Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2020

Όλοι ψάχνουν τα όρια τους αλλά...


Καλημέρα παιδιά.
Καιρό έχουμε να τα πούμε αλλά εκτός από τον λίγο χρόνο μας έχει παραζαλίσει και η καθημερινότητα και το πως αυτή απλώνεται μέρα με την ημέρα σε ένα γαιτανάκι που αντί για κορδέλες, έχουν το μεταναστευτικό, την επίταξη γης για τα κλειστά κέντρα, τα θαμμένα πτερύγια των ανεμογεννητριών που δεν ανακυκλώνονται, το κομβόι με τις μπετονιέρες στην Τήνο με την παρουσία της Αστυνομίας, τα θύματα του ιού στην Κίνα που μένει ζωντανός για 9 μέρες και τα ερωτικά τρίγωνα στις Μέλισσες που απασχολούν τόσο κόσμο κάθε βράδυ, μαζί με τις ετοιμασίες για την αποκριά.
Χορεύουμε με αγωνιώδη βήματα γύρω γύρω από τον στύλο, κρατώντας την κορδέλα μας και δεν πρέπει να μας πέσει ούτε να χάσουμε τον ρυθμό γιατί όλο το γαιτανάκι θα χαλάσει και θα μας πατήσει ο διπλανός μας.
Υπάρχει μια ισορροπία στην Κοινοβουλευτική Δημοκρατία μεταξύ της ελεύθερης έκφρασης σε κάθε επίπεδο του πολίτη από την μια,και τις ανάγκες της εξουσίας από την άλλη. Η αλήθεια είναι ότι σε κάθε κρίσιμη στιγμή η πλάστιγγα γέρνει πάντα προς της εξουσία. Από την άλλη,
υπάρχει μια πονηρή καλοπιαστική προσέγγιση των μεγάλων εταιριών προς τις τοπικές κοινωνίες.
Δηλώνουν σε κάθε τόνο για την καλή σχέση που θέλουν να έχουν με τις τοπικές κοινωνίες και ότι η συναίνεση τους είναι το προαπαιτούμενο για την εφαρμογή των σχεδίων της επένδυσης.
Εκ του αποτελέσματος στην Τήνο φαίνεται ξεκάθαρα ότι δεν είναι παρά κατοχικές δυνάμεις με την κράτος να λειτουργεί σαν μοχλός επιβολής .
Δεν είναι ωραίο να το σκέφτεται κανείς έτσι, αλλά και πως αλλιώς?

Όλη η κοινωνία της Τήνου δεν θέλει, και το έχει διατυπώσει με κάθε τρόπο και όμως η επένδυση θα προχωρήσει κανονικά. Όσο για μας περιμένουμε ακόμα για βρούμε το όριο και να αρχίσει η δυναμική διεκδίκηση της απαλλαγής μας από το τέλος τουλάχιστον στους λογαριασμούς κλπ.

Το θέμα είναι ότι τα ορυκτά καύσιμα τελειώνουν άμεσα και η ανάγκη για εύρεση νέας πηγής ενέργειας είναι επιτακτική. Αντί όμως να δώσουν τα πάντα για αλλαγή στην νοοτροπία για τις ανάγκες της ζωής μας γύρω από την ενέργεια, καταστρέφουν τα πάντα στον δρόμο της αγωνιώδους εύρεσης εναλλακτικής. Δηλ λειτουργούν με μια νοοτροπία του -"είτε πετρέλαιο, είτε άλλο οι δουλειές να προχωράνε όπως πάντα και όλα τα άλλα θα τα αντιμετωπίσουμε όταν μας βρουν".

Η αλήθεια είναι ότι αν βγουν οι μεγάλες χώρες και πουν "Κόβουμε την παραγωγή στην μέση για το καλό του πλανήτη και την επιβίωση μας.Αλλιώς οι φυσικές καταστροφές θα γίνονται μεγαλύτερες και όλοι αργά η γρήγορα θα είμαστε πρόσφυγες λόγω ακραίων καιρικών φαινομένων"

Τι θα έλεγε ο κόσμος? Εύκολη η απάντηση. Θα έλεγαν, "Ας πάω σήμερα θα φέρω μεροκάματο σπίτι και βλέπουμε". Εσείς τι λέτε? Θα λέγαμε κάτι άλλο?

Ψάχνουν παντού τα όρια και ο Ερντογάν τα δοκιμάζει τα όρια μας με την απειλή της συνεχιζόμενης ροής των μεταναστών και προσφύγων.
Δεν ξέρουμε ποιον να πρωτολυπηθούμε. Τους κατοίκους η τους μετανάστες και πρόσφυγες ?
Δηλαδή δεν μπορούν ούτε και σε αυτό το ανθρωπιστικό θέμα να βρουν το θάρρος να κάτσουν να βρουν ένα κοινό σχέδιο δράσης?
Ας πούμε κάτι πιο ευχάριστο στην επόμενη ανάρτηση γιατί μαυρίζει η ψυχή μας με όλα αυτά και ούτε αποτέλεσμα υπάρχει ούτε ο λόγος μας έχει καμιά σημασία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου