Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2018

Η επίμονη γατούλα!

Μια γατούλα σαν και αυτήν την Πέμπτη το βράδυ αποφάσισε να μείνει μέσα στο φροντιστήριο χωρίς να την πάρει κανείς χαμπάρι.
Είπαμε καληνύχτα, κλείσαμε τα φώτα, και ήσυχοι ότι καθένας θα πάει στο σπίτι του, ξεκινήσαμε και μεις για το δικό μας.
Και φτάσαμε, όλοι, εκτός από την γατούλα που έμεινε να κάνει τον νυχτερινό φύλακα και να διαβάσει όλα τα βιβλία που βρίσκονται παντού, τουλάχιστον τα ανοικτά.

Την Παρασκευή το μεσημέρι, με έκπληξη είδα δίπλα στην καρέκλα μας μια μαυρόασπρη γατούλα που γλίστρησε αθόρυβα και βγήκε από την τάξη αλλά όχι από το φροντιστήριο!
Σηκωθήκαμε όλοι και κοιτάξαμε παντού αλλά κανείς μας δεν την είδε να βγαίνει από την πόρτα.
Σκεφτήκαμε ότι θα έφυγε χωρίς να την καταλάβουμε και συνεχίσαμε το μάθημα μας, μέχρι τις 10 το βράδυ, όπου σε κάθε διάλειμμα κοιτούσαμε καλού κακού μήπως και είχε κρυφτεί κάπου και ήταν ακόμα μέσα.
Πολλά διαφορετικά ζευγάρια μάτια κοίταξαν πάνω από βιβλιοθήκες και κάτω από γραφεία, πολλά διαφορετικά χέρια μετατόπισαν καρέκλες, βιβλία, μαξιλάρια, κουβαδάκια και καναπέδες, αλλά η γάτα πουθενά.
Ήσυχοι ότι θα είχε φύγει κλείσαμε και την Παρασκευή το βράδυ την πόρτα με την γατούλα όμως κρυμμένη ακόμα μέσα κάπου.
Το Σάββατο κύλησε ήρεμα ότι οι δουλειές που θα είχα για την Κυριακή θα ήταν αυτές που έχουν όλες οι νοικοκυρές. Όμως, η γάτα τα είχε σχεδιάσει αλλιώς!
Σήμερα την είδαν να κτυπάει τα τζάμια της τζαμαρίας και εκτός από την έκπληξη του ότι ήταν ακόμα μέσα, ήταν και η απορία του πως κατάφερε να πάει εκεί αφού οι πόρτες ήταν κλειστές.
Με ειδοποίησαν και πήγα σήμερα και με τρεμάμενο χέρι άνοιξα την πόρτα μήπως και ήταν από πίσω και πεταγόταν με αγωνία έξω μετά τόσες μέρες χωρίς νερό και φαγητό.
Όμως εκτός από την μυρωδιά του ζώου, δεν υπάρχει ούτε νιάου, ούτε ακρόαση.

Άρχισα να ψάχνω όσο πιο προσεκτικά μπορούσα και πραγματικά πίστευα ότι δεν μου ξέφυγε ούτε η παραμικρή εσοχή που θα μπορούσε να κρυφτεί η επίμονη γατούλα.

Άφού κοίταξα παντού, χωρίς να την δω να φεύγει, άρχισα να καθαρίζω και να απολυμαίνω τα πάντα.
Και όταν λέμε τα πάντα, εννοούμε τα πάντα.
Μετά από 3 ολόκληρες ώρες την είδα κάτω από ένα γραφείο και χωρίς να προλάβω να καταλάβω το τι βλέπω, πετάγεται πάνω σε μια ντουλάπα.
Τρέχω και κλείνω όλες τις άλλες πόρτες έτσι ώστε να φύγει από την κεντρική πόρτα και βγήκα έξω  για να μην φοβάται και βγει μόνη της.
Όμως η γατούλα δεν φαινόταν πουθενά και έτσι ξαναπήγα να δω που είναι.
ΠΟΥΘΕΝΑ! Πουθενά δεν ήταν η γατούλα μέσα στο δωμάτιο. Άρχισα πάλι να μετακινώ τους καναπέδες και στο τέλος την ανακάλυψα πίσω από τον θερμοσυσσωρευτή που δεν τον χωρίζει από τον τοίχο παρά το πλάτος των καλωδίων του, δηλ, ούτε 3 δάκτυλα!
Μόλις με είδε ότι κρατούσα την σκούπα και το κοντάρι πλησίαζε, πετάχτηκε πάλι πάνω στην ντουλάπα. Απίστευτο το πως το αιλουροειδές βρήκε την δύναμη να εκτιναχτεί και να κάνει πάλι βόλτες κοιτώντας με αφ υψηλού, όμως η σκούπα κατάφερε και έσπρωξε την γάτα επιτέλους έξω από τον χώρο για να επιδοθεί σε ένα σπρίντ αφού με το που βγήκε από την αυλή, άρχισε να την κυνηγά ένας σκύλος.

Απίστευτη η γατούλα που ξεγλιστρούσε από έναν χώρο που ψάχναμε για να κρυφτεί κάπου αλλού περνώντας σαν φάντασμα και να κρύβεται σαν τον φαντομά.

Το αποτέλεσμα είναι ότι το φροντιστήριο στράφτει από καθαριότητα και τα πάντα είναι απολυμασμένα, και όλα αυτά, χάριν στην γατούλα!

Δεν σας το εύχομαι πάντως και εσάς! Να καθαρίσετε στον δικό μας χρόνο χωρίς Φαντομάδες!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου