ήξερε πως «είχεν επανακτήσει την θεϊκήν αυτού ακρίβειαν, περαίνων ούτως την της ανισορροπίας κάθαρσιν».
Η παρακινδυνευμένη γλωσσική επιλογή της Σταθοπούλου δικαιώνεται όχι μόνο από την ωραιότητα της γραφής -από μόνη της ένα αξιοθαύμαστο επίτευγμα- αλλά και από τα πλούσια συναισθηματικά κοιτάσματα που ανασκάπτει. Οι παπαδιαμαντικές, θεόληπτες φιγούρες είναι φορείς επαπειλούμενων αξιών, η λήθη των οποίων θα ήταν ολέθρια. Η θρησκευτική ευλάβεια, πυρούμενη από την πίστη στο θαύμα, με την οποία διαφυλάττουν το καλό και αγαθό, διατηρώντας την καρδιά τους παλλόμενη, συγκινημένη και διάπλατη στην αγάπη, προτείνεται σαν μείζων ηθική επιλογή. Εν ολίγοις, η Σταθοπούλου μέσα από έναν παρωχημένο, πεποιημένο λόγο εγείρει το ζήτημα της ηθικής, πανάρχαιο, επίκαιρο και διαχρονικό.
katthimerini.gr
Έντυπη

Σχόλια