Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πάσχα 2019. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πάσχα 2019. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 29 Απριλίου 2019

Που είναι οι κάδοι κυρ Αντρέα μου?

Που είναι τα κουβαδάκια και οι κάδοι λοιπόν που θα ήταν έτοιμα εδώ και καιρό?
Βγάζουν διάφοροι φωτογραφίες από διάφορα σκουπίδια στην παραλία αλλά δεν λένε ότι ο ΟΛΝΕ δεν έχει βάλει τους κάδους απορριμάτων .
Ήρθε το Πάσχα και πέρασε και δικαιολογία δεν υπάρχει λοιπόν.
Τα λουλούδια ήταν μια ωραία παρέμβαση της δημοτικής Αρχής αλλά δυστυχώς θέλει δυο χέρια να πλυθεί το πρόσωπο.
Και όσο προσπαθεί το ένα χέρι, τόσο φαίνεται κουλό το άλλο, μετά συγχωρήσεως δηλαδή κιόλας μέρα που είναι.
Ας ελπίσουμε ότι μέχρι τον Αύγουστο θα τα έχουν βάλει!

Κυριακή, 28 Απριλίου 2019

Φωτογραφίες ΠΑΣΧΑ 2019

 Οι φωτο είναι των κυριών Σφυρίδη, Βερούχη και Γκόρου.Το γράφει πάνω στην κάθε μια . Ευχαριστούμε πολύ για τις όμορφες φωτογραφίες.








Κροτίδες σε Καρυστινό Μουσείο!!

Χριστός Ανέστη αναγνώστες και Χρόνια πολλά!
Το βράδυ της Ανάστασης , ίσως για πρώτη φορά στάθηκα στην είσοδο προς την εκκλησία απέναντι από το Δημαρχείο και είχα την ευκαιρία να δω με τα μάτια μου τα παιδιά που πετάνε τις κροτίδες από εκεί.
Όμως σε κάποια στιγμή, άρχισαν να πετούν τις κροτίδες ΜΕΣΑ στο Δημαρχείο. Στην κλειστή αυλή μάλλον για να μεγαλώνει ο θόρυβος.

Το κτήριο του Δημαρχείου είναι ΜΟΥΣΕΙΟ από μόνο του. Είναι καταχωρημένο ως τέτοιο και δεν θα έπρεπε κανονικά καν να λειτουργεί ως υπηρεσία αλλά μόνο με τα ΜΟΥΣΕΙΑΚΑ ΕΚΘΕΜΑΤΑ που διαθέτει  σήμερα τουλάχιστον.

Και ερωτώ αναγνώστες μια πολύ απλή ερώτηση.
Θα ανοίγαμε την πόρτα του Γιοκαλείου για να ρίξουμε κροτίδες στο χωλ ?
Θα ρίχναμε κροτίδες μέσα στο Μουσείο και κανείς δεν θα γύριζε ούτε το κεφάλι με τρόμο για το τι θα μπορούσε να συμβεί?
Θα μπορούσε καν κανείς να το σκεφτεί σαν πιθανότητα?

Και βέβαια όχι.
Δεχόμαστε όμως ότι το να πετάνε κροτίδες από το Δημαρχείο και μέσα στο Δημαρχείο είναι κάτι φυσιολογικό και αφού γίνεται τόσα χρόνια γιατί να μην συνεχιστεί και άλλα τόσα.

Ας δεχτούμε ότι η Αστυνομία αδυνατεί για δικούς της λόγους να προστατέψει εκείνη την ώρα το ΜΝΗΜΕΙΟ. Να θυμίσουμε βέβαια ότι η πώληση και η χρήση απαγορεύεται και σίγουρα για ΚΑΠΟΙΟ πραγματικό λόγο υπάρχει αυτή η απαγόρευση.
Υπάρχει όμως  και η λύση ιδιωτικών φυλάκων, τουλάχιστον για τέτοιες μέρες.

Μια φορά θα γίνει το κακό. Μια.
Για την μια φορά που μπορεί να γίνει το κακό φοράμε την ζώνη στο αυτοκίνητο, έχουμε πόρτες εξόδου στα δημόσια κτήρια και στα σινεμά, και γενικά για την μια κακή ώρα παίρνουμε όλα τα μέτρα προφύλαξης.
Ας πάρουμε και εκεί ένα για την κακιά την ώρα, αφού η λογική δεν είναι αρκετή και σεβασμός στα μνημεία άγνωστη λέξη.


Σάββατο, 27 Απριλίου 2019

Μεγάλο Σάββατο στην Κάρυστο.

 Μεγάλο Σάββατο σήμερα και στην παραλία ήταν το αδιαχώρητο.
Ο κόσμος ένα πολύβουο καλοκαιρινό μελίσσι, τα παιδιά να ανυπομονούν να πάνε βόλτα με το τρενάκι, τα αυτοκίνητα να αγκομαχούν ανάμεσα στα αραγμένα αυτοκίνητα και στις δυο πλευρές των δρόμων και τα μαρούλοανιθοκράμμυδα, να εξαφανίζονται γρήγορα από παντού!
 Το καίκι θα φύγει το μεσημέρι για να φέρει το Άγιο Φως και το βράδυ περίπου στις 10 το περιμένουμε στο λιμάνι.
Θα είναι για άλλη μια χρονιά, κάτι το ιδιαίτερο με τα άλλα σκάφη να το συνοδεύουν και τα φαναράκια να σηκώνουν τις ευχές στον ουρανό.

 Ευτυχώς ο Δημήτρης Βερούχης είναι εκεί που δεν μπορούμε να είμαστε εμείς και μας δίνει την ευκαιρία να έχουμε όμορφες φωτογραφίες των ημερών.
Καλή Ανάσταση λοιπόν, και καλό αύριο.

Παρασκευή, 26 Απριλίου 2019

Ποιήματα για το Πάσχα και την Ανάσταση.




-Κωστής Παλαμάς, “Ανάσταση”
“Ανάσταση κι αγάπη λαμπερή,
κάθε καμπάνα χαρωπά σημαίνει
και ξημερώνει μέρα και φορεί
στολή μ’ αστέρια κ’ άνθια κεντημένη…
και μέσα στην καρδιά μου μυστικά
νιώθω να ξημερώνει μια ημέρα,
με κάλλη πλέον μαγικά,
απ’ όσα είναι στη γη και στον αιθέρα.”

-Ζωή Καρέλλη, «Πριν την Ανάσταση»
«Ίσως να ήταν περί το μεσονύχτι,
πριν ή μετά, δεν ξέρω, ξύπνησα
στο σκοτάδι όμως, θαρρείς,
δεν ανοίγουν τα μάτια.
Τι ώρα πηγαίναμε στην εκκλησία τότε;
Κάποτε δεν κοιμόμασταν, περιμένοντας,
ή μας έπιανε ύπνος ελαφρύς
και ξυπνούσαμε καλοδιάθετοι,
με τις πρώτες καμπάνες.
Χρόνια τώρα, δεν πηγαίνω στην εκκλησία.
Χάνεται μέσα μου η σημασία της,
ώσπου πια καθόλου… Είναι δυνατόν,
τίποτα να μην απομένει
απ’ την εύχαρη του ανθρώπου ηλικία;
Πόσο είχα παρακαλέσει, ώσπου έπαψα.
Ανάσταση περίμενα απ’ τις φτωχές μου
αισθήσεις, του σώματος. Αν όχι τίποτ’ άλλο,
τώρα, που δεν πιστεύω, γνωρίζω
την αμαρτία μου.
Πόσο ήταν ωραία, τότε…
Στεκόμασταν στον αυλόγυρο,
γεμάτον κόσμο ελεύθερο. Γελούσαν,
μιλούσαν οι άνθρωποι.
Η ορθοδοξία
αφήνει ακέριο το πνεύμα της προσφοράς.
Ελεύθερα να προσέλθω σε σένα, Κύριε.
Οι άνθρωποι φαίνονταν ξεκούραστοι,
την γιορτή περιμένοντας, το αύριο
νάρθει της χαρούμενης μέρας,
έλαμπε το βλέμμα, το πρόσωπο.
Με πνίγει τούτο το σκοτάδι.
Δεν θέλω ν’ ανάψω το μέτριο φως.
Θα μου στερήσει τα ενθύμια που βλέπω,
τα πράγματα ορίζοντας γύρω μου.
Πώς περιμέναμε την Ανάσταση!
Δίχως αμφιβολία έρχονταν η Λαμπρή,
«Αναστάσεως ημέρα λαμπρυνθώμεν λαοί».
Άνοιγαν οι πύλες, η πομπή προχωρούσε
με ψαλμούς κι’ εξαπτέρυγα, άστραφταν
τα πολύτιμα, άναβαν μυριάδες τα κεριά
των χριστιανών, φλόγες πίστης,
σημείο χαράς.
Μιαν μικρήν εικόνα της Ανάστασης
είχε η ενορία μας. Σπρωχνόμασταν
για ν’ ασπαστούμε, οχλαγωγή. Γελούσαν
χαρούμενοι οι πιστοί, στα χέρια
κόκκιν’ αυγά, άναβαν βεγγαλικά
κι’ οι μεγαλείτεροι σαν τα παιδιά.
«Ουκ έστιν ώδε αλλ’ ηγέρθη».
Μένω ξαπλωμένος, δεν ανάβω το φως,
δεν περιμένω τίποτα.
Δεν πάω με τους άλλους να μοιραστώ
την πλάνη της χαράς.
Χαρά δεν υπάρχει;
Υπάρχει πάντα η ανάσταση,
όχι ορισμένη και πιθανή,
υπάρχει απίθανη περίλαμπρη δόξα,
η φωτεινή έκσταση, δεν μπορούν
δίχως αυτήν οι άνθρωποι,
που περιμένουν σε νηστεία και προσευχή.
«Ουκ έστιν ώδε αλλ’ ηγέρθη».
Ακόμα δεν ήρθε η ώρα, φαίνεται.
Δεν ακούω τους χαρμόσυνους ήχους.
Πόσο ακόμα και τότε, σαν η καταστροφή
της άρνησης, η αμφιβολία είχεν αρχίσει,
με συγκινούσε βαθιά η χαρά
πάνδημη του κόσμου συμμετοχή, στην γιορτή.
«Χριστός ανέστη». Ύμνος κι’ οι κρότοι
των όπλων κι’ όλες οι καμπάνες μαζί,
σ’ όλην την πόλη κι’ οι άνθρωποι
όλοι μαζί είχαν την ίδια χαρά,
τέλειωνε η προσφορά της προσπάθειας,
τους πένθους, της συλλοής.
Κοιτάζω το παρελθόν.
Δεν σ’ αρνιέμαι, Κύριε, της αγάπης,
της ανάστασης ένδοξης του ανθρώπου.
Πολλή με σκεπάζει αμαρτία της γνώσης,
όμως θα περιμένω μιαν αρχή της αγάπης
ξανά, που δίνεται παρηγοριά
της θλιμμένης επίμονης σκέψης.
Αρχή, χαραυγή,
«ήν δε όρθρου βαθέος…»
Να πιστέψουμε στην ημέρα της ζωής.
Ελπίδες, αναμνήσεις δεν αρκούν
οι κόποι. Η σκέψη θολώνει
το κόκκινο της θυσίας αίμα.
Πρέπει το σώμα να σηκωθεί,
να πάει με τους άλλους μαζί, να χαρεί
την γιορτή, την απλή χαρά,
να δεχτεί την πλούσια συμμετοχή,
να παραδεχτεί τη χαρά προσιτή.
Ανάσταση να χαρεί, λευτεριά
ύστερ’ απ’ το πλήθος του πόνου,
πίστη, την αγάπη του ανθρώπου.»
(Από τη συλλογή Της μοναξιάς και της έπαρσης, 1951)
(Πηγή: http://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=65312.0)

-Κώστας Βάρναλης, [Ανάσταση]
«Άκου τον ξάστερο ουρανό, πώς οι καμπάνες σιούνε.
Όπου καρδιά, χαρμόσυνες λαχτάρες απαντούνε.
Ανάστασ’ είναι σήμερα. Παιδιά, γυναίκες, γέροι
κόκκινο αυγό στην τσέπη τους, χρυσό κερί στο χέρι.
Όσ’ άστρα ναι στον ουρανό, τόσα στον κάμπο κρίνα.
Όλ’ έχουνε στην καθαρή ψυχήν Απρίλη μήνα.
Της εκκλησιάς φουντώσανε δάφνη πολλήν οι στύλοι.
Ειρήνη! Ειρήνη! Φιληθήτε οχτροί μαζί και φίλοι.»
(απόσπασμα από το ποίημα «Γυναίκα», Κ. Βάρναλης, Ποιητικά, εκδ. Κέδρος)

-Διονύσιος Σολωμός, «Η ημέρα της Λαμπρής»
«Καθαρότατον ήλιο επρομηνούσε
της αυγής το δροσάτο ύστερο αστέρι,
σύγνεφο, καταχνιά, δεν απερνούσε
τ’ ουρανού σε κανένα από τα μέρη
και από κει κινημένο αργοφυσούσε
τόσο γλυκό στο πρόσωπο τ’ αέρι,
που λες και λέει μες στης καρδιάς τα φύλλα:
Γλυκιά η ζωή και ο θάνατος μαυρίλα.
Χριστός ανέστη! Νέοι, γέροι και κόρες,
όλοι, μικροί – μεγάλοι, ετοιμαστείτε
μέσα στες εκκλησίες τες δαφνοφόρες
με το φως της χαράς συμαζωχτήτε
ανοίξετε αγκαλιές ειρηνοφόρες
μπροστά στους Αγίους και φιληθείτε!
Φιληθείτε γλυκά, χείλη με χείλη,
πέστε Χριστός ανέστη, εχθροί και φίλοι!
Δάφνες εις κάθε πλάκα έχουν οι τάφοι,
και βρέφη ωραία στην αγκαλιά οι μανάδες
γλυκόφωνα, κοιτώντας τες ζωγραφι-
σμένες εικόνες, ψάλλουνε οι ψαλτάδες
λάμπει το ασήμι, λάμπει το χρυσάφι
από το φως που χύνουνε οι λαμπάδες
κάθε πρόσωπο λάμπει απ’ τ’ αγιοκέρι,
όπου κρατούνε οι Χριστιανοί στο χέρι.»
(Δ. Σολωμός, Άπαντα, εκδ. ΟΕΣΒ)
ΤΖΙΚΑΣ.WORDPRESS

Η σωστή συμπεριφορά στην εκκλησία λόγω των ημερών.

Παλαιά Χώρα Φωτό Από Κούλα Αράμπαλη.
Χτες είπαμε για τα κινητά και σήμερα κυρία μου θα πούμε πάλι για τα κινητά αλλά για άλλο σκοπό.

Μόνο σέλφι με τον Εσταυρωμένο δεν έχουμε δει ακόμα μέσα από την εκκλησία.
 Η χρήση κινητών σαν φωτογραφικές μηχανές ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ είναι απαράδεκτη και δείχνει ασέβεια και αγένεια ταυτόχρονα.
Είστε φωτογράφος ? Είστε επαγγελματίας κάποιου είδους που η φωτογραφία σας θα θεωρηθεί απαραίτητη και δεν βρίσκεστε εκεί όχι ως "πιστός/πιστή" αλλά σαν απαραίτητο κομμάτι της δουλειάς σας?
 Αν όχι, καταπολεμήστε την παρόρμηση και μην βγάζετε φωτογραφίες την ώρα της λειτουργίας.
Μπορείτε πριν , μπορείτε μετά, όχι κατά την διάρκεια όμως.

Είμαστε τόσο τυπικοί στους τύπους της συμπεριφοράς μας σε τόσες άλλες περιπτώσεις αλλά στην εκκλησία φαίνεται ότι πολλοί ξεχνούν το ουσιώδες εκτός του σεβασμού που πρέπει έτσι και αλλιώς να έχουμε.
Ξεχνούν δηλ ότι υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι γύρω τους που λόγω της περίστασης και του χώρου δεν υπάρχει η δυνατότητα να έχουμε αυτόν τον ελάχιστον προσωπικό χώρο γύρω μας για να αισθανόμαστε άνετα . Έρχεται και η ενοχλητική συμπεριφορά από την άλλη και πάει το δέος των ημερών περίπατο.

Μιας που λέμε και για την συμπεριφορά γενικά, ας πούμε και ότι δεν μασάμε τσίχλα στην εκκλησία.
Βασικά δεν μασάμε τσίχλα στο μάθημα, σε δημόσιες εκδηλώσεις, σε επισκέψεις, όταν δίνουμε κάποια είδους παράσταση, συνέντευξη ακόμα και όταν μιλάμε σε κάποιον που λόγω ηλικίας και θέσης υποτίθεται ότι πρέπει να δείχνουμε σεβασμό.

Η εκκλησία δεν είναι Happening των ημερών και το το αρνί το master event. Είναι μια παράδοση και η πίστη που υποτίθεται ότι έχουμε η έχουν . Αν δεν το νιώθει κάποιος και αν το βλέπει μόνο σαν happening  τι νόημα έχει να προσβάλει τον αξιακό κώδικα των υπολοίπων ?
Άντε και ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ !

Τετάρτη, 24 Απριλίου 2019

Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση !

Αγαπητοί αναγνώστες σας εύχομαι καλές γιορτές με υγεία και αγάπη.

Ας γίνει η ταπεινότητα του Ιησού το φωτεινό μας παράδειγμα, και οι ανάγκες της ψυχής, ας γίνουν πιο μεγάλες από εκείνες της ύλης.