Πέμπτη, 14 Μαΐου 2020

Γλυκιές αναμνήσεις από την κ.Μαρία Βουλή.



    Μαρία Βουλή


    Απόψε θα σας πω ένα αίνιγμα.
     Άψυχος ψυχές δεν έχει και ψυχές παίρνει και φεύγει.Τι είναι; 

    Είναι το καράβι.
    Κι όμως!Το Καρυστάκι που βλέπετε στη φωτογραφία.
    Τη δεκαετία του εξήντα για εμάς τους Καρυστινούς είχε ψυχή.
    Είχε και ομιλία. Όταν αγνάντευε από την Πελαγίτισσα φτερούγιζε η καρδιά μας.Και όταν σφύριζε με αυτή την όμορφη βαριά φωνή του μας καλούσε όλους να κατέβουμε  στο λιμάνι.
    ''Έρχεται το καράβι!"  λέγαμε .Και βάζαμε τα καλά μας και κατεβαίναμε στο μουράγιο να το υποδεχτούμε.
    Άλλοι για να υποδεχτούμε τους ξενιτεμένους μας,και άλλοι έτσι για να το καλωσορίσουμε.
    Θυμάμαι το φωταγωγημένο του μπαρ. Ήταν στην είσοδο του καραβιού. Εκεί δέσποζε πάντα η ευγενική μορφή του κυρίου Γιαννούλη.
    Φορούσε πάντα την άσπρη του μπλούζα όπως το απαιτούσε η τάξη. Επικεφαλής του μπαρ ήταν ο πατέρας του αείμνηστου συμπατριώτη μας και καλού γείτονα  του Κώστα του Μαρούσης που έφυγε πρόσφατα. Ακόμα νιώθω τα συναισθήματα που με διακατείχαν σαν έβλεπα τον κόσμο να πηγαινοέρχεται. Λαχταρούσα κι εγώ να ανοίξω τα φτερά μου .Να βρεθώ σε άλλα μέρη. Να γνωρίσω κι άλλον κόσμο. Εκείνα τα χρόνια όταν παντρευόταν ένα ζευγάρι έφευγαν για γαμήλιο ταξίδι πάντα το βραδάκι με το καράβι.Η νύφη όταν ήταν καλοκαίρι φορούσε άσπρο ταγιεράκι και άσπρη γόβα παπούτσι. Εδώ  και χρόνια όμως δεν υπάρχει καράβι και το λιμάνι μας είναι νεκρό. Λαγκάζει η καρδιά στη θύμηση του.Το λέμε και το ξαναλέμε. 'Όμορφα,δημιουργικά από πάσης πλευράς, και άκρως προηγμένα τα χρόνια που ζούμε σήμερα. Αλλά και τα περασμένα είχαν τις ασύγκριτα γλυκές στιγμές τους. Αξίζει να σημειωθεί ότι 'οταν το καράβι είχε μέσα νιόπαντρους, -είτε τους έπαιρνε για το γαμήλιο ταξείδι είτε τους έφερνε- σφύριζε διαφορετικά. Εορταστικά. 'Ετσι πολλοί πηγαίναμε είτε να τους ξεπροβοδίσουμε  είτε να τους καλωσορίσουμε. Οι ευχές έδιναν και έπαιρναν. Νοιώθαμε τόσο κοντά ο ένας με τον άλλο .
     Σήμερα άραγε υπάρχει αυτό; Ας προσπαθήσουμε να είμαστε πλάι ο ένας στον άλλον. Ειδικά στις μέρες μας.
    Η συντροφικότητα .Είναι δώρο Θεού.


    Δεν υπάρχουν σχόλια:

    Δημοσίευση σχολίου