Τρίτη, 31 Ιουλίου 2018

Ο καιρός τρέχει και όλα αλλάζουν.

Ακούω μια ψυχολόγο στην τηλεόραση που λέει ότι πολλοί από μας νιώθουν ενοχή να συνεχίσουν την ζωή τους αφήνοντας πίσω την τραγωδία που ξέσπασε στην Αττική.
Έχει δίκιο.

Πως να χορέψεις, τα τραγουδήσεις, να χαρείς σαν να μην έχει γίνει τίποτα, τόσο κοντά σε όλη αυτή την καταστροφή και τους θανάτους;
Και όμως, έτσι πρέπει.
Σιγά σιγά, να ξεφύγουμε από αυτήν την ψυχολογία χωρίς να ξεχνάμε. Δεν πρέπει να ξεχάσουμε γιατί αν το ξεχάσουμε, τα ίδια λάθη θα γίνουν και κανείς δεν θα πληρώσει.
Λες και αυτές οι ζωές, ήταν να περάσουν έτσι, σαν κάτι τυχαίο από την ζωή και που έφυγαν και δεν θα ενοχληθεί κανείς.
Ακούμε πολλά και αυτά που σκέφτομαι δεν θέλω να τα γράψω γιατί είναι τόσοι πολλοί πια που μας κοροιδεύουν αισχρά δικαιολογώντας τα αδικαιολόγητα που δεν μπορείς να απαντήσεις η να αντιπαρατεθείς. Τα στοιχεία φωνάζουν και διαβάζουμε αναρτήσεις που εξισώνουν το πέταγμα της σακούλας στον δρόμο με τις φονικές πράξεις των υπευθύνων και το θέατρο που συνεχίζουν να παίζουν.
Άστο να πάει λοιπόν και ας κάνουμε ότι καλύτερο στο σήμερα που έχουμε δίνοντας μια ελπίδα έτσι στο αύριο μας.
Όταν λέμε καλύτερο, δεν εννοούμε να περάσουμε ευχάριστα, αλλά να αξιοποιήσουμε την κάθε στιγμή όντας χρήσιμοι, εργατικοί και συνεργάσιμοι.

25 στους 30 δημοτικούς συμβούλους του Ψινάκη, υπέγραψαν να φύγει γιατί αποδείχθηκε επικίνδυνος.
Τι περίμεναν όμως με αυτόν που ψήφισαν;
Πόσο πιο καθαρή εικόνα να έχει πια ένας άνθρωπος για να φανεί για το τι είναι ικανός και τι όχι;
Το να είναι κάποιος αρχηγός χρειάζονται άλλα προσόντα από το να είναι κανείς καλός στην δουλειά του και μόνο.
Ας ελπίσουμε ότι αυτό που περάσαμε θα είναι ένα μάθημα, ένα πικρό μάθημα για τις επόμενες εκλογές.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου