Έριξα μια μια ματιά , και ο ιππόκαμπος με κοίταξε λοξά..

Έτυχε να περάσω από το Νοσοκομείο και ανάμεσα στις πόρτες που έπρεπε να ανοίξω, άνοιξα κρυφά και του παιδικού δωματίου για να δω την συνέχεια των έργων.
Ένας ιππόκαμπος μεγάλος και καλοκαιρινός μου έριξε μια πλάγια ματιά, σαν να με μάλωνε που κρυφοκοιτούσα, και έκλεισα γρήγορα την πόρτα πίσω μου, χωρίς να τον βγάλω μια αναμνηστική φωτογραφία.


Από το προηγούμενο καλοκαίρι, η το πιο πριν, -περνάει τόσο γρήγορα ο καιρός- , είχαμε κάνει ένα σχέδιο να ομορφύνουν μερικά από τα παρατημένα κτήρια της πόλης μας.
Παρά τον πρώτο ενθουσιασμό το έργο ναυάγησε αν και σαν ιδέα είχε προχωρήσει πολύ, με φωτογραφίες των κτηρίων, και σχέδια έτοιμα για ζωγράφισμα.

Από τότε, η αλήθεια είναι ότι μερικοί ένθερμοι του project ήρθαμε σε επαφή με όποιους νομίζαμε ότι θα μοιραζόντουσαν το όραμα μας, αλλά πέσαμε πάνω σε ένα μεγάλο τοίχο που έγραφε πάνω του σε πολλές παραλλαγές την λέξη, όχι.

Όμως τώρα με το τμήμα ενηλίκων στην ζωγραφική έχω αρχίσει να έχω πάλι ελπίδες.
Θα βοηθήσουμε και εμείς, όπως μπορούμε, αρκεί να μας δώσουν το σχέδιο, τις μπογιές και μια σκάλα.

Τι λέτε και σεις? Δεν είναι μια πολύ ωραία ιδέα να έχουμε  ωραίες εικόνες αντί για ερείπια η άσχημα κτήρια?

Σχόλια