Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

Θέσεις και αντιθέσεις για τα αιολικά που κουβεντιάζονται πολύ!

Θα το πάρουμε ανάλαφρα το θέμα μιας και η συζήτηση που έγινε σε κομμωτήριο και την κομμώτρια σε θέση συντονιστή δείχνει και το τι μπορεί να γίνεται σε πιο...σοβαρά για τα θέματα πηγαδάκια.

Επειδή η τρίχα κατσαρώνει εκτός από την υγρασία και από την σύγχιση, δεν πήρα μέρος, ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΕΊΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ, αλλά οι πληροφορίες θα μεταφερθούν και ομολογώ ότι πολλοί άνθρωποι θα μπορούσαν να διαπρέψουν σε πολλές θέσεις αν η ζωή τα έφερνε αλλιώς.

Η πρώτη θέση υπέρ των αιολικών ήταν η εξής.
"Και τα νταμάρια είχαμε και δεν κάνανε έτσι".

H απάντηση σε αυτή την πολυφορεμένη δικαιολογία δεν είναι δύσκολη, μιας και ο άνθρωπος όπως και η κοινωνία πρέπει να παραδέχεται το λάθος της και να μην τα ξανακάνει.
Τα νταμάρια άφησαν την γη όπως την άφησαν, η πόλη δεν κέρδισε σαν πορεία στο μέλλον κάτι με τον τρόπο που τα δούλευαν, τα νταμάρια ήταν και είναι ιδιοκτησίες των ανθρώπων , τουλάχιστον μερικών.
Τώρα με τα κόλπα, τους δημεύουν την γη κανονικά και με τον νόμο, η εταιρία που δραστηριοποιείται παίρνει τα κέρδη της εκτός περιοχής, εκτός τα ψύχουλα βέβαια, καταστρέφεται το φυσικό περιβάλλον σε όλη την έκταση , ΜΑ ΣΕ ΟΛΗ ΟΜΩΣ, εις βάρος όλων των άλλων δραστηριοτήτων, κάτι δεν συνέβη με τα νταμάρια.

Η δεύτερη θέση είναι, " Και το ξενοδοχείο τσιμέντο είναι και αν το παρατάνε γίνεται ρημάδι"

Αλήθεια τώρα, το σκέφτεστε πολύ και το λέτε αυτό το πράγμα?
Πόσες χιλιάδες χιλιόμετρα έχετε δει εγκαταστάσεις για τα ξενοδοχεία σε δρόμους και 3 γραμμές πυλώνες ?
Που είδατε ξενοδοχείο σε λειτουργία να χρειάζεται πέντε έξη άτομα να το φέρνουν βόλτα, όπως το αιολικό όταν τελειώσει?
Το κάθε ξενοδοχείο είναι ένα ζωντανός οργανισμός που προσφέρει εργασία σε εκατοντάδες ανθρώπους σε σταθερή βάση, προσφέρει στην προαγωγή και αναβάθμιση κάθε περιοχής, αυξάνει την αξία γης συνολικά στον κάθε τόπο, γίνεται τόπος ανάδειξης πολιτισμού μέσα από την γαστρονομία τις κοινωνικές εκδηλώσεις και διαχέει κέρδη στην τοπική παραγωγική κοινότητα αφού χρησιμοποιεί τα τοπικά προϊόντα.
Ακόμα και όταν και αν εγκαταλειφθεί, η ζημιά περιορίζεται στο συγκεκριμένη σημείο που βρίσκεται που αργά η γρήγορα, απομακρύνεται η αλλάζει χρήση, η ανακαινίζεται.

Κάτι πολύ ωραίο είπε η ενθουσιώδης φίλη ενώ το πιστολάκι προσπαθούσε να της ισιώσει την ατίθαση κώμη της.
"Βρε κορίτσι μου" , απευθυνόμενη στην άλλη,  "  το καλοκαίρι δεν βάζεις τον ανεμιστήρα?"
"Τι σχέση αυτό?"  της απάντησε μπερδεμένη η υπερ των αιολικών.
"Αφού βάζουμε ανεμιστήρα και αλλάζει η ατμόσφαιρα στο δωμάτιο, δεν θα αλλάξει με τόσες που θέλουν να βάλουν?"
Δεν πήρε απάντηση  μόνο που η κουβέντα ήρθε πάλι στα ενοικιαζόμενα, στις ταβέρνεςκαι σε άλλες δουλειές που προσωρινά υπάρχει κάποια κίνηση, και με άλλα λόγια, ότι φάμε, ότι πιούμε, και το αύριο...θα το φροντίσει κάποιος αόρατος Θεός.

Το καλύτερο το άφησα για το τέλος, δηλ  . αυτό με τα λεφτά στον δήμο και τα έργα κλπ και τα λοιπά.
Γυρίζει που λέτε με αέρα Παπαχριστόπουλου το λιγότερο και μας λέει, " Ναι, όπως τα λες! Να κάνουν συνένωση με άλλους δήμους αύριο και θα ψάχνουμε και μεις τα λεφτά όπως ψάχναμε των αλλωνών όταν έγινε ο Καλλικράτης και ακόμα τα πληρώνουμε!"
Εκείνη την ώρα κατάλαβε ότι η τρίτη κυρία την αγριοκοίταζε και γύρισε την θέση της.
Ήταν ένα ενδιαφέρον πρωινό και η αλήθεια είναι ότι χάρηκα πολύ που υπάρχουν τελικά και απαντήσεις στον κόσμο και δεν περιμένουν να τους τα πει όλα κάποιος άλλος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου