Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2020

Σήμερα διαμορφώνεται η Κάρυστος του αύριο.

Αναγνώστες καλό Φθινόπωρο . Επιτέλους είδαμε βροχή και ελπίζουμε να βρέξει πολλές φορές για να μην ξεραθεί ο τόπος και να έχουμε φυσικά νεράκι.
Οι φωτογραφίες είναι από κάποια Άνοιξη πριν μερικά χρόνια, τότε που το ακολούθησα μέχρι την θάλασσα και έκανα όνειρα για την ανάδειξη του.
Πρώτα από όλα να του δώσουμε όνομα. Δεν είναι περίεργο που δεν έχει όνομα? Αυτό δείχνει ότι δεν το βλέπαμε σαν κάτι ζωντανό και κύριο από πάντα, παρά σαν ένα μεγάλο ρέμα και τίποτα άλλο.
Όμως το μεγάλο αυτό ρέμα η , το ποτάμι στα Αλαμανέικα είναι ένας ολόκληρος βιότοπος που μας χαρίζει εκτός των άλλων , μια νησίδα ομορφιάς , κάτι που έχει μείνει να θυμίζει την πλούσια βλάστηση που υπήρχε κάποτε σε όλη την διαδρομή μέχρι την Κάρυστο.
Οι παλαιότεροι, και μάλλον οι περισσότεροι από τους αναγνώστες, θα θυμούνται τα κυπαρίσσια, τα κτήματα γεμάτα λεμονιές και ελιές και το πόσο άλλαζε η ατμόσφαιρα και έκανε περισσότερο κρύο όταν έμπαινε κάποιος σε αυτήν την ευθεία.
Σιγά σιγά κτίστηκε το σύμπαν αλλά τι λέτε να φυτεύαμε τουλάχιστον μια δεντροστοιχία όπου είναι δυνατόν? Να έκρυβε τα λάστιχα, τις μάντρες με τα παρατημένα αυτοκίνητα τα λάστιχα και τελικά να υπάρξει μια καλύτερη εικόνα στον δρόμο της εισόδου της πόλης. Δεν έχουμε και άλλον βλέπετε αναγνώστες - κάτι σαν την πίσω είσοδο της κουζίνας- 😢 και στην φαντασία μου είχα φυτέψει δέντρα και θάμνους , είχα βγάλει όνομα στο ποτάμι, είχα κάνει και ποδηλατόδρομο στην άκρη όπως και μονοπάτι περιπάτου δίπλα και μέσα στο ποτάμι μέχρι την θάλασσα. Θυμάμαι , τον είχα πει 'Κουτσούπη" επειδή οι κουτσουπιές ήταν ανθισμένες.☺😄Είχα κάνει γεφυράκια που θα μπορούν οι περιπατητές να κοιτούν την θέα, να περνούν από την μια μεριά στην άλλη του κάμπου και να συνεχίζουν την βόλτα τους. Εννοείται ότι δεν θα έλειπε ένα ωραίο πετρόχτιστο στέγαστρο και μια ωραιότατο ενιαία άσφαλτο όπως αρμόζει και όπως μας αξίζει.
"Με την φαντασία, κτίζεις ανώγια και κατώγια " λέει μια παροιμία και η εικόνα που είχε σχηματιστεί στην φαντασία μου, ήταν πάρα πολύ ωραία. 


Όταν είδα τους εργάτες να ανεβάζουν το τοιχίο, ήταν σαν να πήρε μπρος ένα έργο που θα έκανε πολλά από αυτά που είπαμε πραγματικότητα, και πολύ πιθανόν να γίνουν.
Είναι ένα έργο που θα μείνει και θα αναδείξει τον τόπο και να διορθώσει τον δρόμο.
Έρχεται μαζί με τα άλλα, να αλλάξει το πρόσωπο της πόλης και να την παραδώσει στους αυριανούς πολίτες με καλύτερες υποδομές.
Ήδη από την προηγούμενη πενταετία είχαν φτιαχτεί γεφύρια, η κατεστραμμένη δυτική παραλία, το παραλιακό μέτωπο στον Άγιο Θανάση, η παραλία μας, η Ιωάννου Κότσικα, τα μικρά παρκάκια στην Ανεμόνη, η ανατολική επέκταση, η βορινή επέκταση, το παρκάκι στην είσοδο και πολλά άλλα πιο περιφερειακά. Μακάρι να γίνει άμεσα η αρίθμηση και η ονοματοδοσία των οδών ..

Στην φωτογραφία βλέπετε τον δήμαρχο μας Λευτέρη Ραβιόλο ενώ περνούσε να συναντήσει ιδιοκτήτες επιχειρήσεων σε αυτό το κομμάτι του δρόμου. Μια αναμνηστική φωτογραφία στο πριν, να βλέπουμε και να συγκρίνουμε με το μετά.
Από την αρχή της θητείας, έχει ακολουθήσει τον εντατικό ρυθμό που είχε ξεκινήσει προεκλογικά, με έργα μικρά και μεγαλύτερα να ξετυλίγονται σε όλον τον δήμο.
Για χρόνια και χρόνια, λέγαμε ότι δεν μπήκε μια πέτρα πάνω στην άλλη. Τώρα τα πράγματα άλλαξαν.
Εύχομαι ένα ένα, να τελειώσουν όλα και η Καρυστούλα μας να είναι μια ακόμα πιο όμορφη και λειτουργική πόλη.
Όταν δεν γίνεται τίποτα, γκρινιάζουμε για να γίνει κάτι.
'Οταν γίνεται , γκρινιάζουμε γιατί δεν γίνεται αυτό το συγκεκριμένο που έχουμε εμείς στον νου μας,
επομένως είναι η παραδοχή, του ότι πράγματι γίνεται έργο.
Μακάρι λοιπόν μέχρι το τέλος της θητείας, να υπάρχουν όλο και περισσότεροι πολίτες που παρακινημένοι από τα έργα που βλέπουν, να ζητούν ακόμα περισσότερα και να αλλάξει μια για πάντα, το να βλέπουμε έργα -τσιμεντάκια- εδώ και εκεί μόνο προεκλογικά.
Αυτά τα λίγα folks... 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου