Κυριακή, 2 Αυγούστου 2020

Οδοιπορικό στον Προφήτη Ηλία στην κορφή της Όχης.


Αν η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, τότε το υπόλοιπο είναι η καλή παρέα.
Η καλή παρέα που προτείνει, περιμένει, ενθαρρύνει και σέβεται τις αδυναμίες των μελών της.
Δεν θα μπορούσαν όλα αυτά να έβρισκαν καλύτερη εφαρμογή από την σημερινή μας πρωινή εξόρμηση στην κορφή της Όχης, και στο εκκλησάκι που είναι κτισμένο στην κορφή, λίγα μέτρα μακριά από τα δρακόσπιτα.
Σήμερα με το παλιό, ήταν η γιορτή του Προφήτη Ηλία και πολύς -για τα δεδομένα της δυσκολίας πρόσβασης- κόσμος , ανέβηκε τις πλαγιές στην χάρη του.
Ανάμεσα τους, παρέες παιδιών που μας έδωσε ιδιαίτερη χαρά η παρουσία τους.
 Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Ξεκινήσαμε στις έξι παρά τέταρτο από την Κάρυστο και ακολουθήσαμε τον δρόμο από Μεκουνίδα για Δημοσάρι. Όταν φτάσαμε στην διασταύρωση, ακολουθήσαμε τον νέο δρόμο που στρίβει προς τον Καστανόλογγο και τον Άγιο Μάμμα,
Ο δρόμος είναι πολύ καλός για τα δεδομένα του βουνού και  πιστεύω ότι μπορεί να ανέβει ακόμα και το πιο συμβατό αυτοκίνητο με λίγη προσοχή.
Φτάνοντας στην αρχή της πλαγιάς που στην κορφή του είναι η εκκλησία, αφήσαμε το αυτοκίνητο και ακολουθήσαμε το μονοπάτι.
Όταν λέμε μονοπάτι δεν εννοούμε ακριβώς μονοπάτι.
Εννοούμε τα σημάδια με την στοιβαγμένες πέτρες από την μια μεριά και την άλλη, που σου δίνουν έναν μπούσουλα για το που πρέπει να πας.
Ανεβαίνοντας την δεύτερη πλαγιά, υπάρχουν πάσαλλοι εκτός από τις πέτρες με τον σωρό με μικρότερες πέτρες πάνω τους και άλλες σημαδεμένες με κόκκινα βέλη που σε οδηγούν.

Η διαδρομή είναι πολύ απότομη και καλό είναι να είστε εξοπλισμένοι με άρβυλα και ψηλό ραβδί.
Το χαμηλό ραβδί μπορεί να βοηθά στην ανάβαση αλλά στην κατάβαση καταπονεί πολύ τον ώμο.
Επίσης το βράδυ πριν ξεκινήσετε καλό θα είναι να κοιτάξετε τον καιρό , στο ΌΧΗ ΚΑΙΡΟΣ . Θα καταλάβετε περίπου το πόσο χοντρά ρούχα θα πρέπει να έχει μαζί σας.
Σήμερα ο καιρός ξεκίνησε με αέρα που δυνάμωσε πολύ ανεβαίνοντας και αν δεν κάνω λάθος θα πρέπει να ήταν κατά τόπους από 6 μέχρι και 8 μποφώρ.
Η μέρα ξεκίνησε πολύ καλή με διαύγεια και γύρω στους 25 βαθμούς ενώ αργότερα κατέβασε ομίχλη που ευτυχώς δεν ήταν τόση όσο να μην μπορούμε να επισκεφθούμε το δρακόσπιτο η να δυσκολέψει πολύ την κατάβαση.


Όταν το μονοπάτι τελειώνει στην πλαγιά αρχίζουν τα σημάδια να δείχνουν ότι πρέπει να κάνουμε ανάβαση σε καθαρές πέτρες.
Πέτρες ακανόνιστες, ανάκατες και ανηφορικές που στον πρωτάρη επισκέπτη, φαίνεται αδύνατον να μην υπάρχει άλλη εναλλακτική .
Και όμως όχι. Δεν υπάρχει. Πρέπει να σκαρφαλώσεις από εκεί με όση δύναμη και αναπνοή σου έχει απομείνει .
Οι φωνές που φέρνει ο αέρας από την κορφή, ακόμα και αν δεν την βλέπεις, σου δίνει κουράγιο να συνεχίσεις για το τελευταίο στάδιο της ανάβασης.

Το τοπίο σε αποζημιώνει. Πόσοι και πόσοι δεν το έχουν πει, και πόσοι και πόσοι δεν έχουν συμπληρώσει ότι οι φωτογραφίες είναι πολύ φτωχειές για να αναδείξουν την μυστηριακή ατμόσφαιρα που υπάρχει εκεί πάνω.
Οι κορφές ανήκουν στους θεούς, και οι άνθρωποι σε κάθε φυλή και θρησκεία στήνουν στις κορφές ιερά για να είναι όσο το δυνατόν πιο κοντά στον ουρανό, πιο κοντά στο Θείο.
Μπαίνοντας στην μικρή εκκλησία δεν μπορείς παρά να θαυμάσεις την τέχνη της λιθοδομής, δεν μπορείς παρά να συγκινηθείς από την πέτρινη Άγια Τράπεζα και την απέριττη τέλεση της θείας λειτουργίας.
Οι πλούσιοι χτίζουν καθεδρικούς και οι φτωχοί ξωκλήσια, με το συγκεκριμένο να είναι μέρος ενός μεγαλύτερου συγκροτήματος κτισμάτων που χρησιμεύουν σαν μαντριά. 

 Πολλοί είχαν φέρει άρτους και μετά την λειτουργία τους μοίρασαν μαζί με άλλα γλυκίσματα στον περίβολο της εκκλησίας.
Είχε κατεβάσει ομίχλη και ο αέρας είχε κρυώσει αρκετά.
Όπως μας είπε ένας κύριος που είναι από εκεί, ανεβαίνει κάθε μέρα από τις 25 Μάη με το κοπάδι να κοιμηθούν στην κορφή.
"Ανεβαίνουν μόνα τους " μας είπε. "Θέλουν την δροσιά τους τα πρόβατα "
Στις μέρες μας που όλα τα ξαναδιαβάζουμε από την αρχή, το ότι τα πρόβατα έχουν ακόμα την επιλογή να διαλέγουν μόνα τους το που θα κοιμηθούν  είναι ένα γεγονός που μας βάζει να σκεφτούμε πολλά.
 Μετά από τους άρτους, τις καλημέρες και τις χαρούμενες κουβέντες, ήρθε η ώρα για την επίσκεψη στο δρακόσπιτο.
Είναι περίπου 10 λεπτά σιγά σιγά, πατώντας και σκαρφαλώνοντας πάνω σε πέτρες για να φτάσεις εκεί και να θαυμάσεις αυτήν την απίστευτη κατασκευή.
Από εκεί δεν είναι παρά λίγα μέτρα μέχρι την απόλυτη κορφή της Όχης, την κατάκτηση της και την καταγραφή της στα πράγματα που αξίζει  κάποιος να καταφέρει στην ζωή  του.
 Τα μουλάρια ακολούθησαν άλλο μονοπάτι και χάθηκαν φορτωμένα μέσα στην ομίχλη και οι χαρούμενες φωνές των παιδιών και των μεγάλων που σκαρφάλωναν στην κορφή μπλέχτηκαν με το κροτάλισμα των οπλών των μουλαριών. Ένα συνονθύλευμα από ήχους εικόνες και πρωτόγνωρα συναισθήματα δέους και χαράς.
 Έφτασε η ώρα της επιστροφής και οπωσδήποτε η κατηφόρα μπορεί να είναι πιο εύκολη από την ανάβαση αλλά έχει και αυτή τις δυσκολίες της.
Παρόλα αυτά, αργά αργά και με υπομονή μπορεί και κάποιος αγύμναστος να ανέβει και να κατέβει.
 Στις 12 η ώρα είχαμε φτάσει στο αυτοκίνητο και κοιτώντας πάνω, ήδη υπήρχε μια νοσταλγία στο βλέμμα.

 Για την κατάβαση πήραμε τον δρόμο από τον Καστανόλογγο . Η μέρα φωτεινή και καθαρή με τον ήλιο να ζεσταίνει όλο και πιο πολύ όσο κατεβαίναμε προς την παραλία.
Ήταν μια αξέχαστη μέρα και εύχομαι να μπορέσω να ξαναπάω του χρόνου μαζί με όλους όσους ανεβαίνουν στην χάρη του κάθε χρόνο.
















Θα ήταν μεγάλη παράλειψη να μην ευχαριστήσουμε τους ανθρώπους που φροντίζουν να γίνονται οι λειτουργίες σε τέτοια απόμερα και δύσκολα ξωκλήσια όπως και σε κάθε ένα σε κάθε χωριό.



 CAVODOROS.BLOGSPOT.COM
 Φωτογραφίες από την μετάβαση κατοίκων της Καρύστου στην κορυφή της Όχης, καθώς στις 2 Αυγούστου (20 Ιουλίου με το παλαιό ημερολόγιο) γιορτάζει το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία. Ο ναΐσκος αυτός χρονολογείται πιθανών περισσότερο από τρεις αιώνες χωρίς να αποκλείεται να είναι κτισμένο από τα πρώτα χρόνια της τουρκοκρατίας.

Τα παλαιότερα χρόνια μετέβαιναν κάτοικοι από τα γύρω χωριά και ενίοτε διέμεναν στα κελιά που υπάρχουν στους παρακείμενους χώρους, μάλιστα το καθένα εξ αυτών ανήκει και σε διαφορετικό χωριό, μάλιστα κάθε ένα ανήκει και σε διαφορετικό χωριό.



Παλαιότερα επίσης σύρρεε πλήθος προσκυνητών από τα γύρω χωριά και μάλιστα μετά την θεία λειτουργία, κατέρχονταν και τρώγανε στον καστανόδασος, με τους ανθρώπους και τους ήχους από τις ζωηρές ομιλίες, το γέλιο και το αυθορμητισμό τους μέσα στην ύπαιθρο.
Ο Κ. Γουναρόπουλος αναφέρει σχετικά: «Οι Καρύστοι δε και οι Πλατανιστιώται πανηγυρίζουσι κατά την εορτή του Αγίου Ηλία -20 Ιουλίου. Και την μεν νύχτα της παραμονής ορχούνται ή καθεύδουσιν περί το εκκλησίδιον˙ την δε πρωϊαν μετά την ιερουργίαν, καταβαίνουσιν και συμποσιάζουσιν εν τω δάσει των καστανέων, οι μεν κατά βόρεια, οι δε κατά τα νότια του όρους».

Σε ένα απόμερο και απομακρυσμένο εκκλησάκι σε μια κορυφή, σε σημείο που ο ορίζοντας παίρνει άλλη διάσταση και ατενίζεις από την Κάρυστο και την Αττική, τα νησιά των Κυκλάδων καθώς και τα βορειότερα, όπως της Σκύρου καθώς και της Χίου.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου