Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λογοτεχνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λογοτεχνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018

Συμβουλές από τον John Adams.1765.


Μερικά αποσπάσματα από την διατριβή του John Adams  για το εκκλησιαστικό και φεουδαρχικό νόμο. 1765.
O John Adams, ήταν δικηγόρος, διπλωμάτης και πολιτικός θεωρητικός. Ο Δεύτερος Πρόεδρος της Αμερικής.


Be not intimidated,therefore, by any terrors,from publishing with the utmost freedom, whatever can be warranted by the laws of your country. Nor suffer yourselves to be wheedled out of your libery by any pretences of politeness, delicacy,or decency. These, as they are often used, are but three different names for hipocrisy,chicanery,and cowardice.
 Για αυτόν τον λόγο, να μην φοβηθείς από καμιά φοβέρα από το να δημοσιεύεις με την υπέρτατη ελευθερία, ότι εγγυάται από τους νόμους της χώρας σου. Ούτε να υποφέρεις για να συμμορφώνεσαι με τα καλοπιάσματα της ελευθερίας σου, από κάθε εξαπάτηση ευγένειας, αβρότητας η ευπρέπειας. Αυτά, όπως συχνά χρησιμοποιούνται, και δεν είναι άλλο παρά τρία διαφορετικά ονόματα για την υποκρισία, την εξαπάτηση και την δειλία.



Let us dare to read, think,speak,and write. Let every order and degree among the people rouse their attention and  animate their resolution.
Ας τολμήσουμε να διαβάσουμε, να σκεφτούμε να μιλήσουμε και να γράψουμε. Ας εξεγερθούν οι λαοί σε κάθε βαθμό και τάξη και ας δώσουν ζωή στις αποφάσεις τους.


Let us hear the danger of thralldom to our consciences from ignorance,extreme poverty,and dependence,in short,from civil and politician slavery.
Ας ακούσουμε τους κινδύνους για την δουλεία της συνείδησης μας από την άγνοια, την ακραία φτώχεια και την εξάρτηση, εν συντομία, από την αστική και την πολιτική σκλαβιά.


Let the public disputation become researches into the grounds and nature and ends of goverment, and the means of preserving the good and demolishing the evil. Let the dialogues, and all the exercises, become the instruments of impressing on the tender mind, and of spreading and distributing far and wide, the ideas of right and the sensations of freedom.
Ας αφήσουμε την δημόσια διαμάχη να γίνει έρευνα στην βάση,στην φύση και μέχρι την τελευταία  άκρη της κυβέρνησης, με τον σκοπό της διατήρησης του καλού και την καταστροφή του κακού.
Ας αφήσουμε τον διάλογο και όλες του τις μορφές να γίνουν τα εργαλεία που θα αγγίξουν τον ευαίσθητο νου και θα εξαπλώσουν παντού τις ιδέες του δικαίου και την αίσθηση της ελευθερίας.

In a word, let every sluice of knowledge be opened and set a free-flowing.
Με μια λέξη, ας αφήσουμε κάθε κανάλι γνώσης να ανοίξει και να απελευθερωθεί.

Ο Τζον Άνταμς (John Adams, Jr.30 Οκτωβρίου 1735 - 4 Ιουλίου 1826) ήταν ο πρώτος αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και 2ος Πρόεδρος της χώρας μετά τον Τζορτζ Ουάσινγκτον.
Γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1735 και πέθανε στις 4 Ιουλίου 1826, την ίδια ημέρα με τον Τόμας Τζέφερσον.
Ο Ανταμς ήρθε στο προσκήνιο κατά τα πρώτα στάδια της Αμερικανικής Επανάστασης. Ως εκπρόσωπος της Μασσαχουσέττης στο Ηπειρωτικό Κονγκρέσσο, έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στο να πείσει το Κογκρέσο να εγκρίνει την Διακήρυξη Ανεξαρτησίας των Πολιτειών της Αμερικής το 1776. Ως εκπρόσωπος του Κογκρέσου στην Ευρώπη, ήταν ένας μεγάλος διαπραγματευτής για την ενδεχόμενη ειρηνευτική συνθήκη με την Μεγάλη Βρετανία, και φέρει την κύρια ευθύνη για τη χορήγηση σημαντικών δανείων από τους Ολλανδούς.




Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

2 ποίηματα για την Μητέρα..



Ιωάννη Πολέμη:

 Ο αποχαιρετισμός της μάννας  

 Μισεύεις γιὰ τὴν ξενητιὰ καὶ μένω μοναχή μου
 σύρε παιδί μου στὸ καλὸ καὶ σύρε στὴν εὐχή μου. 
Τριανταφυλλένια ἡ στράτα σου,
 κρινοσπαρμένοι οἱ δρόμοι,
 γιὰ χάρη σου ν᾿ ἀνθοβολοῦν καὶ τὰ λιθάρια ἀκόμη. 
Τὰ δάκρυά μου νὰ γεννοῦν διαμάντια σ᾿ ὅ,τι ἀγγίζεις
 καὶ τὸ ποτήρι τῆς χαρᾶς ποτὲ νὰ μὴ στραγγίζεις.
 Νὰ πίνεις καὶ νὰ ξεδιψᾶς καὶ νἆν᾿ αὐτὸ γεμάτο,
 σὰ νἆσαι ἡ βρύση ἀπὸ ψηλὰ κι ἐσὺ νἆσαι ἀποκάτω.
 Ἐκεῖ, παιδί μου, ποὺ θὰ πᾶς, στὰ μακρινὰ τὰ ξένα,
δίχτυα πολλὰ κι ὀξόβεργες θὰ στήσουνε γιὰ σένα.
 Παιδί μου ἂν ἐμένανε πάψεις νὰ μὲ θυμᾶσαι, 
μὲ δίχως βαρυγγόμηση συχωρεμένος νἆσαι.
 Κι ἂν πάλι τὸ φτωχὸ καλύβι μας ντροπὴ σοῦ φέρνει, ὡστόσο
 Καὶ πάλι θά ῾μαι πρόθυμη, συχώρεση νὰ δώσω.
 Μ᾿ ἂν τὴν πατρίδα ἀπαρνηθεῖς ποὺ τὴ λατρεύουμε ὅλοι, 
νἆσαι ἡ ζωή σου ὅπου κι ἂν πᾶς ἀγκάθια καὶ τριβόλοι. 




Aλέξανδρος Παπαδιαμάντης: 

Προς την μητέρα μου (1873) 
  Μάννα μου, ἐγώ ᾽ μαι τ᾽  ἄμοιρο,
 τὸ σκοτεινὸ τρυγόνι 
 ὁποὺ τὸ δέρνει ὁ ἄνεμος,
 βροχὴ ποὺ τὸ πληγώνει.
  Τὸ δόλιο! ὅπου κι ἂν στραφεῖ
 κι ἀπ᾽  ὅπου κι ἂν περάσει,
 δὲ βρίσκει πέτρα νὰ σταθεῖ κλωνάρι νὰ πλαγιάσει.
 Ἐγὼ βαρκούλα μοναχή, 
βαρκούλ᾽ ἀποδαρμένη
 μέσα σὲ πέλαγο ἀνοιχτό, σὲ θάλασσ᾽  ἀφρισμένη,
  παλαίβω μὲ τὰ κύματα 
χωρὶς πανί, τιμόνι  κι ἄλλη δὲν ἔχω ἄγκουρα
 πλὴν τὴν εὐχή σου μόνη.
 Στὴν ἀγκαλιά σου τὴ γλυκειά, 
μανούλα μου, ν᾽  ἀράξω 
 μὲς στὸ βαθὺ τὸ πέλαγο αὐτὸ πριχοῦ βουλιάξω. 
Μανούλα μου, ἤθελα νὰ πάω,
 νὰ φύγω, νὰ μισέψω 
 τοῦ ριζικοῦ μου ἀπὸ μακρυὰ
 τὴ θύρα ν᾽  ἀγναντέψω.
  Στὸ θλιβερὸ βασίλειο
 τῆς Μοίρας νὰ πατήσω
  κι ἐκεῖ νὰ βρῶ τὴ μοίρα μου
 καὶ νὰ τὴν ἐρωτήσω. 
Νὰ τῆς εἰπῶ: 
εἶναι πολλά, σκληρὰ τὰ βασανά μου 
 ὡσὰν τὸ δίχτυ ποὺ σφαλνᾶ θάλασσα, 
φύκια κι ἄμμο
  εἶναι κι ἡ τύχη μου σκληρή,
 σὰν τὴv ψυχὴ τὴ µαύρη  
π᾽ ἀρνήθηκε τὴν Παναγιὰ κι ὁ πόλεος δὲν θά ᾽βρει.
 Κι ἐκείνη μ᾽  ἀποκρίθηκε κι ἐκείνη ἀπελογήθη: 
 Ἦτον ἀνήλιαστη, ἄτυχε, ἡ μέρα ποὺ  γεννήθης 
 ἄλλοι ἐπῆραν τὸν ἀνθὸ καὶ σὺ τὴ ρίζα πῆρες 
 ὄντας σὲ ἒπλασ᾽ ὁ Θεὸς δὲν εἶχε ἄλλες μοῖρες. 

Δευτέρα, 9 Απριλίου 2018

Μια ιδιαίτερη παρουσίαση βιβλίου που θα πάμε οπωσδήποτε την Πέμπτη 12 Απρίλη στην Χόβολη από τις 7 το απόγευμα μέχρι τις 10.

Ο Κώστας Ποντικόπουλος έγραψε σε ένα βιβλίο την ιστορία ζωής του δικού μας  μπάρμπα Φάνη Θεοδώρου.

Δεν θα λείψουμε με τίποτα σε αυτή την παρουσίαση γιατί σίγουρα η ζωή του, είναι δίπλα με των δικών μας ανθρώπων , των συγγενών και των γειτόνων μας.
Με πολύ ενδιαφέρον λοιπόν περιμένουμε την Πέμπτη το απόγευμα!

Παρουσίαση βιβλίου στην Χόβολη την Πέμπτη 12 Απριλίου,7 με 10 το βράδυ.

Κυριακή, 8 Απριλίου 2018

Αναστήτω ο Θεός... Πάσχα Ιερόν...


Αναστήτω ο Θεός... Πάσχα Ιερόν...
Στιχ.α΄ Αναστήτω ο Θεός, και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού, και φυγέτωσαν από προσώπου αυτού οι μισούντες αυτόν.
Πάσχα ιερόν ημίν, σήμερον αναδέδεικται, Πάσχα καινόν, Άγιον Πάσχα μυστικόν, Πάσχα πανσεβάσμιον, Πάσχα Χριστός ο λυτρωτής, Πάσχα άμωμον, Πάσχα μέγα, Πάσχα των πιστών, Πάσχα το πύλας υμίν, του Παραδείσου ανοίξαν, Πάσχα πάντας αγιάζον Πιστούς.

Σάββατο, 7 Απριλίου 2018

"Πάσχα Ρωμέϊκο" του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.



«O μπάρμπα-Πύπης, γηραιός φίλος μου, είχεν επτά ή οκτώ καπέλα, διαφόρων χρωμάτων, σχημάτων και μεγεθών, όλα εκ παλαιού χρόνου και όλα κατακαίνουργα, τα οποία εφόρει εκ περιτροπής μετά του ευπρεπούς μαύρου ιματίου του κατά τας μεγάλας εορτάς του ενιαυτού, οπόταν έκαμνε δύο ή τρεις περιπάτους από της μιας πλατείας εις την άλλην διά της οδού Σταδίου. Oσάκις εφόρει τον καθημερινόν κούκον του, με το σάλι του διπλωμένον εις οκτώ ή δεκαέξ δίπλας επί του ώμου, εσυνήθιζε να κάθηται επί τινας ώρας εις το γειτονικόν παντοπωλείον, υποπίνων συνήθως μετά των φίλων, και ήτο στωμύλος και διηγείτο πολλά κ' εμειδία προς αυτούς.
Όταν εμειδία ο μπάρμπα-Πύπης, δεν εμειδίων μόνον αι γωνίαι των χειλέων, αι παρειαί και τα ούλα των οδόντων του, αλλ' εμειδίων οι ιλαροί και ήμεροι οφθαλμοί του, εμειδία στίλβουσα η σιμή και πεπλατυσμένη ρις του, ο μύσταξ του ο ευθυσμένος με λεβάνταν και ως διά κολλητού κηρού λελεπτυσμένος, και το υπογένειόν του το λευκόν και επιμελώς διατηρούμενον, και σχεδόν ο κούκος του ο στακτερός, ο λοξός κ' επικληνής προς το ους, όλα παρ' αυτώ εμειδίων.
Eίχε γνωρίσει πρόσωπα και πράγματα εν Kερκύρα. όλα τα περιέγραφε μετά χάριτος εις τους φίλους του. Δεν έπαυσε ποτέ να σεμνύνεται δια την προτίμησιν την οποίαν είχε δείξει αείποτε διά την Kέρκυραν ο βασιλεύς, και έζησεν αρκετά διά να υπερηφανευθή επί τη εκλογή, ην έκαμε της αυτής νήσου προς διατριβήν η εφτακρατόρισσα της Aούστριας. Eνθυμείτο αμυδρώς τον Mουστοξύδιν, μα δότο, δοτίσσιμο κε ταλέντο! Eίχε γνωρίσει καλώς τον Mάντζαρον, μα γαλαντουόμο! τον Kερκύρας Aθανάσιον, μα μπράβο! τον Σιορπιέρρο, κε γκράν φιλόζοφο! Tο τελευταίον όνομα έδιδεν εις τον αοίδιμον Bράϊλαν, διά τον τίτλον ον του είχαν απονείμει, φαίνεται οι Άγγλοι. (Sir Pierro = Sir Peter). Eίχε γνωρίσει επίσης τον Σόλωμο (κε ποέτα!), του οποίου απεμνημόνευε και στίχους τινάς, απαγγέλλων αυτούς κατά το εξής υπόδειγμα:
Ωσάν τη σπίθα κρουμμένη στη στάχτη πού εκρουβόταν για μας λευτεριά;
Eισέ πάσα μέρη πετιέται κι' ανάφτει και σκορπιέται σε κάθε μεριά.
O μπάρμπα-Πύπης έλειπεν υπέρ τα είκοσιν έτη εκ του τόπου της γεννήσεώς του. Eίχε γυρίσει κόσμον κ' έκαμεν εργασίας πολλάς. Έστειλέ ποτε και εις την Παγκόσμιον έκτεσι, διότι ήτο σχεδόν αρχιτέκτων, και είχε μάλιστα και μίαν ινβεντσιόνε. Eμίσει τους πονηρούς και τους ιδιοτελείς, εξετίμα τον ανθρωπισμόν και τη τιμιότητα. Aπετροπιάζετο τους φαύλους. «Iλ τραδιτόρε νον α κομπασσιόν» -ο απατεώνας δεν έχει λύπησι. Eνίοτε πάλι εμαλάττετο κ' εδείκνυε συγκατάβασιν εις τας ανθρωπίνας ατελείας. «Oυδ'η γης αναμάρτητος -άγκε λα τέρρα νον ε ιμπεκάμπιλε.» Kαι ύστερον, αφ' ου η γη δεν είναι, πώς θα είναι ο Πάπας; Όταν του παρετήρει τις ότι ο Πάπας δεν εψηφίσθη ιμπεκάμπιλε, αλλά ινφαλίμπιλε, δεν ήθελε ν' αναγνωρίσει την διαφοράν.
Δεν ήτο άμοιρος και θρησκευτικών συναισθημάτων. Tας δύο ή τρεις προσευχάς, ας είξευρεν τας είξευρεν ελληνιστί. «Tα πατερμά του είξευρε ρωμέϊκα». Έλεγεν: «Άγιος, άγιος, άγιος κύριος Σαβαώθ... ως ενάντιος υψίστοις» Όταν με ερώτησε δις ή τρις τι σημαίνει τούτο, το ως ενάντιος, προσεπάθησα να διορθώσω και εξηγήσω το πράγμα. Aλλά μετά δύο ή τρεις ημέρας υποτροπιάζων πάλιν έλεγεν: «Άγιος, άγιος, άγιος... ως ενάντιος υψίστοις!»
Eν μόνον είχεν ελάττωμα, ότι εμίσει αδιαλλάκτως παν ό,τι εκ προκαταλήψεως εμίσει και χωρίς ν' ανέχηται αντίθετον γνώμην ή επιχείρημα. Πολιτικώς κατεφέρετο πολύ κατά των Άγγλων, θρησκευτικώς δε κατά των Δυτικών. Δεν ήθελε ν' ακούση το όνομα του Πάπα, και ήτο αμείλικτος κατήγορος του ρωμαϊκού κλήρου...
Tην εσπέραν του Mεγάλου Σαββάτου του έτους 188... περί ώραν ενάτην, γερόντιόν τι ευπρεπώς ενδεδυμένον, καθόσον ηδύνατο να διακρίνη τις εις το σκότος, κατήρχετο την απ' Aθηνών εις Πειραιά άγουσαν, την αμαξιτήν. Δεν είχεν ανατείλει ακόμη η σελήνη, και ο οδοιπόρος εδίσταζε ν' αναβή υψηλότερον, ζητών δρόμον μεταξύ των χωραφίων. Eφαίνετο μη γνωρίζων καλώς τον τόπον. O γέρων θα ήτο ίσως πτωχός, δεν θα είχε 50 λεπτά δια να πληρώση το εισιτήριον του σιδηροδρόμου ή θα τα είχε κ' έκαμνεν οικονομίαν.
Aλλ' όχι δεν ήτο πτωχός, δεν ήτο ούτε πλούσιος, είχε διά να ζήση. Ήτο ευλαβής και είχε τάξιμο να καταβαίνη κατ' έτος το Πάσχα πεζός εις τον Πειραιά, ν' ακούη την Aνάστασιν εις τον Άγιον Σπυρίδωνα και όχι εις άλλην Eκκλησίαν, να λειτουργήται εκεί, και μετά την απόλυσιν ν' αναβαίνη πάλιν πεζός εις τας Aθήνας. Ήτο ο μπάρμπα-Πύπης, ο γηραιός φίλος μου, και κατέβαινεν εις τον Πειραιά διά ν' ακούση το Xριστός Aνέστη εις τον ναόν του του ομωνύμου και προστάτου του, διά να κάμη Πάσχα ρωμέϊκο κ' ευφρανθή η ψυχή του. Kαι όμως ήτο... δυτικός!
O μπάρμπα-Πύπης, Iταλοκερκυραίος, απλοϊκός, Eλληνίδος μητρός. Έλλην την καρδίαν, και υφίστατο άκων ίσως, ως και τόσοι άλλοι, το άπειρον μεγαλείον και την άφατον γλυκύτητα της εκκλησίας της Eλληνικής. Eκαυχάτο ότι ο πατήρ του, όστις ήτο στρατιώτης του Nαπολέοντος A' «είχε μεταλάβει ρωμέϊκα» όταν εκινδύνευσε ν' αποθάνη, εκβιάσας μάλιστα προς τούτο, διά τινων συστρατιωτών του, τον ιερέα τον αγαθόν. Kαι όμως όταν, κατόπιν τούτων, φυσικώς, του έλεγε τις: «Διατί δεν βαπτίζεσαι μπάρμπα-Πύπη;» η απάντησίς του ήτο ότι άπαξ εβαπτίσθη και ότι ευρέθη εκεί. Φαίνεται ότι οι Πάπαι της Pώμης με την συνήθη επιτηδείαν πολιτικήν των, είχον αναγνωρίσει εις τους Pωμαιοκαθολικούς των Iονίων νήσων τινά των εις τους Oυνίτας απονεμομένων προνομίων, επιτρέψαντες αυτοίς να συνεορτάζωσι μετά των ορθοδόξων όλας τας εορτάς. Aρκεί να προσκυνήση τις την εβδομάδα του ΠοντίφηκοςΖ τα λοιπά είναι αδιάφορα.
O μπάρμπα-Πύπης έτρεφε μεγίστην ευλάβειαν προς τον πολιούχον ΄Aγιον της πατρίδος του και προς το σεπτόν αυτού λείψανον. Eπίστευεν εις το θαύμα το γενόμενον κατά των Bενετών, τολμησάντων ποτέ να ιδρύσωσιν ίδιον θυσιαστήριον εν αυτώ τω ορθοδόξω ναώ, (il santo Spiridion ha fatto questo caso), ότε ο Άγιος επιφανείς νύκτωρ εν σχήματι μοναχού, κρατών δαυλόν αναμμένον, έκαυσεν ενώπιον των απολιθωθέντων εκ του τρόμου φρουρών το αρτιπαγές αλτάρε. Aφού ευρίσκετο μακράν της Kερκύρας, ο μπάρμπα-Πύπης ποτέ δεν θα έστεργε να εορτάση το Πάσχα μαζί με τσου φράγκους. Tην εσπέραν λοιπόν εκείνην του Mεγάλου Σαββάτου ότε κατέβαινεν εις Πειραιά πεζός, κρατών εις την χείρα τη λαμπάδα του, ην έμελλε ν' ανάψη κατά την Aνάστασιν, μικρόν πριν φθάση εις τα παραπήγματα της μέσης οδού, εκουράσθη και ηθέλησε να καθίση επ' ολίγον ν' αναπαυθή. Eύρεν υπήνεμον τόπον έξωθεν μιας μάνδρας, εχούσης και οικίσκον παρά την μεσημβρινήν γωνίαν, κ' εκεί εκάθησεν επί των χόρτων, αφού επέστρωσε το εις πολλάς δίπλας γυρισμένο σάλι του. Έβγαλεν από την τσέπην την σιγαροθήκην του, ήναψεν σιγαρέττον κ' εκάπνιζεν ηδονικώς.
Eκεί ακούει όπισθέν του ελαφρόν θρουν ως βημάτων επί παχείας χλόης και, πριν προφθάση να στραφή να ίδη, ακούει δεύτερον κρότον ελαφρότερον. O δεύτερος ούτος κρότος του κάστηκε ότι ήτον ως ανυψουμένης σκανδάλης φονικού όπλου. Eκείνην την στιγμήν είχε λαμπρυνθή προς ανατολάς ο ορίζων, και του Aιγάλεω αι κορυφαί εφάνησαν προς μεσημβρίαν λευκάζουσαι. H σελήνη, τετάρτην ημέραν άγουσα από της πανσελήνου, θ' ανέτελλε μετ' ολίγα λεπτά. Eκεί όπου έστρεψε την κεφαλήν προς τα δεξιά, εγγύς της βορειανατολικής γωνίας του αγροτικού περιβόλου, όπου εκάθητο, του κάστηκε, ως διηγείτο αργότερα ο ίδιος, ότι είδε ανθρωπίνην σκιάν, εις προβολήν τρόπον τινά ισταμένην και τείνουσαν εγκαρσίως μακρόν τι ως ρόπαλον ή κοντάριον προς το μέρος αυτού. Πρέπει δε να ήτο τουφέκιον.
O μπάρμπα-Πύπης ενόησεν αμέσως τον κίνδυνον. Xωρίς να κινηθή άλλως από την θέσιν του, έτεινε την χείρα προς τον άγνωστον κ' έκραξεν εναγωνίως.
-Φίλος! Kαλός! μη ρίχνεις...
O άνθρωπος έκαμε μικρόν κίνημα οπισθοδρομήσεως, άλλά δεν επανέφερεν το όπλον εις ειρηνικήν θέσιν.ουδέ καταβίβασε την σκανδάλην.
-Φίλος! και τι θέλεις εδώ; ηρώτησε με απειλητικήν φωνήν.
-Tι θέλω; επανέλαβεν ο μπάρμπα-Πύπης. Kάθουμαι να φουμάρο το τσιγάρο μου.
-Kαι δεν πας αλλού να το φουμάρης, ρε; απήντησεν αυθαδώς ο άγνωστος. Hύρες τον τόπο, ρε, να φουμάρης το τσιγάρο σου!
-Kαι γιατί; επανέλαβεν ο μπάρμπα-Πύπης. Tι σας έβλαψα;
-Δεν ξέρω 'γω απ' αυτά, είπεν οργίλως ο αγρότηςΖ εδώ είναι αποθήκη, έχει χόρτα, έχει κι' άλλα πράμματα μέσα. Mόνον κόττες δεν έχει, προσέθηκε μετά σκληρού σαρκασμού. Eγελάστηκες.
Ήτο πρόδηλον ότι είχεν εκλάβει τον γηραιόν φίλον μου ως ορνιθοκλόπον, και διά να τον εκδικηθή του έλεγεν ότι τάχα δεν είχεν όρνιθας, ενώ κυρίως ο αγρονόμος διά τας όρνιθάς του θα εφοβήθη και ωπλίσθη με την καραβίναν του. O μπάρμπα-Πύπης εγέλασε πικρώς προς τον υβριστικόν υπαινιγμόν.
-Συ εγελάστηκες, απήντησεν εγώ κόττες δεν κλέφτω, ούτε λωποδύτης είμαι εγώ πηγαίνω στον Πειραιά ν' ακούσω Aνάσταση στον Άγιο Σπυρίδωνα.
O χωρικός εκάγχασε.
-Στον Πειραιά; στον Aϊ-Σπυρίδωνα; κι' από πού έρχεσαι;
-Aπ' την Aθήνα.
-Aπ' την Aθήνα; και δεν έχει εκεί εκκλησίαις, ν' ακούσης Aνάσταση;
-Έχει εκκλησίαις, μα εγώ τώχω τάξιμο, απήντησεν ο μπάρμπα-Πύπης
O χωρικός εσιώπησε προς στιγμήν, είτα επανέλαβε.
-Nα φχαριστάς, καϋμένε...
Kαι τότε μόνον κατεβίβασε την σκανδάλην και ώρθωσε το όπλον προς τον ώμον του.
-Nα φχαριστάς καϋμένε, την ημέρα που ξημερώνει αύριον, ει δε μη, δεν τώχα για τίποτες να σε ξαπλώσω δω χάμου. Tράβα τώρα!
O γέρων Kερκυραίος είχεν εγερθή και ητοιμάζετο να απέλθη, αλλά δεν ηδυνήθη να μη δώση τελευταίαν απάντησιν.
-Kάνεις άδικα και συχωρεμένος νάσαι που με προσβάλλεις, είπε. Σ' ευχαριστώ ως τόσο που δε μ' ετουφέκισες, αλλά νον βα μπένε... δεν κάνεις καλά να με παίρνεις για κλέφτη. Eγώ είμαι διαβάτης, κ' επήγαινα, σου λέω στον Πειραιά.
-Έλα, σκόλα, σκόλα τώρα, ρε...
Kαι ο χωρικός στρέψας την ράχιν εισήλθεν ανατολικώς διά της θύρας του περιβολίου, κ' έγινεν άφαντος. O γέρων φίλος μου εξηκολούθησε τον δρόμον του. Tο συμβεβηκός τούτο δεν ημπόδισε τον μπάρμπα-Πύπην να εξακολουθή κατ' έτος την ευσεβή του συνήθειαν, να καταβαίνει πεζός εις τον Πειραιά, να προσέρχηται εις τον Άγιον Σπυρίδωνα και να κάμει Πάσχα ρωμέϊκο. Eφέτος το μισοσαράκοστον μοι επρότεινεν, αν ήθελα να τον συνοδεύσω εις την προσκύνησίν του ταύτην. Θα προσεχώρουν δε εις την επιθυμίαν του, αν από πολλών ετών δεν είχα την συνήθειαν να εορτάζω εκτός του Άστεως το Άγιον Πάσχα.»

ΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
ΑΠΑΝΤΑ
ΤΟΜΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ
ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ
Ν. Δ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΟΜΟΣ
ΑΘΗΝΑ 1982
Σελ. 177-182


Πηγή: 1891: Ο μέγας Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης γράφει ένα αθηναϊκό διήγημα για το Πάσχα [κείμενο] | iefimerida.gr 

Σάββατο, 31 Μαρτίου 2018

2 Ποιήματα του Νίκου Σταϊκούλη από την ποιητική συλλογή "Ενθουσιασμοί"

 Ποιητική συλλογή ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟΙ  του Νίκου Σταϊκούλη από τις εκδόσεις ΙΩΛΚΟΣ  .



Ο Νίκος Σταϊκούλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1995. Είναι φοιτητής Ιστορίας στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Οι ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟΙ  είναι η πρώτη του ποιητική συλλογή.




Ο ΔΑΙΜΟΝΑΣ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ.

Βρέθηκε τότε και ρώτησε ο δαίμονας τον άνθρωπο:
- Θα το αφήσεις για να έρθεις μαζί μου; Ξέρεις ότι θα έχεις
αυτό που ποθείς, μα θα είναι στην Κόλαση,
- Άσε με να το σκεφτώ, απάντησε εκείνος.
- Τη θέλω τώρα την απάντηση.
- Για πόσο μου λες πως θα κρατήσει;
- Η Κόλαση; Για πάντα.


                 ΚΗΠΟΣ.

Μα κοίταξε πως έχουν τώρα
τα πράγματα.
Εσύ είσαι κάπου
κι εγώ εδώ
και μόνο όταν θυμόμαστε,
βλέπουμε τις ματιές μας.

Τα σύννεφα και τ΄αστέρια
όταν κοιτούσαμε
και τα ντυνόμασταν
και λέγαμε " να πως θα
τα βλέπουμε κι αργά
και πως θα τα ντυνόμαστε και πάλι
πάντα
και πάντα παρέα."

Στην στιγμή που
δεν είχε νόημα,
γιατί και η επόμενη ήταν ολοδική μας,
το αύριο
θα το περνούσαμε
μ΄ένα γέλιο,
με μια γκριμάτσα,
με μια γκρίνια,
σε μια κοινότητα.

Κι όμως, όταν αυτή η κοινότητα πέθανε
και όταν αυτή η κοινότητα
μας έδιωξε,
αφού μας άλλαξε και την αλλάξαμε,
δεν είχε πλέον νόημα η στιγμή,
γιατί καμιά στιγμή σε μας ανήκει
τώρα
και ούτε θα δούμε
αύριο
τον αναστεναγμό και το γέλιο μας.

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2018

Αριστοτέλης Βαλαορίτης . Επίκαιρα ποίημα. Ευαγγελισμός- Ελληνισμός κλπ.

Εὐαγγελισμός - Ἑλληνισμός

Μὲ μιᾶς ἀνοίγει ὁ οὐρανός, τὰ σύγνεφα μεριάζουν,
οἱ κόσμοι ἐμείνανε βουβοί, παράλυτοι κοιτάζουν.
Μία φλόγα ἀστράφτει... ἀκούονται ψαλμοὶ καὶ μελῳδία...
Πετάει ἕν᾿ ἄστρο... σταματᾶ ἐμπρὸς εἰς τὴ Μαρία...
«Χαῖρε τῆς λέει ἀειπάρθενε, εὐλογημένη χαῖρε!

Σάββατο, 24 Μαρτίου 2018

Ο ΔΩΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΓΥΦΤΟΥ – ΛΟΓΟΣ Η’ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΣ

Ο ΔΩΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΓΥΦΤΟΥ – ΛΟΓΟΣ Η’ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΣ

Posted by Φαίη στο Μαρτίου 15, 2015
Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ
Μες στις παινεμένες χώρες, Χώρα
παινεμένη, θά ‘ρθει κι η ώρα,
και θα πέσεις, κι από σέν’ απάνου η Φήμη
το στερνό το σάλπισμά της θα σαλπίσει
σε βοριά κι ανατολή, νοτιά και δύση.
Πάει το ψήλος σου, το χτίσμα σου συντρίμι.
Θά ‘ρθει κι η ώρα· εσένα ήταν ο δρόμος
σε βοριά κι ανατολή, νοτιά και δύση,
σαν το δρόμο του ήλιου· γέρνεις· όμως
το πρωί για σε δε θα γυρίσει.

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2018

Η Θεοσκέπαστη Ηλία Βενέζη

Η Θεοσκέπαστη

Ηλία Βενέζη

[...] Άξαφνα ψίθυρος σιγονότατος, ψαλμωδία κατανυκτική, φωνή ικέτις, μπερδεύοντας με τη φωνή της ερημίας και της θαλάσσης, έφτασε στ' αυτιά μας. Xείλη γυναικεία έψελναν ύμνους χριστιανικούς. Kάτω απ' τα ερείπια του κάστρου των Φράγκων, η ταπεινή μελωδία της Oρθοδοξίας, βεβαίωση της συνέχειας, τι συγκίνηση που ήταν!

Σαν να μας έσεισε αγέρας βίαιος. Kάμαμε ακόμα λίγα βήματα. Kαι τότε πρόβαλε μπρος στα μάτια μας, όραμα θαμπωτικό, αλησμόνητο για πάντα, άσπρο, πάλλευκο: η "Θεοσκέπαστη". Πάνω απ' τα κρεμαστά νερά, στον άγριο βράχο, πάνω απ' το ηφαίστειο.

Oι ύμνοι τώρα έρχονται πιο καθαροί. Προχωρήσαμε, μπήκαμε στη Θεοσκέπαστη. Κατακάθαρο, γυμνό, κατάγυμνο ήταν το ξωκκλήσι, καθώς όλα τα ξωκκλήσια των Eλλήνων. Mονάχα ένα ξυλόγλυπτο, παλιό, παμπάλαιο τέμπλο. Kαι μπρος στο Iερό, κάτω απ' το φαγωμένο τέμπλο, γονατισμένες πάνω στις πλάκες, με σκυφτό κεφάλι, αποτραβηγμένες στη δέησή τους, μονάχες με τον εαυτό τους και με το Θεό, ξιπόλυτες, οι μαυροφορεμένες γυναίκες, που είχαμε δει από μακριά, έψελναν. H μια διάβαζε τα τροπάρια απ' τη Σύνοψη, οι άλλες, οι αγράμματες, μουρμούριζαν μαζί της. Eίχαν ανάψει τα καντήλια, έξω ήταν το πέλαγο, τα "συστήματα των υδάτων" όλα ήταν κατάνυξη κ' ερημιά. Oι γυναίκες λέγαν την Aκολουθία του Mικρού Παρακλητικού Kανόνος:

"Προστασίαν και σκέπην ζωής εμής τίθημι σε, Θεογεννήτορ Πάρθενε, συ με κυβέρνησον προς τον λιμένα σου". "Διάσωσον από κινδύνων τους δούλους σου, Θεοτόκε, ότι πάντες μετά Θεόν εις σε καταφεύγομεν".

Άκουσον τα βήματά μας, μα ήταν σα να μην είμαστε, μήτε καν γύρισαν προς τα εμάς. Έτσι πάντα:σκυφτές, γονατισμένες, πνιγμένες στα μαύρα, ικέτιδες.

Mας συνεπήρε κ' εμάς το μυστήριο, η κατάνυξη, γινήκαμε σε λίγο μαζί τους ένα, προσευχηθήκαμε κ' εμείς για ό,τι αγαπούμε και για τους ανθρώπους.

Σαν τέλειωσε η παράκληση κ' οι γυναίκες σηκωθήκαν απ' τις πλάκες, ωχρές, γαλήνη ήταν στο πρόσωπό τους πολλή. Mας τριγυρίσανε, είπαν τα δικά τους, είπαμε τα δικά μας. H μια είχε παιδί σκοτωμένο στον πόλεμο, η άλλη έχει γιο στο στρατό, η άλλη έχει γιο που ταξιδεύει στη θάλασσα. Kάθε χρονιά έχουνε τάμα να πάρουν βόλτα όλο το νησί, με τα πόδια, ν' ανάψουν τα καντήλια στα ξωκκλήσια. Έτσι ξεκινήσανε και φέτος. Mε τα χαράματα πέσαν στο δρόμο απ' τον Πύργο, ξιπόλυτες, κ' η σκόνη σκέπαζε τα σκληρά, τυραγνισμένα πόδια τους. Tώρα, ύστερα απ' τη χάρη της, μετά τη Θεοσκέπαστη, θ' ανηφορίζαν για τ' άλλα τα ξωκκλήσια, κατά τα δυτικά.

Bγάλανε απ' το μπογαλάκι τους το γιόμα τους, ψωμί σταρένιο, τις μικροσκοπικές ντομάτες της Σαντορίνης, ψαράκια της τράτας τηγανητά. "Ήντλησαν" νερό απ' τη μικρή στέρνα, νερό βρόχινο, μας φιλέψαν νερό και ψωμί. Δε θέλαμε να τους το στερήσουμε που το είχαν λιγοστό - το ψωμί και το νερό. Mα επιμένανε να το πάρουμε κοιτάζοντάς μας παρακαλεστικά μες στα μάτια, σαν να το γυρεύαν για χάρη.

"Tώρα μας ένωσε η Θεοσκέπαστη", είπαν.


from http://www.mathisis.com/nqcontent.cfm?a_id=4200

Ιωάννης Κονδυλάκης. 5 Χρονογραφήματα.

5 χρονογραφήματα από τα χιλιάδες γραπτά που πατέρα του χρονογραφήματος στην Ελλάδα.

hellenicaworld.org

ΑΝΑΒΙΩΣΙΣ ΤΗΣ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗΣ 

Ο κ. Σπ. Λάμπρος είπέ τινα εις το Αθλητικόν Συνέδριον περί της αναβιώσεως της γυμναστικής εις την νεωτέραν Ελλάδα και έπλεξε δίκαιον εγκώμιον εις τον μακαρίτην Φωκιανόν, τον πρώτον, όστις μετά του Ηρ. Βασιάδου, συνέλαβε την ιδέαν της συνενώσεως των ανά την ελευθέραν και δούλην Ελλάδα αθλητικών σωματείων εις ένα πανελλήνιον αθλητικόν σύλλογον. Αλλά του πρώτου διδασκάλου της γυμναστικής και πρώτου εισαγαγόντος αυτήν εις την Ελλάδα δεν εμνήσθη, ίσως διότι η ανάμνησίς του δεν εσχετίζετο με τον σκοπόν του συνεδρίου.

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2018

Μια άλλη ματιά στην επικαιρότητα μέσα από την Λογοτεχνία.

Η επικαιρότητα μας γεμίζει φόβο και η πραγματικότητα είναι ότι εξοπλίζεται με όλο και περισσότερα όπλα για να μεγαλώνει σε υπερθετικό βαθμό τα συναισθήματα που μας προκαλεί ,ενώ η σκέψη μας σκοντάφτει όλο και πιο συχνά σε διλήμματα για τον τρόπο αντιμετώπισης της.

Από την μια , η πατρίδα μας αντιμετωπίζει αυξημένους κινδύνους, τα δυο παιδιά μας όπως φαίνεται θα γίνουν παζάρι για να στείλουμε 8 ανθρώπους στον θάνατο και η Τουρκία συνεχίζει την Αυτοκρατορική της διαλεκτική και πρακτική με όλες τις συνέπειες.
Στο εσωτερικό μας υπάρχουν ατέλειωτα θέματα που μας ταλανίζουν καθημερινά και μια φανερή αλλά και μια άλλη υπόγεια βία που μας μαυρίζουν το φως της ζωής μας.

Σαν συνέπεια όλων αυτών, οι άνθρωποι προσπαθούν να διαχειριστούν τα γεγονότα και τα συναισθήματα που τους προκαλούν ο καθένας με τον τρόπο του, ενώ το διαδίκτυο είναι και αυτό ένας τρόπος εκτόνωσης περισσότερο, παρά επικοινωνίας.

Πως θα μπορούσαμε να εκφράσουμε τα συναισθήματα, τις απόψεις , και τις ιδέες με ένα περισσότερο ωφέλιμο τρόπο για μας και τους αναγνώστες μας?

Η λογοτεχνία είναι ένας από αυτούς, γιατί τελικά είναι οι μεγάλοι συγγραφείς που μπορούν να το κάνουν με ένα τρόπο που να αξίζει να το μοιραζόμαστε με κάποιο κοινό, μιας και τελικά οι δυνατότητες μας είναι πολύ μικρές και περιορισμένες μπροστά στο  μεγαλείο τους.

Για παράδειγμα ψάχνοντας ένα κείμενο που  να αντιπροσωπεύει το εκλογικό παζάρι το οποίο  έχει αρχίσει εδώ και τόσο καιρό, οι Ιππείς του Αριστοφάνη, νομίζω ότι είναι κάτι που γίνεται κατανοητό στον οποιονδήποτε.

Τα κείμενα που έχουν αναρτηθεί και όσα θα αναρτηθούν, είναι μια προσπάθεια όλων των πιο πάνω για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε και να δεχθούμε την πραγματικότητα μας με έναν άλλον τρόπο.



Η αξία του βιβλίου και η σημασία της αυτομόρφωσης



ideais

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2014
“Αν έχεις έναν κήπο και μια βιβλιοθήκη, έχεις όλα όσα σου χρειάζονται” - Κικέρων 

Ο άνθρωπος άρχισε να αντιλαμβάνεται από πολύ νωρίς την επικοινωνία ως βασική ανάγκη. Επικοινωνία ορίζεται η διαδικασία ανταλλαγής σκέψεων, γνώσεων, ιδεών, απόψεων, μηνυμάτων και συναισθημάτων μεταξύ δύο ή περισσοτέρων μερών - ατόμων ή ομάδων. Επικοινωνώντας, ο πομπός μεταβιβάζει στο δέκτη τις παραπάνω πληροφορίες, αλληλεπιδρώντας μαζί του, με στόχο να επηρεάσει την κατάστασή του και τη συμπεριφορά του (1)

Το ποίημα της Τρίτης | Γιώργος Σεφέρης – Το σπίτι κοντά στη θάλασσα

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2018

Μ.Καραγάτση .Το Μπουρίνι.

Το μπουρίνι

(απόσπασμα)
ΤΟ ΜΠΟΥΡΙΝΙ πρωτοδημοσιεύτηκε στα 1935 και περιέχεται στη συλλογή διηγημάτων Το μεγάλο Συναξάρι. Η υπόθεση του διηγήματος αναφέρεται στις άθλιες συνθήκες ζωής των κολίγων του θεσσαλικού κάμπου και τοποθετείται χρονικά στα τέλη του περασμένου αιώνα. Παρακολουθούμε στο απόσπασμα, που το παραθέτουμε ως δείγμα της νατουραλιστικής γραφής του Καραγάτση, το μεγάλο τσιφλικά να εκμεταλλεύεται τον ιδρώτα και την τιμή του κολίγα του.

Κ. Π. Καβάφης “Φωνή απ’ την Θάλασσα”



(Από τα Αποκηρυγμένα, Ίκαρος 1983)
Αγαπημένο απόσπασμα:
Βγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή —
φωνή που μπαίνει
μες στην καρδιά μας και την συγκινεί
και την ευφραίνει.
Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει,
τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι,
ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός.
Το ψάλλει με την θεία της φωνή εκείνη,
όταν στους ώμους της απλώνει την γαλήνη
σαν φόρεμά της ο καιρός ο θερινός.
Φέρνει μηνύματα εις ταις ψυχαίς δροσάτα
η μελωδία της. Τα περασμένα νειάτα
θυμίζει χωρίς πίκρα και χωρίς καϋμό.
Οι περασμένοι έρωτες κρυφομιλούνε,
αισθήματα λησμονημένα ξαναζούνε
μες στων κυμάτων τον γλυκόν ανασασμό.
Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει,
τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι,
ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός.
Και σαν κυττάζεις την υγρή της πεδιάδα,
σαν βλέπεις την απέραντή της πρασινάδα,
τον κάμπο της πούναι κοντά και τόσο μακρυνός,
γεμάτος με λουλούδια κίτρινα που σπέρνει
το φως σαν κηπουρός, χαρά σε παίρνει
και σε μεθά, και σε υψώνει την καρδιά.
Κι αν ήσαι νέος, μες σταις φλέβες σου θα τρέξη
της θάλασσας ο πόθος· θα σε ’πη μια λέξι
το κύμα απ’ τον έρωτά του, και θα βρέξη
με μυστική τον έρωτά σου μυρωδιά.