Κυριακή, 4 Φεβρουαρίου 2018

Συλλαλητήριο στην Αθήνα.

Τέλειωσε πριν λίγο το συλλαλητήριο στην Αθήνα όπου πάνω από 1.5 εκατομμύριο κόσμου φώναξε ότι δεν θέλουν να ονομαστεί άλλο κράτος με το όνομα Μακεδονία.

Νομίζω ότι ωραία ήταν, μια μεγάλη βουτιά στο συναίσθημα, μια ευκαιρία να αποδείξει ο κόσμος ότι τελικά για κάτι που τον ενοχλεί πολύ βγαίνει στον δρόμο, αλλά να,
αποδεικνύεται και κάτι άλλο.

Ότι δεν δίνει σημασία όταν γίνεται κάτι, δεν προσέχει, δεν τον αφορά, δεν τον αγγίζει, παρά μόνο όταν είναι πολύ αργά.

Αναρωτιέμαι πόσοι και πόσες μπορούν να στηρίξουν όλη αυτήν την δυναμική που έδειξαν στην συγκέντρωση. Δυστυχώς, όταν τα λόγια υποδαυλίζουν καταστάσεις που δεν μπορούν να στηρίξουν, τότε μπορεί να οδηγήσουν σε ατέλειωτες σειρές από φέρετρα και ατέλειωτα μίση.

Όσο αφορά τον Μίκη που τόσα του σέρνουν,δεν νομίζω ότι πρέπει να είναι τόσο αυστηροί μαζί του.
Τον θαυμάζω που σε αυτήν την ηλικία, έχει το κουράγιο να συμμετέχει τόσο ενεργά και λέει αυτά που πιστεύει. Πόση ενεργητικότητα και τι ζωντάνια θα είχε στα νιάτα του! Αφάνταστη.
Κατά τα άλλα , ευτυχώς  εκείνα τα χρόνια , όχι μόνο άκουγα ροκ, αλλά τότε υπήρχε και η ροκ αντίληψη της ζωής. Με άλλα λόγια, δεν ανακάλυψα τον Μίκυ και όλα αυτά που συμβόλιζε για πολλούς, πολύ αργότερα, όταν ήδη είχαν αρχίσει να τον βρίζουν.

Για σκεφτείτε όμως αλήθεια..Δεν υπάρχει ένας νέος άνθρωπος, πολιτικός, καλλιτέχνης, κάτι, να εμπνέει τον κόσμο να μπει μπροστά. Και όταν λέμε νέος, εννοούμε άντε και 50.
Υπέργηροι υπερασπίζονται το αύριο η το χτες?

Με χάλασε πολύ όλη αυτή η εμπλοκή της εκκλησίας να σας πω την αλήθεια.
Εντάξει τώρα, ακούστηκαν από υπερβολές μέχρι αηδίες με αποκορύφωμα έναν μοναχό από το άγιο όρος που ήθελε να πάρει και την Αγία Σοφία, ενώ οι γύρω του προσπαθούσαν να τον μαζέψουν άρον άρον για να σταματήσει.
Όπως και μια άλλη νέα γυναίκα που ήταν μέρος στο συντονιστικό και παρασυρμένη από το πλήθος, το συναίσθημα και την στιγμή, είμαι σίγουρη ότι αισθανόταν τουλάχιστον Μπουμπουλίνα.


Είναι λογικό σε τέτοιες καταστάσεις να μην μπορείς να τους βάλεις όλους στην σειρά και να μείνουν στο θέμα και μόνο, επομένως ας τα δούμε σαν μερικά εσταντέ της συγκέντρωσης και τίποτα πάρα πάνω.
Κάναμε λάθη, πολλά λάθη και εμπιστευτήκαμε και συνεχίζουμε να εμπιστευόμαστε μεγάλες δυνάμεις που δεν τους νοιάζει καθόλου για εμάς, αλλά δεν έχουμε και άλλη επιλογή.




Το σωστό και το δίκαιο θα ήταν και είναι να μην υπάρχει άλλο κράτος με τον όρο Μακεδονία.
Σε αυτό συμφωνώ και εγώ και ο κόσμος όλος.
Επομένως είναι αλήθεια ότι οι πολιτικοί μας δεν εκπροσωπούν την πλειοψηφία σε αυτό το θέμα επί σειρά κυβερνήσεων. Όμως είναι οι δικοί μας πολιτικοί, εμείς τους εκλέξαμε και δεν μιλήσαμε ποτέ για να υπερασπιστούμε τίποτα.
Μην τσακώνεστε, όλοι το μνημόνιο και τις υπογραφές τους θα τιμήσουν για να συνεχίσουμε να φυτοζοούμε.

Ας είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, για τις δυνάμεις μας και τις δυνατότητες μας. Αυτό από μόνο του θα δείξει τον σωστό τον δρόμο.



1 σχόλιο:

sofiascomments είπε...

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ! για την διόρθωση.

Δημοσίευση σχολίου