Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2020

Η Εύβοια κλαίει και δεν ελπίζει και πολύ....8 νεκροί!


Τι να λέμε πατριώτες ..τι να λέμε..
Για άλλη μια φορά οι ελπίδες μας και η ζωή μας βούλιαξε στην λάσπη.
Ας είμαστε εμείς στην άκρη, συμπάσχουμε μαζί σας.
Με σας που μοιραζόμαστε το ίδιο νησί, τις ίδιες ελπίδες τα ίδια πάνω κάτω προβλήματα.
Την μια καιγόμαστε εμείς οι κάτω, την άλλη εσείς στο κέντρο. Άλλοτε πλημμυρίζετε εσείς, άλλοτε εμείς.
Και τι ακούμε?
Πάντα τα ίδια καθησυχαστικά λόγια από τους ίδιους . Και εσείς εκεί, και εμείς εδώ.

Το πρωί έλεγαν στο ραδιόφωνο για τα προβλήματα μας και ρώτησε ο δημοσιογράφος τον Κελαιδίτη για τον δρόμο. Ειδικά για το ύψος στα Κάψαλα .
Η απάντηση ήταν ότι τον παράτησαν 2 η 3 εργαλάβοι και τώρα ψάχνουν τον νέο.
Και λοιπόν? Αυτό είναι?
Πως εγκρίθηκε αυτός ο εργολάβος? Ποιος τον διάλεξε? Ποιος αποφάσισε να πάρει την δουλειά ο τάδε και όχι ο δείνα?
Δηλαδή πάνε οι προσφορές σε ένα γραφείο και κάποιοι τις διαβάζουν και κάποιοι αποφασίζουν. Αυτοί που αποφασίζουν 1,2,3, φορές ΛΑΘΟΣ είναι εντάξει?
Παραμένουν στο ίδιο πόστο να διαλέξουν με την ίδια επιτυχία και τον τέταρτο?
Σωθήκαμε..
Τα ίδια μας είχε πει και όταν είχε έρθει στην Κάρυστο .
Συγνώμη λάθος, και έξω από την πόρτα.

Μετά είπαν για τα Ν. Στύρα. Ότι δηλαδή μπορεί να έχει λιμάνι αλλά έχει στενό δρόμο και δεν μπορούσε ο κόσμος να φύγει και να εξυπηρετηθεί.
Δεν σας θυμίζει λίγο την κατάσταση με το Μάτι?
Αν γίνει κάτι δηλ. μια στο εκατομμύριο, θα εγκλωβιστούν οι άνθρωποι σε ένα δρομάκι μια σταλιά χωρίς να μπορούν να κάνουν ούτε μπρος ούτε πίσω?
Και σκέφτομαι με το χαζό μου το μυαλό.
Αυτός ο δρόμος που χρησιμοποιούν οι ανεμογεννήτριες, που είναι?
Εκεί που ξεφορτώνουν τα αιολικά, δεν μπορεί να πάει το καράβι να εξυπηρετήσει τον κόσμο?
Πρέπει ντε και καλά να στριμωχτεί ο κόσμος, να υποφέρει για να μην ανοίξουμε άλλη πόρτα, η τι?

Μετά βγήκε ο Ψαθάς και έλεγε ότι πίεζε για αντιπλημμυρικά κλπ και τον ρώτησαν, "και τι έγινε?" 'Τίποτα" του είπε.. δεν κουνήθηκε φύλλο. Τι να πεις..

Λυπάμαι πολύ για όλους μας γιατί όλοι υποφέρουμε από τις φωτιές τις πλημμύρες την συνεχιζόμενη και συστηματική καταστροφή του περιβάλλοντος που έχει απομείνει και η ελπίδα μας για μέλλον μοιάζει με κερί που τρεμοσβήνει μια χειμωνιάτικη νύχτα.






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου