Κυριακή, 9 Αυγούστου 2020

Ξανά στους Μύλους στον Άγια Γιάννη του Θεολόγου.

Το περασμένο καλοκαίρι είχαμε ανέβει μαζί με τον κ.Γιάννη στην εκκλησία και μετά μας έκανε μια πολύ κατατοπιστική ξενάγηση στο Χωριό.
Μετά από ένα χρόνο ξαναβρεθήκαμε στο ίδιο σημείο και είδαμε την πρόοδο των εργασιών στο εκκλησάκι πίσω από την κύρια εκκλησία .
Όπως μας είχε πει ο κ.Γιάννης είχαν περάσει ήδη 12 χρόνια προσπαθειών για να γίνει μια προσπάθεια ανακατασκευής η αναστήλωσης του.
Βλέπουμε λοιπόν ότι είναι σχεδόν έτοιμο χάριν της φροντίδας ορισμένων ανθρώπων και πολύ προσωπική εργασία.

 Μπορείτε να διαβάσετε την ανάρτηση πιο κάτω και να σχεδιάσετε και εσείς μια βόλτα μέχρι τους Μύλους.
Σίγουρα θα περάσετε καλά.




Βήμα βήμα στους Μύλους με τον κ.Γιάννη Μπίτσικο.

Το απόγευμα του Σαββάτου ο δρόμος μας οδήγησε στον περίβολο της κεντρικής εκκλησίας των Μύλων, τον Άγιο Γιάννη τον Θεολόγο.
Ξεναγός μας ο κύριος Γιάννης Μπίτσικος επί 2 θητείες άξιος πρόεδρος του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Μύλων.
Πίσω ακριβώς από την εκκλησία βρίσκεται το μικρό εκκλησάκι του ΆγιαΓιάννη του Θεολόγου.
Δεν γνωρίζουμε από πότε είναι αλλά ίσως να ήταν παράλληλη εκκλησία λόγω των καμαρών που είναι πολλές σε αριθμό σε σχέση με το μέγεθος του.
Η Εκκλησία έχει αναλάβει την ανακαίνιση του ναού και ελπίζουμε να τελειώσει γρήγορα έτσι ώστε να αποτελεί ένα ωραίο και δεμένο σύνολο με τον κύριο ναό.
Χρειάστηκαν περίπου 12 ολόκληρα χρόνια ταλαιπωρίας για να φτάσει στο σημείο που είναι σήμερα και φυσικά χρειάζεται αρκετός ακόμα χρόνος για να τελειώσει.
Γιορτάζει στις 8 Μαίου που είναι η γιορτή του Άγιου Γιάννη του Θεολόγου αλλά και στις 26 Σεπτεμβρίου που είναι η γιορτή του Αγίου Ιωάννη του Ευαγγελιστή.
Η διαδρομή πίσω από την εκκλησία, οδηγεί στην πηγή των Αγίων Θεοδώρων και περνώντας από τις τοποθεσίες, Χαλίκια-Ανάθεμα-Πετροκάναλο-Δημοσάρι-και Λενοσσαίους φτάνει κανείς στους Καλλιανούς.
Συνολική ώρα για το Δημοσάρι από τους Μύλους, είναι 3 περίπου ώρες.
Περιφερειακή σύμβουλος Άννα Καρύκα και πρόεδρος του Συλλόγου Γιάννης Μπίτσικος.


 Ακολουθώντας το καλντερίμι περπατάμε ένα σημαδεμένο μονοπάτι για τους περιπατητές από τον Σύλλογο και τον Σύλλογο Περιβάλλοντος το οποίο οδηγεί στις Καμάρες, η αλλιώς, το παλιό υδραγωγείο.
 Το μονοπάτι δεν καθαρίστηκε όπως θα έπρεπε τα δύο τελευταία χρόνια με αποτέλεσμα σε σημεία να δυσκολεύει λίγο τον επισκέπτη.
Παντού κυριαρχούν τα πουρνάρια, τα σπάρτα αλλά και η ρίγανη η θρούμπη η άγρια λεβάντα, και  η μυρτιά. Παντού μικρές αγρελιές και δρείς  υπόσχονται μια πλούσια μελλοντική βλάστηση αν τα αφήσουν να μεγαλώσουν.
 Από την μια πλευρά ορθώνεται το κάστρο ενώ από την άλλη  η περιοχή ψηλά στο βουνό λέγεται Αγέρηδες και πιο κάτω η Μαυρόπετρα.
Μέσα στην χαράδρα ξεχωρίζουμε ένα όμορφο και ακέραιο τοξωτό γεφύρι με μια επίστρωση τσιμέντου η οποία έχει φθαρεί και χρειάζεται προσοχή να μην πέσει κάποιος. Ο κ.Γιάννης μας είπε ότι χρειάζεται να μπουν στο πλάι τα παραπέτα όπως και να φτιαχτεί εκεί που έχει πέσει.
Ένα πολύ ωραίο γεφύρι που ένωνε κάποτε τις δυο πλευρές του λόφου και οδηγούσε στην τοποθεσία Πλατύ.

Αγέρηδες


το μονοπάτι έχει κλείσει δυσκολεύοντας το πέρασμα.



Αγριολεβάντα

 Στο τέλος του μονοπατιού βρίσκουμε τις καμάρες που η μια μετά την άλλη θρυμματίζονται κάτω από το βάρος του χρόνου .
Στην οροφή υπήρχε αμπολή που οδηγούσε το νερό από την πηγή και την οδηγούσε στο κάστρο.
 Υποτίθεται ότι είναι μνημείο και ότι θα έπρεπε με κάποιο τρόπο να συντηρηθεί η και στην πιο αισιόδοξη έκδοση των γεγονότων, να αναδειχθεί σαν ενιαίο μνημείο με το κάστρο.
Αντί για αυτό, μέρα με την μέρα αφήνονται όλα στην φθορά και αναπόφευκτα στην λήθη των επόμενων γενεών αν δεν προνοήσουμε να αναστυλώσουμε τουλάχιστον ένα τμήμα του για να έχουν την ιστορική του μνήμη και γνώση οι αυριανοί κάτοικοι του τόπου.



Στον δρόμο της επιστροφής περάσαμε πάλι από το μονοπάτι μέχρι σε ένα σημείο και μετά κατευθυνθήκαμε προς το γεφύρι που μας πέρασε σε ένα πολύ καλά συντηρημένο καλντερίμι.


Σε αυτή την πλευρά του χωριού και ακόμα ψηλότερα υπήρχαν πάνω από δέκα μύλοι και στην φωτογραφία βλέπουμε έναν από αυτούς.
Θα ήταν ευχής έργον να υπήρχε τουλάχιστον ένας επισκέψιμος στο κοινό και στους εκδρομείς σε αυτό το τόσο όμορφο χωριό που να σημειώσουμε ότι είναι επισκέψιμο για εκδρομή ΟΛΟ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ!

 Πιο πέρα, ένα ακόμα μικρό τοξωτό γεφύρι, κρυμμένο κάτω από την πυκνή βλάστηση ,αναξιοποίητοι μικροί θησαυροί του παρελθόντος, παραμελημένα κειμήλια στο παρόν.
 Στην ίδια διαδρομή συναντάμε το Δημοτικό Σχολείο.
Πρόσφατα ανακαινισμένο με έξοδα του δήμου Καρύστου και προσωπική εργασία των κατοίκων προσδοκά  να  βρει την θέση του στο μέλλον του χωριού σαν ένα μικρό λαογραφικό μουσείο.
 Οι σκουριασμένες κούνιες και τα χρώματα του απογεύματος που συναντούσε σιγά σιγά την νύχτα, δημιουργούσαν μια μελαγχολική ατμόσφαιρα εγκατάλειψης αλλά και προσμονής για ένα μέλλον όπου η αυλή του σχολείο θα δέχεται επισκέπτες από όλον τον πλανήτη και ο χώρος θα σφύζει από χαμόγελα και καλημέρες σε πολλές διαφορετικές γλώσσες του κόσμου.

 Όπως βλέπουμε στις φωτογραφίες δεν χρειάζεται ακόμα πολλά για να τελειώσει και να παραδοθεί προς την νέα του χρήση!
 Στο μικρό δωματιάκι του δασκάλου δίπλα στην αίθουσα, είδαμε αυτή την αντίκα που περιμένει και αυτή με την σειρά της να εκτεθεί αρμοδίως!
 Η νύχτα έπεφτε γρήγορα όχι τόσο όμως για να μην προλάβουμε να δούμε την όμορφη πλατεία στον Μάρκωνα.
Η πλατεία είναι του χωριού με έναν τεράστιο πλάτανο που σκιάζει όλο το μέρος.
Ιδανικός τόπος για ένα πικ νικ, η για να βρει κάποιος καταφύγιο μια ζεστή μέρα.

 Τελευταία στάση η εκκλησία των Αγίων Θεοδώρων με την καταπληκτική θέα και τον αφρόντιστο περίβολο.



 Είναι αλήθεια ότι οι κάτοικοι εγκαταλείπουν τα χωριά και δεν υπάρχει πια κόσμος που είναι ζυμωμένος με την γη και τις ανάγκες της, η από την άλλη, δεν υπάρχει νεολαία που να πιστεύει ότι τα χωρία τους πρέπει να αναδεικνύουν τις κρυμμένες ομορφιές τους και αυτό θα τους φέρει τους πόρους που θα τους χαρίσουν μια αξιοπρεπή και όμορφη ζωή στον γενέθλιο τόπο τους.

Παρόλα αυτά, το χωριό Μύλοι, παραμένει ένα από τα πιο όμορφα χωριά μας με πολύ πράσινο, πολλά νερά,με όμορφες διαδρομές καλό φαγητό η σημεία για πικ νικ.

Ευχαριστούμε πολύ τον κ.Γιάννη για την υπέροχη βόλτα που μας πήγε και τα τόσα ενδιαφέροντα πράγματα που μοιράστηκε μαζί μας και ελπίζω να τα μετέφερα και σε εσάς. Σε κάθε λέξη ξεχείλιζε η αγάπη για το χωριό, η έγνοια του για το μέλλον του αλλά και το παράπονο ενός ανθρώπου που βρίσκει πόρτες κλειστές, κυρίως της Αρχαιολογίας.

Που θα πάτε λοιπόν στην επόμενη βόλτα σας?
Θα θέλατε να ακολουθήσετε την διαδρομή μας?

 Οι Μύλοι ήταν η πρώτη πρωτεύουσα της περιοχής μετά την απελευθέρωση και από το 1833 μέχρι το 1848.
Οι γέροντες διηγούνται ότι το χωριό γνώρισε ημέρες δόξας και μεγαλείου, ως πρωτεύουσα της περιοχής, όπου λειτουργούσα όλες οι δημόσιες υπηρεσίες και η Δημογεροντία.
Τα άφθονα νερά που πηγάζουν από το Μάκρωνα στους Αγ. Θεοδώρους βοηθούν ώστε να είναι πλούσια η βλάστηση και το χωριό να είναι πνιγμένο στο πράσινο.
Λειτουργούσαν πολλοί νερόμυλοι, απ' όπου προέρχεται και το όνομα του χωριού.
Πολλοί επισκέπτονται το χωριό για να απολαύσουν την δροσιά που χαρίζουν τα μεγάλα κι ευσκιόφυλλα δένδρα και τα γάργαρα νερά.
Δυτικά των Μύλων στο λόφο βρίσκεται το Καστέλλο Ρόσσο, Κόκκινο Κάστρο, Κιζήλ Χισάρ, που κτίστηκε από τους Λομβαρδούς στις αρχές του 13ου αιώνα.Το φρούριο διατηρείτο και χρησιμοποιείτο μέχρι το 1833, μετά τα σπίτια και τα έξω τείχη γκρεμίστηκαν ή κατεδαφίστηκαν και χρησιμοποιήθηκαν για το κτίσιμο των σπιτιών.
Οι βροχές και ο δυνατός άνεμος, που το χτυπούν αλύπητα έχουν καταστρέψει και τα τείχη του κυρίως φρουρίου της Ακρόπολης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου