Ζωντανός σινεμάς στην παραλία.

Έτσι το έλεγαν παλιά οι μεγαλύτεροι: σινεμάς. Με αυτό το τελικό ς...να κτυπάει στο τέλος σαν καμπανάκι.
Ο σινεμάς λοιπόν σήμερα το απόγευμα ήταν ζωντανός στην παραλία με ανθρώπους όλων των ηλικιών να παρακολουθούν τα καμώματα της φρεγάτας.

Στην αρχή ακούστηκε ο θόρυβος του έλικα του ελικοπτέρου. Όμως περνούσε η ώρα και δεν φαινόταν καμιά κίνηση από το κατάστρωμα, επομένως όλοι περιμέναμε να δούμε το αποτέλεσμα της φασαρίας μιας και είχε αρχίσει να βγαίνει και μαύρος καπνός από το φουγάρο.

Παιδιά άρχισαν να ρωτάνε, "Μαμά που είναι το ελικόπτερο?", άντρες να αναρωτιούνται πόσους χωράει το ελικόπτερο, γυναίκες να λυπούνται τα μέλη του πληρώματος με αυτήν την ζέστη, και μερικοί , κάπως παράξενοι, σκεφτόντουσαν δυνατά το σκηνικό να άραζε πίσω από τα νησάκια των Πεταλιών και να ενοχλούσαν τους σκαφάτους και τους εξ Ευρώπας υψηλούς επισκέπτες.
Γιατί και αυτό, έτσι τους έλεγαν. Σκαφάτους. Τώρα δεν ξέρω γιατί μείναμε με την σκάφη αγκαλιά και το πολεμικό στο βάθος. Το "Ευρώπας" πάλι, το έλεγαν για μερικές κυρίως, που έπαιζαν στην πραγματική ζωή την Μαντάμ Σουσού.

Μετά από το χρόνο τόσο όσο για το διάλειμμα, το ελικόπτερο σηκώθηκε και το καράβι μας γύρισε το πλάτη , τίναξε τον καπνό του ακόμα μια φορά και άρχισε να απομακρύνεται στον ορίζοντα.

Το έργο τέλειωσε και τα παιδιά ξεκίνησαν πάλι να παίζουν με τα κύματα και οι μεγάλοι να βολεύονται ακόμα πιο χαλαρά στα καρεκλάκια κάτω από τα αρμυρίκια, ενώ ο ήλιος έριχνε το τελευταίο του φως στην βρεγμένη άμμο.

Σχόλια