Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018

Το νερό ως αγαθό κοινής ωφέλειας – Υποχρέωση δήμων και κοινοτήτων στην παροχή ύδατος στους κατοικούντες στη διοικητική τους περιφέρεια

Το νερό ως αγαθό κοινής ωφέλειας – Υποχρέωση δήμων και κοινοτήτων στην παροχή ύδατος στους κατοικούντες στη διοικητική τους περιφέρεια

    Σύμφωνα με το άρθρο 75 Ι στοιχ.  γ΄ περ.1 του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων (ν. 3463/2006) «Οι δημοτικές και οι κοινοτικές αρχές διευθύνουν και ρυθμίζουν όλες τις τοπικές υποθέσεις, σύμφωνα με τις αρχές της επικουρικότητας και της εγγύτητας, με στόχο την προστασία, την ανάπτυξη και τη συνεχή βελτίωση των συμφερόντων και της ποιότητας ζωής της τοπικής κοινωνίας.
    Οι αρμοδιότητες των Δήμων και Κοινοτήτων αφορούν, κυρίως, τους τομείς: […] γ) Ποιότητας Ζωής και Εύρυθμης Λειτουργίας των Πόλεων και των Οικισμών, στον οποίο περιλαμβάνεται, ιδίως: 1. Η εξασφάλιση και διαρκής βελτίωση των τεχνικών και κοινωνικών υποδομών στις πόλεις και τα χωριά όπως η κατασκευή, συντήρηση και διαχείριση συστημάτων ύδρευσης, αφαλάτωσης, τηλεθέρμανσης, έργων ηλεκτροφωτισμού των κοινόχρηστων χώρων, η δημιουργία χώρων πρασίνου, χώρων αναψυχής, πλατειών και λοιπών υπαίθριων κοινόχρηστων χώρων. [..]».

    Επίσης, στο άρθρο 26 παρ.2 της υπ’ αρ. 3046/304 Υπουργικής Απόφασης (ΦΕΚ Δ΄ 59 /1989)-  ΚΤΙΡΙΟΔΟΜΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ, όπως ισχύει, υπάρχει η εξής διάταξη: «2.1. Σε κάθε νέο κτίριο ή αυτοτελές τμήμα κτιρίου που μπορεί να χρησιμοποιηθεί έστω και πρόσκαιρα από ανθρώπους, πρέπει να υπάρχει τουλάχιστο ένα σημείο υδροληψίας με καθαρό δροσερό και πόσιμο νερό, σε επαρκή ποσότητα. [..] 2.3.Για κάθε νεοανεγειρόμενο ή υφιστάμενο κτίριο ή τμήμα κτιρίου, εφόσον η απαιτούμενη ποσότητα νερού μπορεί να διατεθεί από δημοτικό ή δημόσιο αγωγό ύδρευσης, τότε η σύνδεση με το δημοτικό ή δημόσιο δίκτυο ή αγωγό ύδρευσης είναι υποχρεωτική. 2.4. Όταν δεν υπάρχει δημοτικό ή δημόσιο δίκτυο ύδρευσης ή όταν υπάρχει μεν αλλά οι διατιθέμενες ποσότητες του δικτύου είναι ανεπαρκείς για τις ανάγκες του κτιρίου ή του χώρου, μπορεί να χρησιμοποιηθούν ιδιωτικές πηγές νερού, οι οποίες ελέγχονται περιοδικά για την καταλληλότητα του νερού από την αρμόδια υπηρεσία. [..]».
    Ενώ και στην αιτιολογική σκέψη 15 της Οδηγίας 2000/60 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 23ης Οκτωβρίου 200 για τη θέσπιση πλαισίου κοινοτικής δράσης στον τομέα της πολιτικής των υδάτων διατυπώνεται ρητά ότι η ύδρευση είναι υπηρεσία κοινής ωφέλειας.
    Από το συνδυασμό των ανωτέρω διατάξεων συνάγεται ότι κάθε Δήμος ή  Κοινότητα έχει κατ’ αρχήν την υποχρέωση να χορηγεί παροχή ύδατος στους  κατοίκους της διοικητικής του περιφέρειας όταν οι τελευταίοι το αιτηθούν σύμφωνα με τον Κανονισμό Ύδρευσης εκάστου Δήμου και Κοινότητας ή της Δημοτικής Επιχείρησης Ύδρευσης και Αποχέτευσης που έχει συσταθεί στην εν λόγω περιοχή (αναλαμβάνοντας συνήθως τη δαπάνη των υλικών και της επέκτασης), και μόνο σε εντελώς εξαιρετικές περιπτώσεις αντικειμενικής αδυναμίας υδροδοτήσεως είναι δυνατό η τοπική αυτή  αρχή, με απόφασή της πλήρως αιτιολογημένη, να αρνηθεί προσωρινώς τη σύνδεση  κτιρίου με το δίκτυο ύδρευσης (βλ. ΣτΕ 1245/1996, 2026/1996, 2735/1992, 295/1979).
    Χαρακτηριστική ήταν η υπ’ αρ. 648/2002 απόφαση του ΣτΕ που εκδόθηκε κατόπιν αιτήσεως ακυρώσεως της παράλειψης του Δήμου Ραφήνας να προβεί στην οφειλόμενη νόμιμη ενέργεια της οριστικής υδροδότησης οικίας της αιτούσας, η οποία ήταν κυρία οικοπέδου κείμενου στον οικείο Δήμο και η οποία είχε αιτηθεί νομίμως την υδροδότηση του ακινήτου της. Ο καθ’ ου Δήμος Ραφήνας με επανειλημμένες πράξεις του, απέρριψε το αίτημα της αιτούσης για υδροδότηση του ακινήτου με την αιτιολογία κυρίως ότι «για να πραγματοποιηθεί η υδροδότηση απαιτείτο επέκταση του δικτύου με   αγωγό μήκους 600 μέτρων, ο οποίος έπρεπε να διέλθει από νότια παράκαμψη ιδιωτικής οδού», έργο του οποίου ο Δήμος δεν μπορούσε  να  επωμισθεί τη σχετική δαπάνη.  Το Δικαστήριο έκρινε, βάσει τον προμνησθέντων διατάξεων και της διαπίστωσης ότι «…η σύνδεση με το δημοτικό ή δημόσιο δίκτυο ή αγωγό ύδρευσης είναι  υποχρεωτική», ότι ο εν λόγω Δήμος ήταν υποχρεωμένος να ικανοποιήσει το αίτημα υδροδότησης «ακόμα και αν μεταξύ του αγωγού και του συγκεκριμένου ακινήτου παρεμβάλλονται ιδιοκτησίες τρίτων, αφού, στην  περίπτωση αυτή, ο μεν Δήμος έχει την ευχέρεια, προκειμένου να τοποθετήσει σωλήνα  ύδρευσης, να προσφύγει στο μέτρο της συστάσεως δουλείας με δαπάνη του  υδροδοτουμένου, οι δε θιγόμενοι ιδιοκτήτες υποχρεούνται να επιτρέψουν τη  διαμέσου των ακινήτων τους υπόγεια διέλευση σωλήνων ύδρευσης». Ο ισχυρισμός δε του Δήμου ότι δε δεσμεύεται από την πράξη θεώρησης της οικοδομικής αδείας της πολεοδομικής υπηρεσίας, για την κατά νόμο, μετά την αποπεράτωση του κτίσματος, σύνδεσή του με το δίκτυο   ύδρευσης της πολεοδομίας διότι το ακίνητο βρίσκεται σε περιοχή εκτός σχεδίου, απερρίφθη ως μη νόμιμος γιατί από καμία διάταξη ούτε νόμου, ούτε του Κανονισμού Ύδρευσης του Δήμου, προέκυπτε ότι οι συνοδευόμενες από τα κατά νόμο δικαιολογητικά για υδροδότηση αιτήσεις  δεσμεύουν τη Διοίκηση μόνον όταν πρόκειται για ακίνητα ευρισκόμενα εντός σχεδίου  πόλεως.

    Θεώνη Κάδρα, Δικηγόρος


    Δεν υπάρχουν σχόλια:

    Δημοσίευση σχολίου