Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018

"Σε αγαπάω μ΄ακούς!" Το θυμάστε?

Όταν μιλάμε για τεράστιες επιτυχίες συνήθως αναφερόμαστε σε μεγάλα ποιοτικά τραγούδια, η έστω σε τραγούδια που με απλά λόγια η λιτή μουσική, καταφέρνουν να αγγίξουν τις μάζες.

Υπάρχουν όμως και τα άλλα τραγούδια που για έναν ακατανόητο λόγο γίνονται τεράστιες επιτυχίες χωρίς να καταλάβει κανείς το γιατί.
Και όμως αυτό το τραγούδι του  1982 δεν είχε αφήσει κανέναν που να μην το τραγουδήσει, να μην τον αγγίξει να μην το κάνει δικό του.
Μπλουζάκια, γραμμένα στιχάκια στους τοίχους, νούμερα επιθεώρησης που χρησιμοποιούσαν το ρεφρέν, ατέλειωτες συζητήσεις σοβαρών αναλυτών για την επιτυχία του τραγουδιού, μια ατέλειωτη κουβέντα το γιατί το τραγούδι έγινε επιτυχία.

Ο τραγουδιστής αφού ανέβηκε στον ουρανό της απόλυτης δόξας, εξαφανίστηκε στην αφάνεια μετά από μόλις λίγα χρόνια.

Και όμως, ο λαός κάτι βρήκε που εμείς οι ρόκερς της εποχής δεν μπορέσαμε ποτέ να καταλάβουμε.
Όπως δεν καταλάβαμε και ποτέ το γιατί έπρεπε να γίνει τόση ανάλυση σε ένα απλό τραγούδι που ο κόσμος το αγάπησε και το έκανε δικό του όσο ελάχιστα άλλα.




Οι επιρροές είναι ολοφάνερες αλλά δεν το παρέβλεπαν τότε.

Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει –ακούς;
Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει –ακούς;
Είμ' εγώ που φωνάζω κι είμ' εγώ που κλαίω, μ' ακούς;
Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς;


 "Οδυσσέας Ελύτης, Το μονόγραμμα. Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 1979."








Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου