«Έγκριση πρότασης του Δήμου Καρύστου για την οριστική νομοθετική ρύθμιση του ιδιοκτησιακού ζητήματος νότιας Καρυστίας»

Α Π Ο Σ Π Α Σ Μ Α Π Ρ Α Κ Τ Ι Κ Ο Υ

 Της με αριθ. 9 από 14 Ιουνίου 2017 συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου Καρύστου AΡΙΘ. ΑΠΟΦΑΣΗΣ: 152/2017
 Π Ε Ρ Ι Λ Η Ψ Η
 «Έγκριση πρότασης του Δήμου Καρύστου για την οριστική νομοθετική ρύθμιση του ιδιοκτησιακού ζητήματος νότιας Καρυστίας»

 Στα Καλύβια και στο Κέντρο Περιβαλλοντικής Ενημέρωσης Καλυβίων (σύμφωνα με την με αρ. 274/2011 Α.Δ.Σ.), σήμερα την 14η του μηνός Ιουνίου του έτους 2017, ημέρα Τετάρτη και ώρα 20:00 μ.μ. συνήλθε σε τακτική Δημόσια Συνεδρίαση το Δημοτικό Συμβούλιο Καρύστου, ύστερα από την με αριθ. πρωτ. 6096/8-6-2017 έγγραφη πρόσκληση του Προέδρου αυτού που επιδόθηκε και δημοσιεύτηκε σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 67 του ν. 3852/2010.

 .ΘΕΜΑ: 22ο «Έγκριση πρότασης του Δήμου Καρύστου για την οριστική νομοθετική ρύθμιση του ιδιοκτησιακού ζητήματος νότιας Καρυστίας».


 Ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου εισηγούμενος το 22ο θέμα της ημερήσιας διάταξης, έδωσε το λόγο στον κ. Δήμαρχο ο οποίος είπε πως ένα από τα μεγαλύτερα θέματα που απασχόλησαν την παρούσα Δημ. Αρχή από την ανάληψη των καθηκόντων της ήταν το ιδιοκτησιακό και από την σύσταση της Νομικής Υπηρεσίας του Δήμου ανατέθηκε στην Νομ. Σύμβουλο η εκπόνηση πρότασης για την οριστική νομοθετική ρύθμιση του ιδιοκτησιακού ζητήματος της Νότιας Καρυστίας.

 Κατόπιν ο Πρόεδρος έδωσε το λόγο στην Νομική Σύμβουλο του Δήμου κ. Δάφνη Τριμίντζιου η οποία εισηγήθηκε τα εξής:
 « Α. Ισχύουσα νομοθεσία σχετικά με το ιδιοκτησιακό καθεστώς δασών, δασικών και χορτολιβαδικών εκτάσεων Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, για όσες εκτάσεις έχουν το χαρακτήρα δάσους ή δασικής ή χορτολιβαδικής μορφής, ισχύει το τεκμήριο κυριότητας του Δημοσίου επ’ αυτών. Το τεκμήριο κυριότητας του Δημοσίου επί των δασών, δασικών και χορτολιβαδικών εκτάσεων, προκύπτει από το συνδυασμό των άρθρων 2, 62 Ν. 998/1979 και του άρθρου 10 Ν. 3208/2003. Ειδικότερα, στο άρθρο 2 Ν. 998/1979 προβλέπεται ότι: «1. Οι εκτάσεις του άρθρου 3 του παρόντος (δηλ. δάση, δασικές και χορτολιβαδικές εκτάσεις), που διέπονται από τις προστατευτικές διατάξεις αυτού, συνιστούν εθνικό κεφάλαιο, που η προστασία του αποτελεί υποχρέωση των κρατικών οργάνων κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων τους και συγχρόνως υποχρέωση και δικαίωμα των πολιτών. Με προεδρικό διάταγμα μετά από πρόταση του Υπουργού Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής ορίζονται τα συνεκτιμώμενα στοιχεία, επιστημονικά κριτήρια για την υπαγωγή έκτασης στις περιπτώσεις των παραγράφων 1, 2 και 5 του άρθρου 3 του παρόντος νόμου, όπως ισχύει. 2. Ουδενός ιδιωτικού δικαιώματος η άσκησις δύναται να ενεργείται κατά παραβίασιν της ως άνω υποχρεώσεως, πλην αν άλλως κατ` εξαίρεσιν ορίζει ο νόμος και εντός των ορίων της εξαιρέσεως ταύτης. «3. Οι παραπάνω εκτάσεις θεωρούνται δημόσιες, εκτός αν υπάγονται σε μία από τις περιπτώσεις του άρθρου 10 του ν. 3208/2003.» Περαιτέρω, στο άρθρο 62 Ν.998/1979, προβλέπεται ότι: 2 «Βάρος απόδειξης - Ειδική αναγνώριση κατατμήσεων» - Επί των πάσης φύσεως αμφισβητήσεων ή διενέξεων ή δικών μεταξύ του Δημοσίου, είτε ως ενάγοντος είτε ως εναγομένου είτε ως αιτούντος είτε ως καθ` ου ή αίτηση, και φυσικού ή νομικού προσώπου, το οποίο προβάλλει ή αξιώνει οποιοδήποτε δικαίωμα, εμπράγματο ή μη, επί των δασών, των δασικών εκτάσεων το ως άνω φυσικό ή νομικό πρόσωπο οφείλει να αποδείξει την παρ’ αυτώ ύπαρξη του δικαιώματός του. Κατ` εξαίρεση η διάταξη αυτή δεν ισχύει στις περιφέρειες των Πρωτοδικείων των Ιονίων Νήσων, της Κρήτης, των Νομών Λέσβου, Σάμου, Χίου και Κυκλάδων, των νήσων Κυθήρων, Αντικυθήρων, καθώς και της περιοχής της Μάνης όπως αυτή ορίζεται από διοικητικά όρια των Καλλικρατικών Δήμων Ανατολικής και Δυτικής Μάνης». Τέλος, στο άρθρο 10 ν.3208/2003 προβλέπεται ότι:
« 1. «Το Δημόσιο δεν προβάλλει δικαιώματα κυριότητας σε δάση, δασικές εκτάσεις και στις εκτάσεις των περιπτώσεων α` και β` της παραγράφου 5 του άρθρου 3 του παρόντος νόμου που: Ι. Αναγνωρίστηκαν ως ιδιωτικά:
 α) Με τη διαδικασία του νόμου από 17/29 Νοεμβρίου 136 "Περί ιδιωτικών δασών" (ΦΕΚ69/1.12.1836).
 β) Με τις διατάξεις του Ν. ΑΧΝ`/14.1.1888 "Περί διακρίσεως και οροθεσίας των δασών)) (ΦΕΚ 20/21.1.1888), όπως τροποποιήθηκε με το Ν. ΒΛΠΖ`/12.7.1903 (ΦΕΚ 160) και τα β.δ. 11.12.1889 και 19.7.1904, εφόσον συντάχθηκαν πρωτόκολλα αποτερματισμού.
γ) Με αμετάκλητες αποφάσεις των πολιτικών δικαστηρίων, στις οποίες διάδικος, αρχικός ή κατά παρέμβαση, ήταν το Ελληνικό Δημόσιο.
 δ) Με αποφάσεις του Υπουργού Γεωργίας, που εκδόθηκαν μετά από γνωμοδοτήσεις των Συμβουλίων επί ιδιοκτησιακών θεμάτων, κατά τις διατάξεις του Ν. 853/1917 Περί οργανισμού Υπουργείου Γεωργίας (ΦΕΚ 133 Α) του Α.Ν.1747/1939, περί συστάσεως παρά τω Υπουργείω Γεωργίας Γνωμοδοτικού Συμβουλίου Δασών" (ΦΕΚ 208 Α), των άρθρων 9 έως 13του Ν.Δ. 86/1969, με τις οποίες κωδικοποιήθηκαν οι διατάξεις των δασικών κωδίκων του Ν. 3077/1924 "περί δασικού κώδικος" και Ν. 4173/1929 " περί κυρώσεως και τροποποιήσεως του από 11 Μαιου 1929 Ν.Δ. ," περί δασικού κώδικος" (ΦΕΚ 205 Α) και τις διατάξεις του άρθρου 8 του Ν. 998/1979, καθώς και με αποφάσεις των Γενικών Διοικητών και του Επιτρόπου Διοίκησης του Ν.Δ. 1150/1942, με τις οποίες κρίθηκαν ιδιοκτησιακές υποθέσεις.
ε) Με αποφάσεις του Διοικητικού Δικαστηρίου του Υπουργείου Γεωργίας του Ν. 2201/1920 "περί συστάσεως Διοικητικού Δικαστηρίου" (ΦΕΚ 133 Α) και του Ν.Δ. 21 Σεπτεμβρίου 1926 (ΦΕΚ 328 Α).
στ) Με αποφάσεις του Υπουργού Γεωργίας κατά τις διατάξεις του άρθρου 29 του Ν.Δ. 841/1941 "περί λήψεως εκτάκτων μέτρων δια την εκμετάλλευσιν και διαχείρισιν των δασών, λόγω των εκ του πολέμου δημιουργηθεισών συνθηκών, (ΦΕΚ 445 Α), των άρθρων 42 και 49 του Ν.Δ. 2501/1953 "περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως ενίων διατάξεων των περί δασών νόμων,) (ΦΕΚ 200 Α΄) και των άρθρων 3 έως 8 του Δασικού Κώδικα (Ν.Δ. 86/1969).
ζ) Με τις διατάξεις του διατάγματος 2468/1917 και του Ν. 1072/1917 (ΦΕΚ 305/1917) της Προσωρινής Κυβέρνησης.
 η) Με αποφάσεις νομαρχών κατά τις διατάξεις του άρθρου 67 του Ν. 998/1979, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 14του Ν.1734/1987.
θ) Με τις διατάξεις του ν. 248/1976, σε ό,τι αφορά:
 α) τις δασικές εκτάσεις που με τον ανωτέρω νόμο κρίθηκε ότι δεν ανήκουν στο Δημόσιο,
β) τις εκτάσεις που εμφανίζονται στον προσωρινό κτηματικό χάρτη του ν. 248/1976 ως μη δασικές, καθώς και εκείνες 3 που κρίθηκε με αμετάκλητες δικαστικές αποφάσεις, κατά τη διαδικασία των άρθρων 12 επ. του ν. 248/1976, ότι δεν αποτελούν δάσος ή δασική έκταση και αν ακόμη απέκτησαν μεταγενεστέρως δασικό χαρακτήρα, εφόσον έχουν εκδοθεί για τις εκτάσεις αυτές ή για τμήματα τους μέχρι τις 31.3.2011 από τις αρμόδιες δασικές αρχές διοικητικές πράξεις, βεβαιωτικές του διαπιστωθέντος, κατ` εφαρμογή του ν. 248/1976, μη δασικού χαρακτήρα αυτών,
 ι) Με τις διατάξεις του Αγροτικού Κώδικα».
 κ) Με τις διατάξεις του άρθρου 29 του ν.δ. 2185/1952 «περί αναγκαστικής απαλλοτριώσεως κτημάτων προς αποκατάστασιν ακτημόνων καλλιεργητών και κτηνοτρόφων» (Α` 217) και του άρθρου 26 του ν. 2040/1992, σε ό,τι αφορά τις δασικές εκτάσεις της παραγράφου 2, τις εκτάσεις της περίπτωσης α` της παραγράφου 5 και τις υπεράνω των δασών ή δασικών εκτάσεων ασκεπείς κορυφές ή αλπικές ζώνες των ορέων της παρ. 3 του άρθρου 3 του ν. 998/1979, όπως ισχύει.
 λ) Με τη διάταξη της παρ. 1 του άρθρου 11 του ν. 3147/ 2003. μ) Σύμφωνα με τις καταχωρήσεις στα κτηματολογικά βιβλία του Κτηματολογίου Ρόδου και Κω - Λέρου.» ΙΙ. Παραχωρήθηκαν κατά κυριότητα: α) Με τις διατάξεις των νόμων ΤΣΤΕ`/16.10.1856 (ΦΕΚ 79/24.10.1856) και ΥΛΑ`/25.3.1871 (ΦΕΚ25/16.6.1871) και των μετέπειτα εκδοθέντων νόμων, με τους οποίους εκποιήθηκαν ή παραχωρήθηκαν από το Υπουργείο Οικονομικών ή την Αεροπορική Άμυνα δημόσια κτήματα, ανεξαρτήτως του χρόνου εκποίησης ή παραχώρησης και της μορφής των κτημάτων.
 β) Με τις διατάξεις των προϊσχυσάντων δασικών κωδίκων των νόμων 2636/1924, 3077/1924, 3542/1928 (ΦΕΚ 91 Α), των άρθρων 62, 63, 63α και 180 έως 199 του Ν. 4173/1929, του Α.Ν. 857/1937 "περί παραχωρήσεως δημοσίων και κοινοτικών δασικών εκτάσεων δια σκοπούς γεωργικούς και δενδροκομικής εκμεταλλεύσεως" (ΦΕΚ 367 Α) και των άρθρων 14 έως 34 του Ν.Δ. 86/1969.
 γ) Με τις διατάξεις του άρθρου 51 του Ν. 4108/1929 "περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως διατάξεων τινών της νομοθεσίας περί δήμων και κοινοτήτων", όπως αυτό ερμηνεύτηκε με το Ν. 6271/25.8.1934 "περί αυθεντικής ερμηνείας του εδαφίου 1 του άρθρου 51 του Ν.4108/1929 και συμπληρώσεως του άρθρου τούτου,) και Ν. 3194/2022.4.1955 και παραδόθηκαν με πρωτόκολλο από την Επιτροπή του άρθρου 1 του διατάγματος από 13/15.2.1930. δ) Με το Ν.Δ. από 17/18.10.1923 "περί παραχωρήσεως κυριότητας δασών ρητινευομένων υπό ιδιωτών,) (ΦΕΚ 297 Αι, το Ν.Δ. 1/13.12.1923 (ΦΕΚ 360 Α), το άρθρο 53 του Ν.Δ. 2501/1953, σύμφωνα με τους όρους και περιορισμούς των διατάξεων του άρθρου 8 του διατάγματος αυτού. ε) Με τις διατάξεις του Ν. 998/1979, του Ν. 1734/1987, καθώς και άλλων διατάξεων της δασικής νομοθεσίας. ΙΙΙ. Περιήλθαν «κατά κυριότητα»:
 α) Στους υπερθεματιστές, μετά από κατακυρωτικές εκθέσεις δημόσιων αναγκαστικών πλειστηριασμών, συμπεριλαμβανομένων και των κατά τις διατάξεις του Ν.Δ. 356/1974 (ΦΕΚ 90Α) διενεργουμένων, εφόσον δεν ασκήθηκε εμπρόθεσμα διεκδικητική αγωγή κατά το άρθρο 1020 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας και του 4 άρθρου 33 παράγραφος 3 του Ν. 1473/1984 (ΦΕΚ 127 Α) ή ανακοπή κατά το άρθρο 74 του Ν.Δ. 356/1974 (Κ.Ε.Δ.Ε.).
 β) Σε τρίτους, βάσει συμβιβαστικών πράξεων με το Ελληνικό Δημόσιο, κατά τη διαδικασία του άρθρου 39 του ν. 1884/1990, όπως αυτό τροποποιήθηκε με το άρθρο 14 του ν. 2227/1994 (Α` 129), καθώς και των διατάξεων του β.δ. 6/1961, εφόσον αντικείμενο της συμβιβαστικής πράξης έχει αποτελέσει η κυριότητα της έκτασης και όχι οποιοδήποτε άλλο δικαίωμα τρίτων σε αυτήν.»
γ) Από διαχωρισμό υπέρ των Ταμείων Εφέδρων Πολεμιστών Κρήτης και των Μονών βάσει του ν. 3345/1925.»
δ) Σε τρίτους από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Ε.Τ.Ε.), ως διαχειρίστριας ανταλλαξίμων κτημάτων, βάσει της από 5.5.1925 συμβάσεως μεταξύ Ελληνικού Δημοσίου και Ε. Τ .Ε., με την προϋπόθεση ότι τα κτήματα αυτά είχαν παραδοθεί στην Ε. Τ .Ε. με πρωτόκολλο παραδόσεως και παραλαβής και κατά τη διάρκεια ισχύος της συμβάσεως δεν υπήρχε διεκδίκηση απο καποια δημόσια υπηρεσία εντός των προβλεπόμενων προθεσμιών και για τις πωλήσεις που έγιναν από την Ε.Τ.Ε. μετά την 9.10.1937, προκειμένου δε περί παραμεθορίων περιοχών, είχε χορηγηθεί ειδική έγγραφη άδεια του Γενικού Επιτελείου Στρατού.
 ε) Στην εγχώρια περιουσία των Νήσων Κυθήρων και Αντικυθήρων κατά τις διατάξεις του άρθρου 84 του Ν.416/1984 (ΦΕΚ 18Α). στ) Με τις διατάξεις των άρθρων 13 και 18 του παρόντος Νόμου.
ζ) Κατόπιν αδείας του Υπουργού Γεωργίας κατ` εφαρμογή του άρθρου 2 του από 3.9.1924 νομοθετικού διατάγματος που κυρώθηκε με το άρθρο μόνο του ν. 3250/1924 (Α` 324), εφόσον η άδεια μεταβίβασης δεν ανακλήθηκε ούτε ακυρώθηκε με δικαστική απόφαση.»
 2. Αποτελούν οριστικούς τίτλους κυριότητας, για τις εκτάσεις που παραχωρήθηκαν με αυτά, τα διατάγματα που εκδόθηκαν δυνάμει: α) του από 2.7. 1926 Ν.Δ (ΦΕΚ 223 "Περί εξημερώσεως αγρίων δένδρων,), β) του Ν. 3542/ 1928 (ΦΕΚ 91 Α) και γ) των άρθρων 192 και 193 του Ν.173/1929. Το Δημόσιο δεν φέρει καμία ευθύνη για τυχόν διεκδίκηση τρίτων επί των ανωτέρω εκτάσεων. Οι παραπάνω οριστικοί τίτλοι δεν ανακαλούνται, ακόμη και στην περίπτωση που οι παραχωρηθείσες εκτάσεις έπαψαν να εξυπηρετούν το σκοπό για τον οποίο παραχωρήθηκαν.

 3. Παραxωρητήρια εκδοθέντα από το Υπουργείο της Οικονομίας της Προσωρινής Διοίκησης της Ελλάδος κατά τα έτη 1822 έως 1833, εφόσον δεν ανακλήθηκαν, θεωρούνται έγκυρα και ισχυρά, ανεξάρτητα εάν εκδόθηκαν ή όχι ανανεωτικοί τίτλοι από το Ελεγκτικό Συνέδριο.
Ωσαύτως θεωρούνται έγκυρα και ισχυρά τα παραχωρητήρια που εκδόθηκαν κατ` εφαρμογή: α) Του Ν. 26 Μαΐου 1835 (ΦΕΚ 2) και του διατάγματος 13/25 Νοεμβρίου 1836 (ΦΕΚ 67). β) Του διατάγματος 21 Απριλίου 10 Μαίου 1836 (ΦΕΚ 20). γ) Του Ν. 1/13 Ιανουαρίου 1838 (ΦΕΚ 1). δ) του Ν.ΤΠΖ/24.3.1871 (ΦΕΚ 29)» Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι όλες οι εκτάσεις που έχουν χαρακτήρα δάσους, δασικής ή χορτολιβαδικής έκτασης, ανήκουν κατά τεκμήριο στην κυριότητα του Ελληνικού Δημοσίου, εκτός εάν έχουν αναγνωριστεί ως ιδιωτικές με έναν από τους τρόπους που αναφέρονται στο άρθρο 10 ν.3208/2003.
 Επίσης εάν ο ιδιώτης ασκήσει αγωγή σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου, με την οποία να ζητά να αναγνωριστεί 5 κύριος ενός ακινήτου δασικής ή χορτολιβαδικής μορφής, έχει εκείνος (δηλ. ο ιδιώτης) το βάρος της απόδειξης.
Β. Λόγοι για τους οποίους δεν θα έπρεπε να ισχύει στην Εύβοια το τεκμήριο κυριότητας του Δημοσίου Όπως έχει κριθεί σχετικά με το ιδιοκτησιακό καθεστώς των δημοσίων και ιδιωτικών δασών και χορτολιβαδικών εκτάσεων, (βλ. Εφ. Αθηνών 2516/2008 και τις εκεί παραπομπές), από τις ρυθμίσεις που περιέχονται στο πρωτόκολλο του Λονδίνου της 21-1/3-2-1830 "περί ανεξαρτησίας της Ελλάδος" και στα ερμηνευτικά αυτού πρωτόκολλα της 4/16-6-1830 και της 19-6/1-7-1830, σε συνδυασμό με τις ρυθμίσεις της από 27-6/9-7-1832 Συνθήκης της Κωνσταντινουπόλεως "περί οριστικού διακανονισμού των ορίων της Ελλάδος" και του άρθρου 16 του νόμου της 21-6/10-7-1837 "περί διακρίσεως δημοσίων κτημάτων", προκύπτει ότι στην κυριότητα του Ελληνικού Δημοσίου περιήλθαν εκείνα τα ακίνητα που βρίσκονταν εντός της ζώνης που μέχρι την 3-2-1830 είχε καταλάβει με τις στρατιωτικές του δυνάμεις και ανήκαν είτε στο Οθωμανικό Δημόσιο είτε σε Οθωμανούς ιδιώτες, καθώς και όσα εγκαταλείφθηκαν από τους Οθωμανούς ιδιοκτήτες τους και κατέστησαν αδέσποτα. Η κτήση των ακινήτων αυτών έγινε δια δημεύσεως "πολεμικώ δικαιώματι" ( βλ. Γ. Καριψιάδη "Η Ελλάδα ως διάδοχο κράτος", εκδ. Α. Σάκκουλα, Αθήνα - Κομοτηνή 2000, σελ. 137 - 145 και 178 επ. και τις εκεί παρατιθέμενες αποφάσεις, ιδιαίτερα δε τις ΑΠ 230/1850, ΑΠ 57/1871, ΑΠ 80/1877, ΕΑ 13502/1855 ).
 Εξάλλου όσον αφορά τα Οθωμανικά κτήματα τα ευρισκόμενα κατά τον χρόνο διακηρύξεως της ανεξαρτησίας του νέου ελληνικού κράτους (3-2-1830) εντός εδαφών τελούντων υπό τουρκική στρατιωτική κατοχή, αλλά εν συνεχεία παραχωρηθέντων βάσει της Συνθήκης της Κωνσταντινουπόλεως στην ελληνική κυριαρχία, όπως ειδικότερα η Αττική, η Εύβοια και τμήματα της Βοιωτίας και της Φθιώτιδας, όσα μεν εξ αυτών ανήκαν στο Οθωμανικό Δημόσιο περιήλθαν βάσει της ίδιας συνθήκης στο Ελληνικό Δημόσιο, ενώ όσα ανήκαν σε Οθωμανούς ιδιώτες παρέμειναν στην ιδιοκτησία τους με δικαίωμα πωλήσεώς τους εντός προθεσμίας, ( βλ. τον ίδιο ο.π. σελ. 161 επ. και 178 επ. και τις εκεί αναφερόμενες ΑΠ 15/1843, 24/1849, 230/1850, 80/1877 ). Περαιτέρω όσα ακίνητα ευρίσκοντο είτε στην ελληνική είτε στην τουρκική ζώνη κατοχής, κατά την 3-2-1830, εκείνων των εδαφών που τελικά αποτέλεσαν το πρώτο ελληνικό κράτος και κατέχονταν από Έλληνες ιδιώτες με διάνοια κυρίου, έστω και με άκυρο κατά το οθωμανικό δίκαιο τίτλο, ( ήτοι ταπί, χοτζέτι ή βουγιουρδί ), αυτά αναγνωρίσθηκαν ως ανήκοντα στους τελευταίους, ( βλ. ΕΑ 1162/02 ΝοΒ 2002.1281 και τις εκεί αναφερόμενες ΑΠ 472/1899 Θεμ. ΙΑ΄.347, ΑΠ 269/1898 Θεμ. Ι΄.34, επίσης ΕΑ 2874/1959 ΕΕΝ 27.592 και ΕφΠατρ. 281/1981 ΝοΒ 29.118, καθώς και τον ίδιο ο.π. σελ. 197 - 200 και τις εκεί παρατιθέμενες ΕΑ 13502/1855 και 14116/1856 ). Ως έχει κριθεί από σωρεία δικαστικών αποφάσεων (Απόφ. 32/2009, 96/2009 Μον.Πρωτ. Χαλκίδας, 166/2011 Εφ. Αθηνών, 94/2014 Μον. Εφ.Ευβοίας, 170/2016 Μον.Εφετείου Ευβοίας), προκειμένου περί γαιών, που βρίσκονται στην Εύβοια, οι εν λόγω γαίες δεν περιήλθαν στην κυριότητα του Ελληνικού Δημοσίου ως διαδόχου του Τουρκικού Δημοσίου «δικαιώματι πολέμου», διότι κατά την εποχή της τουρκοκρατίας η Εύβοια απετελείτο από ιδιωτικές γαίες καθαρής ιδιοκτησίας (βλ. σχετ. «Η απελευθέρωση της Εύβοιας από Τούρκους και το ξανασκλάβωμά της από τους Ελληνες και ξένους τσιφλικάδες» ). Εξάλλου, η Εύβοια δεν κέρδισε την ελευθερία της με την Ελληνική Επανάσταση του 1821, αλλά η προσάρτησή της στο νεοσύστατο Ελληνικό Κράτος αποφασίσθηκε με τη συνθήκη του Λονδίνου το 1829. Επιπλέον, στις περιοχές, που βρίσκονταν υπό τουρκική κατοχή, αλλά επρόκειτο 6 να συμπεριληφθούν στην ελληνική επικράτεια (τουρκική ζώνη), όπως συνέβη και με την Εύβοια, με το Πρωτόκολλο της 4ης/16ης Ιουνίου 1830, ορίσθηκε ότι στο Ελληνικό Δημόσιο θα μεταβιβάζονταν μόνο τα περιουσιακά στοιχεία του οθωμανικού δημοσίου και όχι η περιουσία των ιδιωτών, η οποία θα παρέμενε σεβαστή. Συνακόλουθα, στη λεγόμενη τουρκική ζώνη κατοχής τα βάσει του προαναφερομένου Πρωτοκόλλου υφιστάμενα δικαιώματα των ιδιωτών προστατεύονταν, ενώ η περιουσία του οθωμανικού δημοσίου περιήρχετο στο διάδοχο Ελληνικό Δημόσιο (βλ. σχετ. Γιώργου Καρυψιάδη, «Η Ελλάδα ως διάδοχο κράτος, εκδόσεις Αντ . Σάκκουλα). Κατά συνέπεια, τα ακίνητα της Εύβοιας, τα οποία δεν ανήκαν στην κατηγορία των δημοσίων Οθωμανικών γαιών και δεν εξουσιάζονταν πριν από την επανάσταση από τον Σουλτάνο, αλλά κατέχονταν από Οθωμανούς ιδιώτες, δεν περιήλθαν στο Ελληνικό Δημόσιο κατά διαδοχή του Τουρκικού Δημοσίου, δικαιώματι πολέμου και δυνάμει των περί ανεξαρτησίας της Ελλάδος πρωτοκόλλων του Λονδίνου και της από 7/7/1832 συνθήκης της Κωνσταντινούπολης, αλλά εξακολούθησαν και μετά το χρονικό αυτό σημείο να ανήκουν στους μέχρι τότε Τούρκους ιδιοκτήτες τους. Η απελευθέρωση της πόλεως Χαλκίδος και αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από το κάστρο της πόλης έγινε στις 7 Απριλίου 1833 και της Καρύστου δύο μέρες αργότερα (βλ. Βικιπαίδεια) για να ενταχθεί στα όρια του νεοϊδρυθέντος ελληνικού κράτους. Όμως επειδή το 1830 κατείχετο από τα Τουρκικά στρατεύματα, το ελληνικό δημόσιο ουδέποτε απέκτησε δικαιώματα επι της γής, αφού δεν κατακτήθηκε. Επομένως η πρόβλεψη του β.δ. της 12-12-1833 "περί διορισμού του φόρου βοσκής και του δια τα εθνικοϊδιόκτητα λειβάδια εγγείου φόρου κατά τα έτη 1833-1834" ότι όλα τα λειβάδια, για την επικαρπία των οποίων δεν υπάρχει έγγραφο "ταπί" εκδοθέν επί τουρκοκρατίας, θεωρούνται δημόσια και η νομή τους παραμένει στο Δημόσιο, δεν ίσχυε για τα ακίνητα της Εύβοιας τα οποία κατέχονταν από ιδιώτες πριν την απελευθέρωσή της και τούτο διότι με βάση της Συνθήκης της Κωνσταντινουπόλεως, η οποία αναγνώρισε ιδιοκτησιακά δικαιώματα στους Έλληνες και Τούρκους που κατείχαν κατά το οθωμανικό δίκαιο ακίνητα, μάλιστα δε όσα ανήκαν σε Οθωμανούς ιδιώτες παρέμειναν στην ιδιοκτησία τους με δικαίωμα είτε πωλήσεώς τους εντός προθεσμίας και αποχωρήσεώς τους από την χώρα είτε εφόσον παρέμειναν στην Ελλάδα η οποία (παραμονή) διασφαλίζονταν με την ανωτέρω συνθήκη ως δικαίωμα του καθενός, το δικαίωμα αυτό (κυριότητος) αναγνωρίζονταν πλήρως ( βλ. ΕΑ 1162/2002 ο.π. και Ευθ. Κουρουσόπουλο, Δασική ιδιοκτησία και διαχείρισις, σελ. 183-185 και 198). Έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι στην Εύβοια σε πολύ μεταγενέστερα χρόνια (1840-1880) έχουμε μεταβιβάσεις ακινήτων και τσιφλικών από Οθωμανούς ιδιώτες σε Ελληνες και ξένους (τσιφλίκι Κοντόσταυλου στο Αλιβέρι, τσιφλίκι Μπαίκερ στο Προκόπι, κλ.π), αλλά και μεταβιβάσεις ολόκληρων χωριών (Παγώντας, Φύλλα, Αφράτι , Μίστρος κλπ.) με συμβολαιογραφικές πράξεις από Τούρκους ιδιώτες σε Έλληνες κατοίκους των χωριών. Τα παραπάνω πορίσματα της νομολογίας των Δικαστηρίων όλων των βαθμίδων αναφορικά με το ιδιοκτησιακό καθεστώς των ευρισκομένων κατά τον χρόνο διακηρύξεως της ανεξαρτησίας του νέου ελληνικού κράτους (3.3.1830), εντός εδαφών τελούντων υπό τουρκική στρατιωτική κατοχή, αλλά εν συνεχεία παραχωρηθέντων βάσει της Συνθήκης της Κωνσταντινουπόλεως στην ελληνική επικράτεια, όπως και τα κτήματα της Εύβοιας, ταυτίζονται με τα πορίσματα της επιστήμης της ιστορίας. Ειδικότερα, επισυνάπτονται τα ακόλουθα αποσπάσματα: i. Απόσπασμα της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους του Κων/νου Παπαρηγόπουλου στη σελ. 549 του οποίου, ρητά γίνεται αναφορά στο ζήτημα που προέκυψε κατά την απελευθέρωση για την εξαγορά των τουρκικών κτημάτων, δηλαδή 7 των κτημάτων των τούρκων ιδιωτών, αφού σε περίπτωση κατάληψης των κτημάτων αιτία πολέμου δεν θα ετίθετο τέτοιο θέμα εξαγοράς. Επισημαίνουμε ιδιαιτέρως το γεγονός ότι παρά την προσπάθεια του Καποδίστρια για την εξασφάλιση δανείου προκειμένου τα κτήματα αυτά να εξαγοραστούν από το ελληνικό δημόσιο αυτό δεν κατέστη εφικτό και έτσι το ελληνικό δημόσιο δεν απέκτησε τα κτήματα αυτά (σχετ.1). ii. Απόσπασμα από το βιβλίο του Σταμάτη Παπαμιχαήλ «Μεταχριστιανική Κάρυστος» στη σελ. 186επ του οποίου γίνεται αναφορά στη διαδικασία πώλησης των ακινήτων των Τούρκων ιδιωτών ιδιοκτητών σε Έλληνες και ξένους ιδιώτες (σχετ.2). iii. Απόσπασμα από το βιβλίο του Κων/νου Γουναρόπουλου «Ιστορία της νήσου Ευβοίας» στη σελ. 328επ του οποίου γίνεται αναφορά στην τύχη των κτημάτων στης Εύβοιας, επιβεβαιώνοντας τα όσα αναφέρει και ο Παπαρηγόπουλος και συγκεκριμένα ότι ο Καποδίστριας δεν μπόρεσε να βρει τα απαιτούμενα χρήματα για να αγοράσει τα οθωμανικά κτήματα το ελληνικό δημόσιο, συγκρότησε επιτροπή αποτελούμενη από τους κ. Σπυρίδωνα Καλογερόπουλο, Κων/νο Μάνο και Ιωάννη Μίσσιον με σκοπό να παρακινήσει τους Έλληνες να αγοράσουν τα κτήματα αυτά, καθώς και ότι τελικώς τα κτήματα αυτά αγοράστηκαν από Έλληνες ιδιώτες (σχετ.3). iv. Έκδοση της Εταιρείας Ευβοϊκών Σπουδών με τίτλο «Αρχείον Ευβοϊκών Μελετών», στη σελ. 319επ του οποίου περιέχεται οι οδηγίες που έδωσε ο Καποδίστριας στην ως άνω επιτροπή (Σπυρίδωνα Καλογερόπουλο, Κων/νο Μάνο και Ιωάννη Μίσσιον) στην οποία –μεταξύ άλλων– με απόλυτη σαφήνεια και ρητά τα κτήματα της Εύβοιας αναφέρονται ως «ιδιωτικάς ιδιοκτησίας» (σχετ.4). v. Έκδοση της Εταιρείας Ευβοϊκών Σπουδών με τίτλο «Αρχείον Ευβοϊκών Μελετών», στη σελ. 264επ για άλλη μία φορά επιβεβαιώνεται ο ιδιωτικός χαρακτήρας των κτημάτων αυτών (σχετ.5). Συμπερασματικώς, στη Νότια Εύβοια ελάχιστες ήταν οι εκτάσεις που μεταβιβάστηκαν από το Οθωμανικό στο Ελληνικό Δημόσιο, δεδομένου ότι σχεδόν στο σύνολό τους οι εκτάσεις αυτές, είτε είχαν το χαρακτήρα δάσους, είτε δασικής, χορτολιβαδικής ή αγροτικής έκτασης, ανήκαν σε Οθωμανούς ιδιώτες και εν συνεχεία πωλήθηκαν σε Έλληνες κατοίκους της περιοχής είτε με επίσημο έγγραφο, είτε συνηθέστερα προφορικά με αντάλλαγμα σε προϊόντα. Το μείζονος σημασίας πρόβλημα του ιδιοκτησιακού καθεστώτος της ευρύτερης περιοχής της Νότιας Εύβοιας έχει έμμεσα αναγνωριστεί και από το ίδιο το Ελληνικό Δημόσιο. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε το άρθρο 13 του ν.3208/2003, με το οποίο επιλύθηκε κατά μεγάλο μέρος του προβλήματος για την κεντρική και βόρεια Εύβοια. Ειδικότερα, στην κεντρική και βόρεια Εύβοια οι ιδιώτες -συνιδιοκτήτες δασών έχουν οργανωθεί σε δασικούς συνεταιρισμούς, που διαχειρίζονται μέσω του διοικητικού τους συμβουλίου την δασική έκταση/δάσος που ανήκει κατά συγκυριότητα στα μέλη του Συνεταιρισμού – ιδιώτες. Σύμφωνα λοιπόν με την παράγραφο 10 του άρθρου 13 του ν.3208/2003 «Το δάσος Παγώντος, καθώς και τα υπόλοιπα δάση που κατέχονται από τους Αναγκαστικούς Συνεταιρισμούς Διαχειρίσεως Αδιαίρετων Δασών του Νομού Ευβοίας, που συστήθηκαν και λειτουργούν κατά τις διατάξεις του Ν. 1627/1939 (ΦΕΚ 64 Α) και του από 15.6.1940 Β.Δ. (ΦΕΚ 190 Α) ανήκουν κατά πλήρες δικαίωμα κυριότητας στους παραπάνω Συνεταιρισμούς, εφόσον υπάρχουν τίτλοι ιδιοκτησίας προ του έτους 1885. Τα εν λόγω δάση τα διαχειρίζονται οι Συνεταιρισμοί σύμφωνα με τις διατάξεις της δασικής νομοθεσίας.» Με αυτή τη διαδικασία αναγνωρίστηκαν ως ιδιωτικά τα 8 περισσότερα δάση της κεντρικής και βόρειας Εύβοιας, όπως το δάσος Μίστρου, Κοντοδεσπότη, Νεροτριβιάς, κ.λ.π.). Όσον αφορά τη Νότια Εύβοια, δεν συναντώνται δασικοί συνεταιρισμοί, αλλά δάση ή δασικές εκτάσεις, που τα διεκδικούν μεμονωμένοι ιδιώτες. Περαιτέρω, έχει αναγνωριστεί, αντιστοίχως, η ύπαρξη του προβλήματος για το ιδιοκτησιακό καθεστώς της περιοχής της Νότιας Εύβοιας και στην περίπτωση των Λατομείων Νοτίου Ευβοίας, που εξορύσσουν σχιστολιθικές πλάκες. Με πλείστες νομοθετικές ρυθμίσεις αναγνωρίζεται το ιδιοκτησιακό πρόβλημα μεταξύ ιδιωτών και δημοσίου. Ειδικότερα σύμφωνα με το άρθρο 34 ν. 2115/1993 (ΦΕΚ 15 Α) «1. Σε περίπτωση αμφισβητήσεως εκ μέρους του Δημοσίου της κυριότητας των εκτάσεων στις οποίες κατά την έναρξη ισχύος των νόμων 1428/1984 και2115/1993 γινόταν εκμετάλλευση σχιστολιθικών πλακών η οποία και συνεχίζεται, οι φερόμενοι ως ιδιοκτήτες των εκτάσεων αυτών οφείλουν εντός εξαμήνου από της ισχύος του παρόντος να υποβάλουν αίτηση αναγνωρίσεως στο αρμόδιο συμβούλιο επιλύσεως ιδιοκτησιακών διαφορών. 3. Μέχρι την έκδοση οριστικής αποφάσεως του αρμόδιου συμβουλίου επιλύσεως ιδιοκτησιακών διαφορών οι εκμεταλλευόμενοι τα λατομεία αυτά συνεχίζουν την εκμετάλλευση χωρίς να υπόκεινται στις κυρώσεις του άρθρου 16 του ν.1428/1984». Σύμφωνα με το άρθρο 14 ν. 2702/1999 «Το άρθρο 34 του ν.2115/1993 αντικαθίσταται ως εξής: "Σε περίπτωση αμφισβητήσεως εκ μέρους του Δημοσίου της κυριότητας των εκτάσεων στις οποίες κατά την έναρξη ισχύος των νόμων 1428/1984 και 2115/1993 γινόταν εκμετάλλευση σχιστολιθικών πλακών η οποία και συνεχίζεται, οι φερόμενοι ως ιδιοκτήτες των εκτάσεων αυτών οφείλουν εντός εξαμήνου από της ισχύος του παρόντος να υποβάλουν αίτηση αναγνωρίσεως στο αρμόδιο συμβούλιο επιλύσεως ιδιοκτησιακών διαφορών». Τέλος, σύμφωνα με το άρθρο 16 του ν. 3851/2010 «1. Νομικά και φυσικά πρόσωπα που εκμεταλλεύονται λατομεία σχιστολιθικών πλακών, τα οποία ενέπιπταν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 34 του ν. 2115/1993 (ΦΕΚ 15 Α`), όπως αντικαταστάθηκε με την παρ. 1 του άρθρου 14 του ν. 2702/1999 (ΦΕΚ 70 Α`), εφόσον μέχρι σήμερα δεν έχουν λάβει άδεια εκμετάλλευσης ή δεν έχουν συνάψει σύμβαση μίσθωσης με το Δημόσιο, κατά την παράγραφο 1 του άρθρου 9 του ν. 1428/1984, όπως αντικαταστάθηκε από το άρθρο 9 του ν. 2115/1993, δύνανται να συνεχίσουν την εκμετάλλευση των λατομείων αυτών υπό τις εξής προϋποθέσεις:α) είχαν καταθέσει αίτηση στο αρμόδιο Δασαρχείο για την αναγνώριση της κυριότητας εντός της προθεσμίας που όριζαν είτε το άρθρο 34 του ν. 2115/1993 είτε το άρθρο 14 του ν. 2702/1999, και β) έχουν ήδη υποβάλλει ή υποβάλλουν αρμοδίως, εντός προθεσμίας δύο (2) μηνών από την έναρξη ισχύος του παρόντος: 1. Αίτηση για τη χορήγηση άδειας εκμετάλλευσης, 2. Τεχνική Μελέτη σύμφωνα με το άρθρο 9 του ν. 1428/1984 (ΦΕΚ 43 Α`),3. Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων, και4. Αίτηση για τη σύναψη απευθείας σύμβασης μίσθωσης, αν πρόκειται για δημόσιο λατομείο ή αίτηση για αναγνώριση της έκτασης. Την αίτηση μπορεί να υποβάλλουν οι εκμεταλλευτές στην περίπτωση που δεν είναι ιδιοκτήτες των εκτάσεων, αλλά διαθέτουν μισθωτήρια συμβόλαια και εξουσιοδότηση των φερόμενων ιδιοκτητών ….». Από τα ανωτέρω, καθώς και σωρεία δημοσίων εγγράφων, αλλά και επιστολών διαμαρτυρίας από Συλλόγους Ιδιοκτητών Γης της περιοχής, το Δήμο Καρύστου, το Σύλλογο Λατόμων, το Σύλλογο Κτηνοτρόφων κ.λ.π. προκύπτει το μείζον ιδιοκτησιακό πρόβλημα που υφίσταται στην Νότια Εύβοια. Γ. Διατύπωση Πρότασης για την Νομοθετική Επίλυση του ζητήματος Το ιδιοκτησιακό ζήτημα των κτημάτων της περιοχής που έχουν χαρακτήρα δάσους, δασικής ή χορτολιβαδικής μορφής, μπορεί να επιλυθεί μόνο με σχετική νομοθετική ρύθμιση. 9 Πιο συγκεκριμένα, θα μπορούσαμε να προτείνουμε τις ακόλουθες νομοθετικές ρυθμίσεις, κάτι που έχει άλλωστε προταθεί και στο παρελθόν, με σχετικές τροπολογίες: Α) την τροποποίηση στο δεύτερο εδάφιο της παρ.1 του άρθρου 62 του Δασικού Κώδικα (Ν.998/1979) ως εξής: «Κατ’ εξαίρεσιν η διάταξις αυτή δεν ισχύει εις τας περιφέρειας των Πρωτοδικείων των Ιονίων Νήσων, της Κρήτης, της Εύβοιας και των νομών Λέσβου, Σάμου και Χίου, και των νήσων Κυθήρων, Αντικυθήρων και Κυκλάδων καθώς και της περιοχής της Μάνης όπως αυτή ορίζεται από τα διοικητικά όρια των Καλλικρατικών Δήμων Ανατολικής και Δυτικής Μάνης». Β) την τροποποίηση στο εδάφιο ΙΙΙ ε) της παραγράφου 1 του άρθρου 10 του ν. 3208/2003 ως ακολούθως: «ε) Στην εγχώρια περιουσία των Νήσων Κυθήρων και Αντικυθήρων κατά τις διατάξεις του άρθρου 84 του Ν.1416/1984 (ΦΕΚ 18Α), καθώς και της νήσου Εύβοιας.»

 Παρατίθεται έκθεση αξιολόγησης συνεπειών ρύθμισης, σε αντίστοιχη τροπολογία που είχε κατατεθεί στη Βουλή το έτος 2014: “ΕΚΘΕΣΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΣΥΝΕΠΕΙΩΝ ΡΥΘΜΙΣΗΣ ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΕΡΙΛΗΠΤΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΩΝ ΑΞΙΟΛΟΓΟΥΜΕΝΩΝ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ
1. Γενική Αξιολόγηση 1.1 Περιγράψτε χωριστά και αναλυτικά το πρόβλημα που καλείται να αντιμετωπίσει κάθε μία «άλλη διάταξη» που περιλαμβάνεται στο προτεινόμενο σχέδιο νόμου Οι προτεινόμενες προσθήκες στα οικεία άρθρα σκοπούν στο τερματισμό των αμφισβητήσεων του δικαιώματος ιδιοκτησίας επί των δασών δασικών εκτάσεων και χορτολιβαδικών εκτάσεων στην περιοχή της νήσου Ευβοίας καθώς και στην αποκατάσταση του δικαίου και στην αποφυγή περαιτέρω δοκιμασιών των κατοίκων αυτής. Το θέμα της ιδιοκτησίας των ανωτέρω εκτάσεων έχει ως ακολούθως: Η νήσος Εύβοια δεν περιήλθε στο Ελληνικό Κράτος διάδοχο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με δικαίωμα πολέμου, διότι δεν καταλήφθηκε από τον Ελληνικό απελευθερωτικό στρατό αλλά παραδόθηκε από τις οθωμανικές αρχές του νησιού στην Ελληνική Κυβέρνηση με την υποχρέωση, οι οποία περιελήφθη στο από 3-2-1830 πρωτόκολλο του Λονδίνου, να αγορασθούν όλα τα κτήματα των Οθωμανών υπηκόων (μεταξύ των οποίων και τα έχοντα χαρακτήρα δάσους ή δασικής ή χορτολιβαδικής έκτασης) από το Ελληνικό Κράτος , δυνατότητα ωστόσο την οποία δεν είχε το τελευταίο με αποτέλεσμα να τα αγοράσουν και μάλιστα μετά από υπόδειξη της Κυβερνήσεως πολίτες, τόσο Έλληνες όσο και ξένοι. Εξ αυτού άλλωστε του λόγου για όλη την έκταση της νήσου Ευβοίας και για τα δάση και τις δασικές και χορτολιβαδικές εκτάσεις οι κύριοι αυτών έχουν τίτλους που παρουσιάζουν νομική ακολουθία έως το έτος 1885. Ειδικότερα στην πλειονότητά τους οι ιδιοκτήτες διαθέτουν τίτλους ιδιοκτησίας που παρουσιάζουν αλληλουχία τουλάχιστον 160 και πλέον ετών, η ύπαρξη των οποίων επιβεβαιώνει και τη φυσική εξουσίαση των εκτάσεων αυτών και οδηγεί αβίαστα στην εδραία πεποίθηση τους, τους οποίους θα πρέπει να σημειωθεί ότι επί σειρά δεκαετιών δεν είχε οχλήσει το Κράτος, ότι η κυριότητα των εκτάσεων αυτών τους ανήκει. Από τα ανωτέρω προκύπτει αβίαστα ότι αποτελεί άδικη περιπέτεια για τους ιδιοκτήτες κατοίκους των εν λόγω περιοχών, οι οποίοι επί σχεδόν δύο αιώνες φορολογούνταν και φορολογούνται για τα ακίνητα αυτά και πληρώνουν φόρους μεταβιβάσεως καθώς και 10 τέλη και δικαιώματα μεταγραφών, η όποια όψιμη αμφισβήτηση της κυριότητάς τους, η οποία έχει ως αποτέλεσμα να σύρονται αυτοί επί πολλών ετών στα Δικαστήρια για να επιβεβαιώσουν την κυριότητά τους, δηλαδή καλούνται να καταβάλουν μεγάλα ποσά, εντός οικονομικής κρίσης, προκειμένου να επιτύχουν διοικητική αναγνώριση της κυριότητάς τους, η οποία πηγάζει από σειρά τίτλων που φτάνει έως το 1885. Η όποια ως άνω όψιμη αμφισβήτηση προκαλεί στους πολίτες ,εκτός της δεδικαιολογημένης αγανάκτησής τους, ανασφάλεια στις συναλλαγές και παραβίαση της αρχής της χρηστής διοίκησης και τους κράτους δικαίου. Επίσης θα πρέπει να τονισθεί ότι με την διάταξη αυτή εξαλείφονται και οι κοινωνικοί κλυδωνισμοί που είχαν δημιουργηθεί στη περιοχή εξαιτίας της άνισης μεταχείρισης των εκτάσεων ιδιοκτησίας των πολιτών και των εκτάσεων των οικοδομικών συνεταιρισμών στην αυτή νήσου, που προήλθαν από τις διατάξεις της παραγράφου 10 του άρθρου 13 του ν. 3208/2003 όπου θεσπίστηκε ότι: « 10. Το δάσος Παγώντος, καθώς και τα υπόλοιπα δάση που κατέχονται από τους Αναγκαστικούς Συνεταιρισμούς Διαχειρίσεως Αδιαίρετων Δασών του Νομού Ευβοίας, που συστήθηκαν και λειτουργούν κατά τις διατάξεις του Ν. 1627/1939 (ΦΕΚ 64 Α) και του από 15.6.1940 Β.Δ. (ΦΕΚ 190 Α) ανήκουν κατά πλήρες δικαίωμα κυριότητας στους παραπάνω Συνεταιρισμούς, εφόσον υπάρχουν τίτλοι ιδιοκτησίας προ του έτους 1885. Τα εν λόγω δάση τα διαχειρίζονται οι Συνεταιρισμοί σύμφωνα με τις διατάξεις της δασικής νομοθεσίας.»

1.2 Περιγράψτε χωριστά και αναλυτικά τους λόγους για τους οποίους κάθε «άλλη διάταξη» είναι αναγκαία και κατάλληλη να αντιμετωπίσει το αντίστοιχο πρόβλημα Στα πλαίσια της ασφάλειας δικαίου και προς άρση των όποιων αμφισβητήσεων και δικαστικών ενεργειών με την παρούσα διάταξη επιλύεται ένα χρόνιο πρόβλημα με σεβασμό της ιδιοκτησίας , λαμβάνοντας υπόψη και την πάγια νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου που θεωρεί ιδιαίτερα σημαντική τη σταθερότητα των συναλλαγών , αποκλείει την ανατροπή από τα Κράτη καταστάσεων που δημιουργήθηκαν από πολίτες τους, χωρίς επί μακρά σειρά δεκαετιών να αντιδράσει το Κράτος και παγιώθηκαν ως ιδιωτικές περιουσίες που ευρύτατα προστατεύονται από το πρώτο πρόσθετο πρωτόκολλο της ΕΣΔΑ.

 1.3. Αναφέρατε χωριστά και αναλυτικά τις αναμενόμενες συνέπειες κάθε μίας «άλλης διάταξης», συμπεριλαμβανομένων των συνεπειών στην οικονομία, την κοινωνία και τους πολίτες και στο φυσικό και πολιτιστικό περιβάλλον Με την προτεινόμενη ρύθμιση θα επέλθει κατ΄ ελάχιστον άρση των αμφισβητήσεων και των δικαστικών διενέξεων πολιτών και διοίκησης, ασφάλεια δικαίου, απομείωση του όγκου εργασιών των δικαστηρίων και θα διευκολύνει την γρήγορη και ασφαλή εκτέλεση έργων στην περιοχή αλλά και ασφάλεια στις συναλλαγές.

 11.5. Αναφέρατε αναλυτικά τις υπηρεσίες που θα είναι αρμόδιες για την εφαρμογή κάθε «άλλης διάταξης». Οι αρμόδιες δασικές υπηρεσίες, η Ειδική Γραμματεία Δασών του Υπουργείου Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής 12. Διαφάνεια και Διαβούλευση 12.1. Αναφέρατε επιγραμματικά τους κοινωνικούς εταίρους και εν γένει τα ενδιαφερόμενα μέρη που εκλήθησαν να λάβουν μέρος στη διαβούλευση για κάθε μία προτεινόμενη «άλλη διάταξη», τον τόπο, τον χρόνο και τη διάρκεια της διαβούλευσης, τους συμμετέχοντες σε αυτήν, και τη διαδικασία διαβούλευσης που επελέγη, αιτιολογώντας τις επιλογές αυτές. Για τις συγκεκριμένες ρυθμίσεις διενεργήθηκαν εκτεταμένες συζητήσεις με τους κατοίκους της περιοχής, από τις οποίες προέκυψε η αναγκαιότητα ρύθμισης του θέματος” 11 Στην παρούσα επισυνάπτονται ιστορικά στοιχεία και ενδεικτικές δικαστικές αποφάσεις. ΚΑΡΥΣΤΟΣ 15/3/2017 Η ΝΟΜΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ» Ο Πρόεδρος κάλεσε το Δημ. Συμβούλιο να αποφασίσει σχετικά . ……………………………………………………………………………………….. Το Δημοτικό Συμβούλιο αφού έλαβε υπόψη την εισήγηση του Προέδρου, τις διατάξεις του αρ. 65 του ν. 3852/10, μετά από διαλογική συζήτηση κατά την οποία η Δημ. Σύμβουλος κ. Βρανά Κυριακούλα καταψήφισε την απόφαση διότι η πρόταση δεν αφορά μόνο την νότια Καρυστία αλλά ολόκληρη την Εύβοια στην οποία υπάρχουν τσιφλίκια όπως στην περιοχή του Μαντουδίου και καταργεί το τεκμήριο υπέρ του Δημοσίου, κ α τ ά π λ ε ι ο ψ η φ ί α

Α Π Ο Φ Α Σ Ι Ζ Ε Ι
 Εγκρίνουμε την πρόταση του Δήμου Καρύστου για την οριστική νομοθετική ρύθμιση του ιδιοκτησιακού ζητήματος του νομού Ευβοίας στα δάση και στις δασικές χορτολιβαδικές εκτάσεις όπως αναλυτικά εκτίθεται στην εισήγηση της Νομικής Συμβούλου του Δήμου που αυτούσια εμπεριέχεται στο σκεπτικό της παρούσας. Η απόφαση αυτή έλαβε αύξοντα αριθμό 152/2017. …………………………………………………………………………………… Αφού συντάχθηκε και αναγνώστηκε το πρακτικό αυτό υπογράφεται ως ακολούθως

Σχόλια