Δευτέρα, 13 Μαΐου 2019

Κάτι που έχει μείνει να θυμίζει την παλιά μου γειτονιά.


Σήμερα το πρωί ξεκίνησα όπως όλοι μας για τις δουλειές και τα ψώνια της βδομάδας.
Όμως μια ανοιχτή παλιά πόρτα, έγινε η πύλη των αναμνήσεων που με γύρισαν πολλά χρόνια πίσω, τότε που γειτονιά μου δεν ήταν παρά μια παρέα από μικρά σπίτια με την πλάτη στον βοριά , με τα μπαστικά τριγύρω και μεγάλες αυλές που οδηγούσαν σε μικρά περιβόλια .


 Οι δρόμοι χώμα, τα λουλούδια στα ανοιχτά χωράφια, οι γειτόνισσες το απόγευμα στις αυλόπορτες και τα ξεφωνητά των παιδιών μέχρι αργά το βράδυ στους δρόμους.
Οι αναμνήσεις ξεχύθηκαν έτσι ξαφνικά και με λύπη είδα τόσα σπίτια παρατημένα και προς πώληση ενώ άλλα με αγάπη φροντισμένα και τα λουλούδια πάντα στο πρώτο πλάνο.
Άλλη ζωή, άλλες ανάγκες, άλλος κόσμος.
Ένας κόσμος που ώρες ώρες δεν γνωρίζω.



 Μια Κάρυστος που χάνεται σιγά σιγά και στην θέση της είναι μια πόλη που αφήνεται στα χέρια των νέων κατοίκων να  ορίσουν την μοίρα της.
 Να είχα ένα μαγικό ραβδάκι και να έδινα ζωή ξανά στα τόσα σπίτια που κάποτε στα μάτια μου φάνταζαν παλάτια .
Κοιτάμε όμως μπροστά και η ζωή συνωστίζεται στο προαύλιο του Δημοτικού που παρά την αλλαγή της στέγης μένει να θυμίζει το κέντρο της ζωής στην γειτονιά μας.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου