Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πρόσωπα.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πρόσωπα.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016

Γηροκομείο "ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ" Καρύστου. Δωρητές- Eυεργέτες.




Το Γηροκομείο μας είναι σχετικά πρόσφατο και χρωστά την επιβίωση του στους δωρητές και ευεργέτες του.

Αν ξέρετε κάτι για την ζωή όσων αναφέρονται και θα θέλατε να γράψετε κάτι στην μνήμη τους, παρακαλώ στείλτε ένα μειλ στο
Kollia.sophia@gmail.com, η απλά μιλήστε μου προσωπικά.


Κάθε Φθινόπωρο τελείτε μνημόσυνη στην μνήμη τους, παρουσία του Δεσπότη.
Αυτήν την στιγμή φιλοξενούντε 20 γέροντες και γερόντισσες, δίνοντας ανακούφιση και φροντίδα στους ίδιους και στις οικογένειες αν έχουν.

Ανάμεσα στα ονόματα είδα το όνομα μιας από τις αδελφές του πατέρα μου, της Θεοδώρας Δήμα.

Παιδί της κατοχής αρρώστησε βαριά με ελονοσία. Η αρρώστια της σημάδεψε την ζωή μιας και δεν μπορούσε να κάνει παιδιά αν και τα αγαπούσε τόσο πολύ.Ακολούθησαν πάρα πολλά προβλήματα που ποτέ δεν  έκαμψαν το ηθικό της και την προκοπή της.
Έδωσε όμως όλη της την αγάπη στα ανίψια της και θυμάμαι όταν ήταν στο νοσοκομείο στο τέλος, είχαμε μαζευτεί τόσοι πολλοί, που οι γιατροί νόμιζαν ότι ήμασταν παιδιά της. Δεν είχαν ξαναδεί τόσα ανήψια στο τέλος της θείας τους.
Δεν ήταν μόνο η αγάπη που μεταφραζόταν σε παραμύθια, παρέα, παιχνίδια και πολύ τρυφερότητα. Ήταν το παράδειγμα της συνεχούς προσφοράς σε όσους κατατρεγμένους απόβλητους άρρωστους και μόνους που συνέχισε μέχρι τα βαθιά γεράματα αν και με σοβαρά προβλήματα υγείας.

Με τόσα προβλήματα που αν και χρειαζόταν βοήθεια, στηριγμένη σε δυο μπαστούνια περιέθαλπε στο ίδιο της το σπίτι ανθρώπους δίχως μοίρα.

Την μαλώναμε η αλήθεια είναι,αλλά η βαθιά της πεποίθηση ότι αυτό έπρεπε να κάνει, ήταν πολύ πιο πάνω από τα δικά μας τα μαλώματα.

Ήταν μια άξια γυναίκα που τα χέρια της γεννούσαν από τρόφιμα μέχρι αριστοτεχνικά κεντήματα όλων των ειδών.
Με είχε πάρει μερικές φορές μαζί της να την βοηθήσω σε διάφορα σπίτια που πήγαινε για να δώσει βοήθεια και θυμάμαι ακόμα το σοκ με αυτά που έβλεπα.

Αγάπησε την εκκλησία και ελπίζω ο Θεός να την αγαπά πιο πολύ από την εκκλησία.




Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

ΕΥΔΟΞΙΑ ΓΙΑΤΡΑΚΟΥ – ΛΑΜΠΡΟΥ .Μια Καρυστινή ταγμένη στην προσφορά. Γηροκομείο Καρύστου.


Αγαπητοί αναγνώστες πολλές φορές σκέφτομαι το πόσα πράγματα χρωστάμε σε όσους ανθρώπους, άντρες και γυναίκες, πρόσφεραν απλόχερα την αγάπη τους στους συμπολίτες τους.
Αυτά τα δύσκολα χρόνια όλα παίρνουν άλλες διαστάσεις. Οι δυνάμεις των απλών ανθρώπων, οι αδυναμίες του κράτους, οι ανάγκες που μεγαλώνουν και οι προοπτικές που στενεύουν, φέρνουν στην σκέψη μας πάλι όσους σε ανάλογους καιρούς στάθηκαν εκεί που δεν υπήρχε κανείς.

Τους ονομάζουμε ευεργέτες και είναι ώρα να τους γνωρίσουμε έναν έναν.



ΕΥΔΟΞΙΑ ΓΙΑΤΡΑΚΟΥ – ΛΑΜΠΡΟΥ
Η Ευδοξία Λάμπρου, το γένος Γιατράκου, υπήρξε άνθρωπος της προσφοράς από τα πολύ νεανικά της χρόνια. Από τη μητέρα της, Παναγιώτα Γιατράκου, το γένος Ζήση, έμαθε την αξία της αφοσίωσης και της αγάπης στην οικογένεια. Από τον πατέρα της όμως, Δημήτριο Γιατράκο, έμαθε την αξία της προσφοράς στον συνάνθρωπο, στο κοινωνικό σύνολο. Αν και κτηματίας ο πατέρας της, ενδιαφερόταν πάντα για τους συντοπίτες του και φρόντιζε  να συνδράμει ουσιαστικά όπου χρειαζόταν. Το ακέραιο του χαρακτήρα του και η σωστή του σκέψη, τον καθιστούσαν τον αδιαμφισβήτητο υποψήφιο για θέσεις σχετικές με τη δημόσια δομή της Καρύστου, συνήθως αμισθί. Έτσι διετέλεσε Διευθύνων Σύμβουλος του εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας της δωρεάς Κότσικα, ενώ αργότερα εκλέχτηκε και Δήμαρχος, όπου η δράση του και η σωστή σκέψη του άφησε στην μνήμη όλων όσων τον γνώρισαν και συνεργάστηκαν μαζί του το παροιμιώδες «Το ‘πε ο Γιατράκος».
Σ’ αυτό το σπιτικό μεγάλωσε και η Ευδοξία, επιμελής μαθήτρια πάντα και με πολλά ενδιαφέροντα. Το 1940, λίγο πριν ξεσπάσει ο πόλεμος, παντρεύτηκε τον Ελευθέριο Λάμπρο, έμπορο, και ήρθε στην Αθήνα. Οι θηριωδίες του πολέμου και του εμφυλίου μετά, η πείνα και η μιζέρια των συνανθρώπων της, την ώθησαν στην προσφορά. Αρχικά, σαν μέλος του Φιλοπτώχου Ταμείου του Ιερού Ναού Αγίας Φωτεινής Νέας Σμύρνης, που ήταν και η ενορία της, είχε τη δυνατότητα να έρθει σε άμεση επαφή με τον πάσχοντα συνάνθρωπο, τον φτωχό, τον ηλικιωμένο, το εγκαταλελειμμένο παιδί, τον ανάπηρο. Μπήκε σε υπόγεια, σε παραπήγματα, σε σκηνές και μοίραζε τρόφιμα, ρούχα, τα λιγοστά χρήματα που υπήρχαν τότε. Περισσότερο όμως χάριζε τον εαυτό της, μοίραζε αφειδώς τον χρόνο της. Σε εποχές που οι μετακινήσεις δεν είχαν τη σημερινή ευκολία, αλλάζοντας πολλές φορές 2 ή 3 συγκοινωνίες, ξεκινούσε από τη Νέα Σμύρνη για να πάει στο Νοσοκομείο της Βούλας όπου υπήρχαν χρόνιοι ασθενείς, από όλη την Ελλάδα, μακριά από τα σπίτια τους και τις οικογένειές του. Η Ευδοξία τους κρατούσε συντροφιά, ενδιαφερόταν για την υγεία τους, ρωτούσε τους γιατρούς, μοίραζε καλούδια. Πήγαινε και ξαναπήγαινε. Και όταν κάποτε έφευγαν, δεν τους ξεχνούσε. Για χρόνια αλληλογραφούσε μαζί τους για να μαθαίνει νέα τους και πάντα συνόδευε το γράμμα με ένα πακετάκι. Επισκεπτόταν και το Άσυλο Ανιάτων στην Κυψέλη, ένα Ίδρυμα που και τότε, όπως και σήμερα, είχε ανάγκη στήριξης και προσφοράς, αλλά και πολλά άλλα Ιδρύματα.
Περισσότερο όμως, έδινε την ψυχή της στα ορφανοτροφεία. Γι’ αυτά δεν χρειαζόταν να πάει μακριά. Στην Νέα Σμύρνη, λόγω και των προσφύγων, υπήρχαν τρία: της Εθνικής Στέγης, που ήταν και το κοντινότερο στο σπίτι της, του Αγίου Ανδρέα και το Ιωσηφόγλειο στη Συγγρού. Εκτός από παιχνίδια και ρούχα που πήγαινε συχνά, έφτιαχνε γλυκά, πίττες, κέικ και κουλουράκια για να έχουν πάντα τα παιδιά (κορίτσια συνήθως) κάτι στο χέρι τους. Κάποτε, έμεινε ξάγρυπνη, σχεδόν δύο μερόνυχτα για να πλέξει 12 μικρά ζακετάκια για 12 μικρά κοριτσάκια που είχαν μόλις φέρει σε ένα από αυτά.
Μετά τον θάνατο της μητέρας της και του συζύγου της, ένα χρόνο αργότερα, άρχισε να παραμένει για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα στην Κάρυστο. Συνέχισε την προσφορά της σε μεμονωμένα άτομα. Γνώριζε όμως ότι ένα Ίδρυμα παρέχει τη δυνατότητα βοήθειας σε περισσότερους συνανθρώπους. Έτσι πήρε τη μεγάλη απόφαση να δωρίσει ένα μεγάλο μέρος του πατρικού της οικοπέδου στη Μητρόπολη Καρυστίας και Σκύρου με σκοπό την ίδρυση Κέντρου περίθαλψης παιδιών (Η αγάπη της για τα παιδιά ήταν αμείωτη). Ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Καρυστίας & Σκύρου κ.κ. Σεραφείμ την ενημέρωσε ότι στην περιοχή μας δεν υπάρχει πια ανάγκη Ιδρύματος για παιδιά, υπάρχει όμως μεγάλη ανάγκη Ιδρύματος για γέροντες. Φυσικά, η Ευδοξία δέχτηκε κι έτσι, το 1984, τέθηκε ο θεμέλιος λίθος. Η ημέρα των εγκαινίων του Γηροκομείου, τον Ιούλιο 1992,  ήταν ημέρα μεγάλης συγκίνησης για την Ευδοξία γιατί έβλεπε έμπρακτα την ευόδωση των προσπαθειών μιας ολόκληρης ζωής. Ο κύκλος είχε κλείσει. Τα λίγα χρόνια που έζησε ακόμη, πολύ συχνά επισκεπτόταν το Γηροκομείο, καθόταν με τους παππούδες και τις γιαγούλες, γιαγιούλα πια και η ίδια, έπινε καφέ μαζί τους και αναθυμόνταν πρόσωπα και πράγματα του παρελθόντος τους.

Η Ευδοξία Λάμπρου άφησε την τελευταία της αναπνοή στο σπίτι της, στην αγκαλιά της αγαπημένης της οικογένειας, της κόρης της Μαρίας, του γαμπρού της Λεωνίδα Μαμά και των εγγονών της Θάλειας και Ευδοξίας. Όλοι μαζί, στο προσκεφάλι της, την φίλησαν και την αποχαιρέτησαν. Ας είναι αιώνια η μνήμη της και ζωντανό το παράδειγμά της.  

Μαρία Γ,Μαμά.

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Καλό ταξίδι μπάρμπα -Μήτσο..

φωτογραφίες του Γιώργου Λυκουρόπουλου.


Ο μπάρμπα- Μήτσος έφυγε πλήρης ημερών και ενώ βρισκόντουσαν σε εξέλιξη όλες τις εορταστικές εκδηλώσεις για την 25 Μαρτίου.

Δεν ήμασταν συγγενείς, δεν τον ήξερα εκτός από μια καλημέρα την τελευταία 15ετία  και όμως..
και όμως αυτός ο άνθρωπος μόνο και μόνο με την παρουσία του το βλέμμα του και το χαμόγελο του, ήταν μια αδιάκοπη πηγή δύναμης και κουράγιου για όλους μας.


Πολέμησε στα βουνά της Αλβανίας ,και ήταν ο δικός μας ζωντανός ήρωας που κάθε επέτειο μας γέμιζε υπερηφάνεια με την λεβεντιά του και μας μετέδιδε τον αγνό πατριωτισμό και την αγάπη για την πατρίδα. Χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς αναθεωρήσεις και αμφιβολίες.
Ήταν εκεί να τιμά όσους έπεσαν και να δίνει  νόημα σε κάθε εθνική γιορτή.

Όμως δεν ήταν μόνο αυτός ο λόγος που έχω μια βαθιά εκτίμηση προς αυτόν τον άνθρωπο που έφυγε από κοντά μας.
Ήταν γιατί δεν απομονώθηκε από την κοινωνία παρά ζούσε μέσα σε αυτήν.
Μιλούσε με όλους, βοηθούσε όπου μπορούσε, χαμογελούσε και είχε πάντα κάτι ευγενικό να πει.
Στην γειτονιά όλοι τον αγαπούσαν , και όχι μόνο.
Ακόμα και όταν ο καιρός ήταν πολύ άσχημος, εκείνος ευθυτενής και αποφασιστικός, περπατούσε και όλοι μας αισθανόμασταν το κρύο λιγότερο, και την αντοχή μας περισσότερη.

Όλη η πόλη έχει μια καλή ανάμνηση και κάτι καλό να πει για αυτόν τον άνθρωπο που δεν ήταν πλούσιος, δεν είχε καμιά εξουσία, δεν είχε τίποτα από όσα νομίζουν οι άνθρωποι ότι τους κάνουν αγαπητούς . Είχε μόνο τον εαυτό του και για 100 χρόνια, έφτασε και περίσσεψε και για μας, να παίρνουμε κουράγιο και δύναμη και μόνο που τον βλέπαμε.

Καλό ταξίδι στον καλό μου γείτονα, θα τον θυμόμαστε για πάντα και συλλυπητήρια στην οικογένεια.


Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2015

Ρόδος πρόσωπα: Στέφανος Μπάστας, ένας αλλιώτικος ιππότης!

Συνέντευξη στη Μαγδαληνή Τσουρδιού
Σήμερα θα σας γνωρίσω έναν «Ιππότη»… αλλιώτικο από τους άλλους. Είναι αθλητής ιππότης. Σας μπέρδεψα; Με ιδιαίτερη χαρά, λοιπόν, σας παρουσιάζω τον Στέφανο Μπάστα, ο οποίος είναι φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου και εδώ και αρκετό καιρό ανήκει στο ενεργητικό της ομάδας ράγκμπι της Ρόδου, τους «Ιππότες», με εξαιρετικές επιδόσεις που θα σας αφήσω να ανακαλύψετε μόνοι σας στη συνέχεια.
Από πού κατάγεσαι Στέφανε; Γνωρίζω ότι δεν είσαι Ροδίτης.
Όχι, είμαι από την Κάρυστο Ευβοίας. Είμαι φοιτητής στη Ρόδο τα τελευταία τέσσερα χρόνια στο Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
Πώς έγινε η γνωριμία σου με το ράγκμπι;
Όταν ήμουν πρωτοετής φοιτητής, γίνονταν κάποιες προπονήσεις στα γήπεδα 5×5, δίπλα στο κτήριο του Πανεπιστημίου. Μια μέρα πηγαίνοντας στο μάθημα, τους είδα που έτρεχαν και ήταν ιδιαίτερα δραστήριοι, και είπα «Γιατί να μην δοκιμάσω κι εγώ;». Πήγα μερικές φορές στις προπονήσεις, μου είπαν ότι είμαι καλός, μου άρεσε και εμένα πάρα πολύ και έτσι το συνέχισα. Έγινε δηλαδή τελείως τυχαία.
stefanos-mpastas2
Σύστησέ μας την ομάδα σου.
Παλιότερα υπήρχε μια ομάδα γνωστή ως «Οι Κολοσσοί», στη συνέχεια δημιουργήθηκε μια δεύτερη ομάδα οι «Ιππότες» (Rhodes Knights), ενώ αργότερα ενώθηκαν αυτές οι δύο ομάδες όπου και διατηρήθηκε το όνομα «Ιππότες». Οι «Ιππότες» συμμετέχουν στο Rugby League, το πρωτάθλημα ράγκμπι, κατέκτησαν το κύπελλο Nines το 2013, κατέκτησαν το πρωτάθλημα την περσινή σεζόν χωρίς καμία απολύτως ήττα και φέτος προχωρούν εξίσου καλά, μέχρι στιγμής αήττητοι.
Πόσες ομάδες παίζουν στο πρωτάθλημα γενικά στην Ελλάδα;
Στην πρώτη κατηγορία παίζουν 5 ομάδες και υπάρχουν άλλες 4 στην Β’ Κατηγορία, με προοπτική να ανέβουν τον επόμενο χρόνο στη μεγάλη κατηγορία. Να θυμίσω δε, ότι το πρωτάθλημα είναι ερασιτεχνικό, δεν έχει προχωρήσει σε επαγγελματικό επίπεδο όπως, για παράδειγμα, στο εξωτερικό.
Κάνετε ταξίδια; Παίζετε εκτός Ρόδου;
Παίζουμε και εκτός, συνήθως στο γήπεδο της Προοδευτικής, στο γήπεδο του Άρη στην Πετρούπολη, και σε άλλα γήπεδα ανάλογα με την αντίπαλη ομάδα, αλλά γενικότερα Αθήνα.
ippotes-rodou
Γιατί το ράγκμπι δεν είναι τόσο διαδεδομένο στην Ελλάδα;
Είναι ένα καίριο ερώτημα αυτό. Πιστεύω ότι δεν έχουν βρεθεί ακόμα οι κατάλληλοι άνθρωποι που θα το αναδείξουν και θα δώσουν στο ράγκμπι την ώθηση που χρειάζεται για να πάει μπροστά. Η κατάσταση στην Ελλάδα στο ζήτημα του αθλητισμού είναι γνωστή. Αντιπαλότητες, έχθρες και πολύ παρασκήνιο είναι πράγματα που κάνουν κακό στο άθλημα. Ενώ ταιριάζει το ράγκμπι στην ιδιοσυγκρασία του Έλληνα, έχει ένταση, έχει ρυθμό, επαναλαμβάνω πως δεν έχουν βρεθεί οι κατάλληλοι άνθρωποι για να το προωθήσουν. Σ’αυτό το σημείο να προσθέσω ότι εμείς έχουμε τη βοήθεια των Ελληνο-αυστραλών που παίζουν στην Αυστραλία επαγγελματικά ράγκμπι, οι οποίοι μας βοηθούν και σε επίπεδο γνώσεων, οργάνωσης και οικονομικών για να μπορέσουμε να κάνουμε τα πρώτα σημαντικά βήματα και σε αυτό οφείλεται και ένα μέρος της επιτυχίας της ομάδας.
Πως συνδυάζεται το ράγκμπι με τις σπουδές;
Δεν είναι κάτι δύσκολο να συνδυαστεί, εφόσον είναι αυτό που σου αρέσει.
Συμμετέχεις και στην Εθνική Ελλάδος ράγκμπι! Μίλησε μου γι’ αυτή την εμπειρία.
Η πρώτη εμφάνισή μου ήταν στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, σε αγώνα εναντίον της Μάλτας, τον Ιούνιο όπου και κερδίσαμε. Στη συνέχεια, τον Οκτώβριο κερδίσαμε την Τσεχία εδώ στην Ελλάδα και κατακτήσαμε το πρωτάθλημα της Γ’ κατηγορίας στην Ευρώπη. Η μεγάλη επιτυχία μας ήταν, βέβαια, στη Σερβία τον Οκτώβριο, που η Ελλάδα κατέκτησε το Βαλκανικό Κύπελλο νικώντας τη Βοσνία και μετέπειτα τη Σερβία. Και εδώ πιστεύω ότι έπαιξε ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο η βοήθεια των Ελληνο-αυστραλών, ήρθαν από την Αυστραλία στην Ελλάδα με δικά τους έξοδα, συμμετείχαν ενεργά, φόρεσαν το εθνόσημο, ήθελαν να παίξουν με την Εθνική ομάδα της Ελλάδος, βοήθησαν εμάς με την εμπειρία τους και το αποτέλεσμα ήταν υπέρ μας με την κατάκτηση αυτού του κυπέλλου, με μια Σερβία που θεωρητικά ήταν καλύτερη από εμάς. Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη η νίκη μας.
ippotes-rodou2
Πώς βλέπεις τον εαυτό σου σε 5 χρόνια από τώρα σε σχέση με το ράγκμπι;
Για να κάνεις κάτι καλά πρέπει να ασχοληθείς ενδελεχώς μ’ αυτό. Εγώ θέλω πολύ να συνεχίσω στην ομάδα, τώρα αν θα γίνει ένα βήμα παραπέρα θα το δούμε στην πορεία. Χρειάζεται πολύ προπόνηση, είναι ένα απαιτητικό άθλημα, αλλά όρεξη να υπάρχει και όλα γίνονται. Πιστεύω ότι θα παραμείνω στους «Ιππότες». Μου αρέσει η ομάδα, επικρατεί ευχάριστο κλίμα μεταξύ μας, περνάμε καλά και θα ήθελα πολύ να συνεχίσω.
Τι θα έλεγες στους Ροδίτες για να έρθουν πιο κοντά στο ράγκμπι;
Προσωπικά, θέλω να πω ότι χρειαζόμαστε την στήριξη του κόσμου, του Ροδιακού λαού. Να γίνει γνωστό, ότι υπάρχει μια ομάδα ράγκμπι στη Ρόδο η οποία έχει πολύ σημαντικές επιτυχίες και σε εθνικό επίπεδο. Θέλουμε πολύ να τους βλέπουμε όλους στο γήπεδο και να νιώθουμε την στήριξή τους σε κάθε αγώνα μας και γενικότερα να έρθουν πιο κοντά στο άθλημα, μαθαίνοντας ακόμα και να παίζουν ράγκμπι. Υποστηρίξτε τους «Ιππότες Ρόδου», αξίζει!
stefanos-mpastas4

Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2014

Γιώργος Λυκουρόπουλος -Ένας πολύπλευρος φωτογράφος.Έκθεση φωτογραφίας στο Γιοκάλειο στα "Κοτσίκεια 2014"




της οποίας την επιμέλεια έχει ο Γιώργος Λυκουρόπουλος.

Ο κ.Λυκουρόπουλος μας έχει χαρίσει βιβλία με αρχεία από καράβια και θαλάσσιους δρόμους, εκθέσεις καλλιτεχνικής φωτογραφίας, και έχει γίνει  πρεσβευτής της περιοχής μας με εκθέσεις σε μεγάλες ευρωπαικές πόλεις .

Για τους λάτρεις την ιστορίας της πατρίδας μας που βγαίνει μέσα από την φωτογράφιση αρχειακού υλικού, μοιράζεται μαζί μας τα ΕΠΙΔΟΤΗΡΙΑ που έστελνε το Ελληνικό Κράτος σε όσους δεν έστελναν τα παιδιά τους στο Σχολείο πριν ακόμα από το 1940, ενώ το έγγραφο της Σχολικής Επιθεώρησης για το Σχολείο του Πλατανιστού, μας δείχνει το πόσο έχουν αλλάξει τα μέσα αλλά και η αισθητική στο θέμα της επικοινωνίας ανάμεσα σε Δημόσιους Φορείς.

 

Παραδείγματος χάριν, κανένας δεν θα διάλεγε μια τέτοια γραμματοσειρά σε επίσημο έγγραφο σήμερα.

Πολλά μαθαίνουμε μέσα από την μελέτη τέτοιων φωτογραφιών για την πορεία μας γενικότερα και ίσως να παίρνουμε και κάποια μαθήματα.

Όσο αφορά τα Επιδοτήρια, που αναγκαζόταν το Κράτος να στέλνει, ας σκεφτούμε τις συνθήκες και ας αναλογιστούμε το πως οι δυσκολίες της επιβίωσης μπορούν να κρατήσουν μακρυά από το σχολείο τα παιδιά.

συσείτιον

 

Μήπως δεν ισχύει και σήμερα για πολλές οικογένειες?

Ενδεικτικόν 1955

 

Με την ευχή να δούμε την έκθεση που θα παρουσιαστεί στην Πάρο και στην Πόλη μας, ας θαυμάσουμε την όμορφη αφίσα  για το ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΧΡΩΜΑ..

Syntelis and Lykouropoulos on Paros Island - A unique Exhibition.-


Δελτίο Τύπου
Sώma &Chrώma

aπo τon aδam π.Χ.  sτin eύa μ.Χ.
Με μεγάλη χαρά ο Τάσσος Σύντελης (Ζωγράφος)  και ο Γιώργος Λυκουρόπουλος (Φωτογράφος) παρουσιάζουν  στο κοινό της Πάρου την έκθεση  Sώma &Chrώma - aπo τon aδam π.Χ.  sτin eύa μ.Χ.
Στοιχεία που ενώνουν το παρελθόν με το σήμερα απεικονίζουν τα ζωγραφικά και φωτογραφικά θέματα των καλλιτεχνών.
Ένας πόλεμος μεταξύ της αγνότητας και της ντροπής, της πτώσης και της ανύψωσης μέσα από το πέρασμα της απαγόρευσης.
Μέρος της ανθρώπινης ύπαρξης που ζούμε καθημερινά μην μπορώντας να  κατανοήσουμε.
Μια ματιά μέσα από το μαύρο και το γκρι, που προχωρεί στο χρώμα της ψυχής μας.
Η έκθεση θα έχει διάρκεια από 1 έως 17 Αυγούστου 2014 στον εκθεσιακό χώρο του πέτρινου κτιρίου στη μαρίνα της Νάουσας Πάρου.
Κάθε βράδυ από τις 20:30μ.μ. μέχρι και 23:30μ.μ.
Είσοδος ελεύθερη

Κυριακή, 27 Απριλίου 2014

Μια πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα με τον υποψήφιο Περιφερειακό Σύμβουλο κ.Νίκο Σπανομαρκίδη "Η Στερεά σε νέα τροχιά"


 " Αλληλεγγύη! Έννοια συνακόλουθη της κοινής και ισότιμης δραστηριότητας"

Γνώρισα τον κ.Σπανομαρκίδη μέσα από την υποψηφιότητα του σαν Περιφερειακός Σύμβουλος του Συνδυασμού " Η Στερεά σε νέα τροχιά" με επικεφαλής τον κ.Βαγγέλη Αποστόλου.

Επειδή πιστεύω ότι κάτι πρέπει να ξέρουν πάρα πάνω από όσα λένε τα χαρτιά οι ψηφοφόροι, σκέφτηκα να συναντηθούμε και να έχουμε μια μικρή κουβέντα που θα την μοιραστούμε μαζί
 σας.

Ο κ.Σπανομαρκίδης ασχολείται με την κοινή δραστηριότητα της κοινότητας όπου ζει, από τα χρόνια που βρισκόταν στην Νέα Υόρκη.
Εκεί στα χρόνια της Χούντας, η Ομογένεια διοργάνωνε  Πολιτιστικές Εβδομάδες.
Συμμετείχε στην προσπάθεια του Απόδημου Ελληνισμού, να κρατήσει ψηλά το φρόνιμα της ελπίδας για την Ελλάδα, στέλνοντας μηνύματα αλληλεγγύης και συμπαράστασης.

Έντονα θυμάται την παρουσία του Ευάγγελου Αβέρωφ στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια επί τη ευκαιρία του βιβλίου του "Φωτιά και τσεκούρι" με αναφορές στον Εμφύλιο.
Η ανάμνηση της Ελληνικής Πορείας στο κέντρο της Νέας Υόρκης να φωνάζουν "Έξω οι Αμερικάνοι" πάντα μένει σαν παράδειγμα ότι ο μετανάστης πάντα κουβαλά μαζί του την  Πατρίδα .
Οι φοιτητικοί Σύλλογοι προσπαθούσαν από τότε να ανοίξουν τα φτερά τους στον σύγχρονο κόσμο ξεφεύγοντας από την ασφυκτική επιρροή της Εκκλησίας του Ιάκωβου.
Το όνομα τους τότε ήταν "Greek Ordodox Clubs" και ο αγώνας των φοιτητών για ελεύθερη πολιτική και όχι μόνο έκφραση, ήταν έντονος αλλά και αποτελεσματικός.

Από πολιτική, φιλοσοφική άποψη αλλά και σαν πρακτική βρίσκεται στην Αριστερά.
Σύμφωνα με τον κ.Σπανομαρκίδη δεν αρκεί να περιμένουμε άπραγοι να αλλάξει κάτι. Πρέπει να προσπαθούμε για την ανατροπή μαζί με την προσπάθεια να βάλουμε τα θεμέλια για μια καλύτερη προοπτική.
Από την μια, να βοηθήσουμε τους συμπολίτες μας μέσω της Αλληλεγγύης, και από την άλλη να δώσουμε αναπτυξιακή πορεία μέσα από ένα μοντέλο ανάπτυξης φιλικό προς το περιβάλλον.
Σε κρίσιμους τομείς όπως ο Τουρισμός, οι παρεμβάσεις μπορεί να είναι ουσιαστικές μέσα από στοχευμένες δράσεις.
Για παράδειγμα θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τα λιμνάζοντα κονδύλια που υπάρχουν στην Ευρώπη (ΕΣΠΑ), τα οποία όμως οι Δήμοι δεν έχουν την τεχνική επάρκεια να απορροφήσουν.

Όσο αφορά τις προτεραιότητες που θα πρέπει να βάλει κάποιος σε μια τέτοια θέση, είναι η πρόληψη πολύ δυσμενών καταστάσεων που μας επιφυλάσσει το μέλλον.
Το θέμα είναι να προλαβαίνεις τα προβλήματα και όχι να τα ακολουθείς βρίσκοντας ανακουφιστικές λύσεις.
Ένα τέτοιο θέμα είναι το νερό και τα έργα που πρέπει να γίνουν έτσι ώστε να έχουμε επάρκεια στο άνυδρο μέλλον.
Τέτοια έργα έχουν γίνει στην Αμοργό, στην Νάξο αλλά και στην Αργολίδα, όπου η τεχνογνωσία μπορεί να γίνει παράδειγμα για μας.

Τομείς όπου έχει ασχοληθεί και θα μπορούσε να προσφέρει, είναι ο Αγροτικός και ο Κτηνοτροφικός.
Η αναγνώριση της ντόπιας φυλής -κοκκίνα-  δεν είναι κάτι το άπιαστο αλλά το άμεσα ζητούμενο σε αυτόν τον Τομέα. Είναι κάτι που μπορεί να γίνει σε συνεργασία μεταξύ της Περιφέρειας του Δήμου και των κτηνοτρόφων. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα και μοντέλα όπου μπορούμε να στηριχτούμε για να δημιουργήσουμε έναν συνεταιρισμό εκτροφής της μοναδικής αυτής φυλής, αφού καταχωρήσουμε το όνομα και την ταυτότητα της.
Οι Συνεταιρισμοί των αγροτών και των κτηνοτρόφων, θα μπορέσουν να γίνουν ένα ανάχωμα ενάντια στην λαίλαπα των Πολυεθνικών -που μέσω της Τράπεζας θα ελέγχουν σύντομα όλη την γεωργική και κτηνοτροφική παραγωγή.-
Η Νεοφιλελεύθερη Πολιτική που ακολουθείται διαλύει το κοινωνικό κράτος, διαλύει τους μικρομεσαίους, και αργά η γρήγορα, οι μικρομεσαίοι αγρότες και κτηνοτρόφοι θα έχουν σειρά.
Στην δυσπιστία για τα αρνητικά παραδείγματα του πρόσφατου παρελθόντος όσο αφορά τους Συνεταιρισμούς, ο κ.Σπανομαρκίδης τόνισε την αλλαγή της κατεύθυνσης τους.
Δεν θα λειτουργούν εξυπηρετώντας πελατειακά και κομματικά συμφέροντα, ενώ το κράτος θα είναι αρωγός αλλά όχι εντολέας.

Ρώτησα ακόμα τον κ.Σπανομαρκίδη, τι είναι αυτό που τον κάνει να συνεχίζει να ασχολείται με τα κοινά, παρά όλες τις απογοητεύσεις που φέρνει η ενασχόληση  με αυτά.
Η απάντηση ήταν ότι το να παραιτείσαι και να απογοητεύεσαι από την κοινή μας ζωή, είναι σαν να παραιτείσαι από την ίδια την ζωή.

Συμφωνώ απόλυτα, εσείς?

Ευχαριστούμε πολύ τον κ.Σπανομαρκίδη και του ευχόμαστε καλή επιτυχία.

Πέμπτη, 3 Απριλίου 2014

Η δύναμη της Ειρήνης.

Τρίτη, 4 Φεβρουαρίου 2014

Συνέντευξη με τον Πρόεδρο του Ε.Α.Σ. το "ΑΙΓΑΙΟ" κ.Ευάγγελο Αραπάκη για τις Μηχανότρατες και τα προβλήματα τους.

Ο Ευάγγελος Αραπάκης είναι ο Πρόεδρος του  Επαγγελματικού Αλιευτικού Συλλόγου το "ΑΙΓΑΙΟ" με έδρα το Κερατσίνι.
Ο Σύλλογος εκπροσωπεί το σύνολο των Μηχανοτρατών του συνόλου της Αττικής, αλλά και άλλους αλιείς, οι οποίοι βρίσκονται σε απομακρυσμένα νησιά, η τοποθεσίες όπου δεν υπάρχουν άλλοι Σύλλογοι να τους εκπροσωπούν.

Ένα από τα βασικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Αλιείς με Μηχανότρατα, είναι ο Ευρωπαικός Κανονισμός ο οποίος άλλαξε από το 1 στο 1.50 ναυτικό μίλι από τις Ακτές.
( Ο νόμος 1967/2006).
Στις παρεκλίσεις του ίδιου κανονισμού, η Χώρα μας φωτογραφίζεται, με την αναφορά ότι "Εάν ένα Κράτος- Μέλος, έχει δαντελωτές ακτές και πολυάριθμα νησιά όπως επίσης και στενή υφαλοκρηπίδα, εξαιρείται και μπορεί να αλιεύει στο 1 ναυτικό μίλι."
Παρόλα αυτά, αυτό δεν εφαρμόζεται στην Χώρα μας.
Οι Αλιείς χρηματοδότησαν ένα διαχειριστικό πρόγραμμα, ΕΛΚΕΔΕ, το οποίο αναφέρει ότι με την μετακίνηση του στόλου από το 1 στο 1.5 μίλι, έχασαν το 35% των αλιευμάτων μειώνοντας κατά πολύ τα έσοδα στο σύνολο των εργαζομένων στον κλάδο.

Επίσης με αυτόν τον κανονισμό, δημιουργείται πρόβλημα στο ιχθυοαπόθεμα, μιας και δεν υπάρχει ισομερής εκμετάλλευσης των θαλασσών.
Η εντύπωση που κυριαρχεί, ότι καταστρέφει τα μικρά ψάρια η τον γόνο, δεν ευσταθεί, αφού το μάτι του διχτυού, είναι τόσο μεγάλο ώστε να περνούν μέσα από αυτό.
Επίσης η μηχανότρατα δεν μπορεί να δραστηριοποιηθεί σε βραχώδη η άλλο βυθό, παρά μόνο εκεί όπου η άμμος είναι "καθαρή".

Ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τα σκάφη έχει δημιουργηθεί μετά την εγκατάσταση του δορυφορικού συστήματος ελέγχου VMS,  το οποίο έχει τοποθετηθεί από το 2000 σε όλα τα σκάφη.
Εκπέμπουν το γεωγραφικό στίγμα, την κατεύθυνση και την ταχύτητα. Ο έλεγχος γίνεται από το Κέντρο Παρακολούθησης  Άδειας του Υπουργείου  Ναυτηλίας και Αιγαίου , 24 ώρες το 24ο.
Στα πλαίσια  του ελέγχου αυτού συχνά γίνονται εικονικές παραβάσεις οι οποίες γίνονται σε διαστήματα μη κάλυψης του συγκεκριμένου στίγματος από τον δορυφόρο, η όταν το κέντρο υπερφορτώνεται.
Αυτό επιφέρει ποινές και πρόστιμα τα οποία μεταφράζονται σε 1200 ευρώ την πρώτη φορά, το οποίο διπλασιάζεται όταν κριθεί ο επαγγελματίας υπότροπος, και κράτιση από 20 μέρες.

Το σύστημα VMS, εγκαταστάθηκε στα σκάφη με σκοπό να γίνονται μετρήσεις στο απόθεμα και να προστατεύονται  όπου χρειάζεται παρέμβαση.
Επίσης , σε περίπτωση ναυαγίου, να μπορούν να εντοπίζουν το τελευταίο στίγμα, έτσι ώστε να υπάρχει όσο το δυνατόν γρηγορότερη αντιμετώπιση του συμβάντος.
Παρόλα αυτά, το VMS, έχει μετατραπεί σε μέτρο αστυνόμευσης των σκαφών, και επιβολής προστίμων και όχι μόνο, μιας και οι ψαράδες χρεώνονται ακόμα ΚΑΙ την τηλεφωνική κλίση που γίνεται από το Κέντρο το οποίο παρακολουθεί το στίγμα.

Ο έλεγχος του VMS, γίνεται παρουσία Λιμενικών Οργάνων, και ελέγχεται αν έχουν εξοφλήσει τα μηνιαία τέλη, αν είναι σε ισχύ η ετήσια σύμβαση με τον ΟΤΕΣΑΤ,  αν υπάρχει σύνδεση με το ρεύμα και αν όλα τα λαμπάκια είναι στο on. Tο Κέντρο Παρακολούθησης έχει την δυνατότητα ανά δυο ώρες να ελέγχει την ταχύτητα και την πορεία.
Στο ενδιάμεσο ο θάλαμος ελέγχου του Κ.Π.Α έχει το δικαίωμα να κάνει κλίσεις για να πιστοποιεί την θέση.
Ιδιαίτερα φέτος αυτές οι κλίσεις είναι τόσες πολλές ώστε μπλοκάρει το κέντρο .

Ο Σύλλογος έχει καταθέσει τεχνικές μελέτες που αποδεικνύουν τα προβλήματα χωρίς όμως η Πολιτεία  να τις λαμβάνει υπ όψιν της.
Το αποτέλεσμα είναι να αναλογούν περίπου 10-150 ευρώ σε κάθε σκάφος, μόνο και μόνο από τις κλίσεις που ΤΟΥ κάνουν από το κέντρο.

Ο κ.Αραπάκης επίσης μας ενημερώνει ότι έχει τελειώσει το επιδοτούμενο πρόγραμμα Οριστικής Παύσης Εκμετάλλευσης Αλιευτικού σκάφους.

Όσο αφορά το νομοθετικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται η λειτουργία της Μηχανότρατας, και όχι μόνο, μας έρχεται από το απώτατο παρελθόν, από την εποχή της Βασιλείας.
'Ετσι έχουμε ΒΑΣΙΛΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ, (666/66), που διέπει το επάγγελμα, και έχοντας πάντα μεγαλύτερη ισχύ, από τον κάθε νόμο της ΕΕ , όταν το πλαίσιο του βασιλικού διατάγματος είναι αυστηρότερο.
Οι Σύλλογοι έχουν ζητήσει να καταργηθούν τα Βασιλικά διατάγματα από την Εθνική Νομοθεσία, και να ισχύσουν  τεκμεριωμένα σχέδια στα οποία για λόγους προστασίας του ιχθυοαποθέματος θα ισχύουν απαγορεύσεις τοπικές και χρονικές για το σύνολο των αλιευτικών εργαλείων που διαθέτει η Χώρα μας. Όμως το Ελληνικό Κράτος, δεν δέχεται να γίνουν μελέτες (η να ισχύουν αυτές που ήδη έχουν γίνει)  από Επιστημονικά Ινστιτούτα, και βασίζουν τους κανονισμούς σε παρωχημένες νομοθεσίες.

"Η δουλειά του ψαρά στηρίζεται στην υπομονή και στην επιμονή. Στην αγάπη για την θάλασσα και τον σεβασμό στα δώρα που μας δίνει . Ο Ψαράς πιο πολύ από όλους θέλει την προστασία των κοπαδιών της θάλασσας, γιατί μέσα από αυτά, εξασφαλίζεται και η επιβίωση των εργαζομένων σε αυτήν.", μας είπε χαρακτηριστικά ο κ.Αραπάκης, όσο αφορά την στάση των ψαράδων απέναντι στην Θάλασσα.

Ένα ακόμα θέμα που μας ενημέρωσε είναι σχετικά με τις Ιχθυόσκαλες, ιδιαίτερα του Κερατσινίου, αλλά αυτά τα πράγματι  πάρα πολύ ενδιαφέροντα, θα τα αναλύσουμε σε επόμενη ανάρτηση.

Παρασκευή, 10 Ιανουαρίου 2014

Αφιέρωμα στον Καρυστινό Συνδικαλιστή, Κώστα Βερούχη.

Ο κ. Κώστας Βερούχης γεννήθηκε στην Κάρυστο το 1944 και αφού τέλειωσε την βασική εκπαίδευση, εργάστηκε ως βοηθός ράπτη στην Κάρυστο από το 1960 μέχρι το 1963. Συνέχισε την εκπαίδευση του στην ραπτική όπου και τελείωσε με άριστα. Ως αριστούχος συνέχισε τις σπουδές του στην Σχολή Κοπτικής Miler and Soin, όπου γίνονταν δεκτοί μόνο οι αριστούχοι των Σχολών.
Μετά το τέλος της μαθητείας του, ως αναγνώριση του ταλέντου και της σοβαρότητας του, δέχτηκε πρόταση να συνεχίσει σαν καθηγητής στην Έδρα της Σχολής στο Μόναχο Γερμανίας.

Από το 1965 έως το 1969 (Κάλφας), εργάστηκε ως έμπειρος ράπτης στην Αθήνα, ενώ από το 1969 έως το 1972 δίδαξε σαν καθηγητής ραπτικής στην σχολή Κοπτικής του Συνδέσμου εμποροραπτών Αθήνας.

Το επόμενο επαγγελματικό βήμα ήταν η επί δεκαετία ενασχόληση του σαν εμποροράπτης σε συνεργασία με τον κ.Εσπερίδη στην οδό Κολοκοτρώνη στην Αθήνα.
Άλλοι αγαπημένοι και αξέχαστοι συνεργάτες ήταν ο κ.Τσαπρούνης Γρηγόρης και Διακουμάκος Δημήτριος.

το δίπλωμα της Γερμανικής Σχολής.
Ο κ.Βερούχης τιμήθηκε από την σχολή Κοπτικής του Συνδέσμου Εμποροραπτών  Αθηνών στις 11/11 το 1967, όπως επίσης στις 12/12 το 1968 από την Σχολή κοπτικής Miler and Soin ανδρικών ενδυμάτων, και στις 30/11 του 1969 από την την ίδια σχολή, γυναικείων ενδυμάτων, λόγω της εφεύρεσης δικού του συστήματος κοπής.
 Ο κ.Βερούχης πάντα ένα ανήσυχο και ερευνητικό πνεύμα, πάντα προσανατολισμένος προς την προσφορά στην κοινωνία, δεν μπορούσε παρά να δραστηριοποιηθεί συνδικαλιστικά στον κλάδο του. Εκτός των άλλων είχε και την ευθύνη της διοργάνωσης της γιορτής του κλάδου (ΣΕΡΚΑ) όπου γινόταν στην Αγία Γλυκερία, την προστάτιδα τους, στο Γαλάτσι.
Από την ομιλία του ως εκπρόσωπος των αποφοιτησάντων βλέπουμε την αγάπη για την Τέχνη του όπως επίσης και το συνδικαλιστικό Πνεύμα.

"Αγαπητοί  Συνάδελφοι,
από μέρους των αποφοιτησάντων συναδέλφων της 16ης Περιόδου της Σχολής Κοπτικής του Συνδέσμου μας, σε μένα έλαχε ο κλήρος να χαιρετίσω την σημερινή γιορτή του κλάδου μας. Με βαθιά συγκίνηση , βεβαιώνουμε όλους σας και ιδαίτερα τους εξερχόμενους του επαγγέλματος συναδέλφους, ότι την σκυτάλη που μας παραδίδουν, μαζί με το φώτα της σχολής μας, θα τα μεταφέρωμε στις επερχόμενες γενεές, για την συνέχιση της ωραίας τέχνης μας.
Με βαθιά συγκίνηση και ανυπόκριτη χαρά ευχαριστούμε θερμώς τον Σύνδεσμο για την πρόνοια του να ιδρύσει την Σχολή Κοπτικής. Ευχαριστούμε την Διοίκηση του Συνδέσμου μας, που με στοργικό ενδιαφέρον παρακολούθησε την απόδοση των μαθημάτων από την αρχή ως το τέλος της Περιόδου. Τέλος υποσχόμεθα να αγωνισθώμε για τα ιδανικά του επαγγέλματος μας, μέσα από τις γραμμές των Οργανώσεων του Κλάδου του Συνδέσμου και του Συναιτερισμού μας."
Το 1972 ήταν μια χρονιά που άλλαξε την ζωή του, μιας και αποφάσισε να επιστρέψει στην γενέτειρα Κάρυστο, και να δραστηριοποιηθεί σαν εμποροράπτης.

Η πώληση υφασμάτων όμως έφερε μεγάλες αντιδράσεις από τους εμπόρους της εποχής και αυτό οδήγησε σε συμπόρευση των ραπτών και μαζί με αυτούς των υπολοίπων βιοτεχνών, έτσι ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την ίδρυση του Συνδέσμου των Επαγγελματιών και Βιοτεχνών Καρύστου.

Από το 1980  όπου και ξεκίνησε ο Σύνδεσμος μέχρι και το 2009, την χρονιά που συνταξιοδοτήθηκε, ήταν αδιάλειπτα στο τιμόνι του Συνδέσμου με έντονα συνδικαλιστική και κοινωνική δράση.

Υπήρξε  Αντιπρόσωπος της Ομοσπονδίας Επαγγελματιών και Βιοτεχνών και Εμπόρων Ευβοίας από την αρχή, όπως επίσης και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ομοσπονδίας Ο.Ε.Β.Ε.Ε για δύο θητείες. Διετέλεσε ακόμα αντιπρόσωπος από την Ο.Ε.Β.Ε.Ε. στην Γενική Συνομοσπονδία Επαγγελματιών Εμπόρων Ελλάδος. (Γ.Ε.Σ.Ε.Β.Ε.)

Λόγω της δράσης του, τιμήθηκε το 2004 από το Επιμελητήριο και το 2009
από την Ομοσπονδία Επαγγελματιοβιοτεχνών Ευβοίας.
 Σαν αποτέλεσμα των προσπαθειών του, δημιουργήθηκε Έδρα του
 Επιμελητηρίου στην Κάρυστο όπου συστεγάζονται  4 Επαγγελματικά
Σωματεία, και ο επαγγελματικός κόσμος της περιοχής,
μπορεί να συμμετάσχει σε σεμινάρια ωφέλιμα για την πρόοδο και τις
προοπτικές τους.


Από τα εγκαίνια των γραφείων του Επιμελητηρίου στην Κάρυστο








 
Ο κ.Βερούχης, εκτός από εφευρετικός τεχνίτης, και σωστός συνδικαλιστής, είναι και ένας ευτυχής οικογενειάρχης, καμαρώνοντας τρία εξαίρετα παιδιά.



Ο κ.Βερούχης όλα αυτά τα χρόνια έχει δεκτεί πάμπολλες προτάσεις για Δημοτικός Σύμβουλος, για Βουλευτής, και για Δήμαρχος. Όμως πάντα πιστός στις Αρχές του αδέσμευτου συνδικαλιστή, απέρριψε όλες αυτές τις προτάσεις.
Πάντα ενεργός στην κοινωνία, οδηγούσε τον Σύνδεσμο στην πρώτη γραμμή σε κάθε θέμα που απασχολούσε την περιοχή  δίνοντας προτάσεις στην εκάστοτε Δημοτική Αρχή, πολλές από τις οποίες εισακούστηκαν και ευεργέτησαν τον τόπο.
Αυτό δεν θα γινόταν αν δεν υπήρχε ο σεβασμός προς το πρόσωπο του και είχε σαν συνέπεια την συνεργασία με κάθε Δημοτική Αρχή, παρά τις εύλογες αντιθέσεις η διαφορές απόψεων.

Αν και βλέπει το σκοτάδι να πυκνώνει στο τέλος του τούνελ χωρίς προοπτική για το μέλλον, δεν εγκαταλείπει τις ελπίδες του για κάτι καλύτερο, αρκεί  να υπάρχει συνεργασία με τα Συνδικαλιστικά Όργανα. Μέσω αυτών θα πρέπει να προωθούνται τα αιτήματα ,από την βάση προς τα πάνω, για να βρίσκονται λύσεις αν και οι παρούσες συνθήκες είναι τόσο απογοητευτικές.

Ευχόμαστε το παράδειγμα του κ.Βερούχη να ακολουθηθεί από τους νέους συνδικαλιστές και να αναβιώσει το πνεύμα και η πρακτική του αγνού και ιδεαλιστή ανθρώπου αφιερωμένου στο κοινό καλό.




Πέμπτη, 2 Ιανουαρίου 2014

Ένα όνομα- μια ιστορία στον Συνδικαλισμό της Νότιας Εύβοιας.

Μια καινούργια χρονιά ξεκινά και νομίζω ότι είναι ένα καλό ξεκίνημα με το να τιμήσουμε ανθρώπους που βελτίωσαν κατά κάποιο τρόπο την προσωπική η την συλλογική μας ζωή.

Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι ο κ.Κώστας Βερούχης, ιδρυτής και περισσότερο από 30 χρόνια Πρόεδρος του Συνδέσμου Επαγγελματιών και Βιοτεχνών Καρύστου.

Θυμάμαι την έντονη παρουσία του Συνδέσμου και την πάντα βαρύνουσα γνώμη του κ.Βερούχη, σε ότι αφορούσε τα προβλήματα των Επαγγελματιών και όχι μόνο.

Πάντα με εντιμότητα και σοβαρότητα , προβάλλοντας μόνο και μόνο το κοινό καλό, ο κ.Βερούχης αντιπροσώπευε για πάρα πολλά χρόνια τον σωστό συνδικαλιστή.

Πιστεύω ότι πρέπει να είναι ένα φωτεινό παράδειγμα για όλους όσους θα ήθελαν να κερδίσουν τον σεβασμό μέσα στα όργανα που συμμετέχουν.

Ελπίζω σύντομα να έχω την τιμή και την χαρά να μας εξιστορήσει τα πιο σημαντικά σημεία αυτής της μεγάλης πορείας.

Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2013

"Boat and Fishing in Greece" Μια πρωτοποριακή εκδοτική πρόταση με έδρα την Κάρυστο.

Το ' Boat and Fishing in Greece" είναι η εκδοτική πρόταση του Αντώνη Δρόσου και του Γιώργου Πολυχρονίου, προς όλους τους λάτρεις της Αλιείας, των μηχανών, και σε ότι αφορά το ψάρεμα.

Το μηνιαίο αυτό  περιοδικό με συνοδεία dvd, βρίσκεται ήδη στο όγδοο τεύχος, με ανοδική πορεία σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο.
Επίσης συνδρομητικά φτάνει παντού στον κόσμο.


Η έκδοση του περιοδικού είναι το επιστέγασμα μιας μακριάς πορείας που είχαν οι εκδότες στον χώρο αυτό της εξιδικευμένης στόχευσης αναγνωστών.

Ο Αντώνης Δρόσος, από το 1985 έγραφε στον 'Υποβρύχιο Κόσμο" στο 'Ψάρεμα', όπως επίσης και στο 'Ψάρεμα με σκάφος" όπου ήταν και αρχισυντάκτης.

Έχει ήδη εκδώσει 2 βιβλία με τίτλους 'Η Συρτή  βυθού' και τα "Ζωντανά Δολώματα" από τις εκδόσεις Βαρβέρη.

Στα μελλοντικά σχέδια του βρίσκονται μια σειρά βιβλίων με συνοδεία dvd, με πληροφορίες για το κάθε είδους ψαρέματος, όπως και τις κάθε είδους μηχανές και σκάφη που χρησιμοποιούνται για το κάθε ένα ξεχωριστά.
Ο κ.Δρόσος επίσης εργάζεται σαν Φροντιστής,καθηγητής Μαθηματικών  στην Κάρυστο.

Ο Γιώργος Πολυχρονίου έχει σπουδάσει Οικονομικά και ήταν αρχισυντάκτης στο περιοδικό 'Σκάφος"

https://si0.twimg.com/profile_images/1314008252/121_bigger.jpg

Η πείρα, οι γνώσεις, η άριστη συνεργασία με τους συνεργάτες, μερικοί από τους οποίους είναι οι καλύτεροι στο είδους τους πανελλαδικά, και οι λεπτομερείς πληροφορίες και συμβουλές, έχουν φέρει την επιτυχία και την αναγνώριση του περιοδικού.
Στην σελίδα που αναφέρονται οι συνεργάτες, διαβάζουμε πολλά ονόματα Καρυστινών όπως  ο Μάρκος Τσαπέπας, η Σοφία Κιούκη,  και ο Κώστας Δρόσος.

Στα σχέδια των εκδοτών βρίσκεται η αγγλόφωνη έκδοση, όπως και ο εμπλουτισμός με αρθρογραφία προτάσεων τουριστικών προορισμών  σε συνδυασμό με το ψάρεμα.

Η περιοχή του Νότιου Ευβοικού δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από το οποιοδήποτε άλλο μέρος της Ελλάδος για να στοχεύσει στον ΑΛΙΕΥΤΙΚΟ ΤΟΥΡΙΣΜΟ, σε συνδυασμό με τον Καταδυτικό η ακόμα και τα θαλάσσια σπορ.

Επίσης ετοιμάζεται το portal,www.fishing in Greece.gr, με σύνδεση την αρθρογραφία και το πλούσιο φωτογραφικό υλικό.

Σύμφωνα με τον κ.Δρόσο, η κρίση έχει αυξήσει το ποσοστό των ανθρώπων που ασχολείται με το ψάρεμα, παρόλο της μείωσης των εξόδων που τους αναλογεί.
Σαν μέλος του Ναυτικού Ομίλου, έχει συντελέσει στην διεξαγωγή διαφόρων διοργανώσεων στον τόπο μας όπως, οι Πανελλήνιοι που έγιναν τον Μάρτιο.
Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η Ελλάδα είναι η διοργανώτρια χώρα των Παγκόσμιων Αγώνων Αλιείας για το 2014, ενώ η τοποθεσία δεν έχει ακόμα ορισθεί.

Ίσως θα μπορούσαμε να κινηθούμε προς αυτήν την κατεύθυνση, μιας και οι αθλητές αλιείς είχαν συμφωνήσει ότι η Κάρυστος πληρεί όλες τις προδιαγραφές.

Για παράδειγμα, στο Αμύνταιο στην Πτολεμαίδα, έλαβε μέρος το Παγκόσμιο αγώνισμα στις Βολές.
Αυτό σημαίνει ότι ο αγώνας γίνεται με συγκεκριμένα βάρη των 100 η 150 γραμ.

Επίσης στην Αντίπαρο αυτές τις μέρες, λαμβάνει μέρος η Πανελλήνια Συγκέντρωση Φουσκωτών.
Μεγάλος αριθμός σκαφών , σημαίνουν μια μεγάλη τόνωση στην ντόπια αγορά και μια σπουδαία διαφήμιση.

Με αυτά τα παραδείγματα, βλέπουμε τις διαφορετικές προτάσεις που μπορεί να κάνει ένας τόπος για αύξηση του τουρισμού του.

Μέσα από αυτήν την σελίδα, θα ήθελα να ευχηθώ μια καταπληκτική πορεία για το περιοδικό  στους δύο συμπολίτες μας, όπως επίσης θα ήθελα να σημειώσω, ότι αν και ήμαστε μέσα στην κρίση, πάντα υπάρχουν ευκαιρίες για προσωπική και επαγγελματική εξέλιξη.






Τρίτη, 11 Ιουνίου 2013

Ρεπούση- αναμνήσεις 0-1 στου Ζαλόγγου της στροφές...

Νομίζω ότι πολλά νέα παιδιά, η ακόμα και μεγαλύτεροι, μπαίνουν στην διαδικασία να πιστεύουν αμάσητα όλα αυτά που λέει ο κάθε ειδικός, που όπως έχουμε πει πολλές φορές, ΠΑΝΤΑ υπάρχουν ειδικοί να σε πείσουν για ότι θέλουν..
Μάλιστα στο ιντερνετ υπάρχει σελίδα με τηλ΄για τα θύματα απαγωγής ανθρώπων από εξωγήινους ακόμα και μεταφορά τους σε άλλους πλανήτες.
Όσο αφορά την κ.Ρεπούση και τις αηδίες περί Ζαλόγγου, υπάρχουν μνήμες, περιγραφές, και οικογενειακές ιστορίες που πιστοποιούν την αλήθεια του πράγματος.
Όσο αφορά την οικογένεια των Κόλλια, , ήταν αρβανίτες, που πολέμισαν στο Σούλι .
Αυτό το μάθαμε τυχαία από ένα μακρινό μέλος της οικογένειας από την Μασσαλία της Γαλλίας, ο οποίος ακολούθησε με ευλάβεια τα ίχνη των προγόνων του ,έφτασε στην Κάρυστο , στο χωριό Μεκουνίδα, συγκεκριμένα,και συνέχισε για Πελοπόννησο.
Ο πατέρας της μητέρας μου πάλι, πολέμισε στο Εσκί Σεχίρ, και δεν είχε αναφέρει φρικαλεότητες από πλευράς των Ελλήνων, αν και δεν ήθελε να μιλάει για τον πόλεμο. Οι κακουχίες ωστόσω που πέρασε, τον οδήγησαν σε έναν πρόωρο θάνατο. 

Αυτά για την κάθε κ,Ρεπούση.....που μου φαίνεται σε άλλη έκδοση σαν τον Κασσιδιάρη που αρνείται το Ολοκαύτωμα...3 Χρόνια πέρασε ο παππούς μου στα Γερμανικά Στρατόπεδα...θα τρίζουν τα κόκαλα των νεκρών με την ψυχραιμία που τα συζητάμε...

Είναι για μας προσβολή προς τους νεκρούς μας , την ιστορία μας, τα βάσανα που πέρασαν σε κάθε γενιά, η τόσο έντονη ανφοσβήτηση των αγνώνων τους.

«Η γιαγιά που πήδησε στο Ζάλογγο»

Λαμπρινή Θωμά
Μεγάλωσα ακούγοντας πως, η προγιαγιά της προγιαγιάς της Κούκαινας, ήταν από κείνες που πήδησαν στο Ζάλογγο. Έπεσε τελευταία- προτελευταία, μας έλεγε η γιαγιά η Βέργω, έπεσε πάνω στα πτώματα, έσπασε το πόδι, χτύπησε, μα έζησε, είχαμε προίκα και την παντρέψαμε κι ας ήταν σακάτισσα, κι από κει κρατάμε όλοι.

Χρόνια κοροϊδευαμε τη μαμα- άσε ρε μάνα που τη γλίτωσε, μας την πήδησαν οι τούρκοι, τουρκόσποροι είμαστε όλοι.
Θύμωνε η μάνα με τα αυθάδικα – κοκκίνιζε, φούσκωνε από θυμό, αχ βρωμόπαιδα, τίποτα δε σέβεστε, τίποτα…

Η γιαγιά η Βέργω, Βιργινία, ήταν γυναίκα της Πίνδου, η γιαγιάκα μου.

Βράχος ηπειρώτικος, ατσάλι και ψυχή μαζί, άκακη σαν το πρόβατο κι άγρια σαν η λύκαινα αν πήγαινες να της πειράξεις το μικρό της.
Ανέβαινε η μικρομάνα στο βουνό, ζαλωμέν τα πυρομαχικά, μαζί με την πεθερά της, και της έλεγε η γιαγια να μη φοβάται όσο ακούει τις σφαίρες, τη δική της δε θα την ακούσει όταν θα έρθει.

Ημουν μεγάλη όταν έμαθα πως εκείνη η γιαγια που πήδησε στο Ζάλογγο, αυτή ντε που έγινε αφορμή για τόσα γέλια και τόσο θυμό, κρατούσε απ΄το Γιωργάκη το Μπότσαρη.
Καθόμασταν οι γυναίκες στην αυλή, στα πεζούλια, καλοκαίρι, τζιτζίκια και ψιλοκελάιδισμα, ήμουν δεν ήμουν 20 χρονώ, τρίβαμε ρίγανη, κι είπε η γιαγιά πως, εκείνο το κορίτσι το σακάτικο, που πόσα δώσαμε να το παντρέψουμε ανάθεμα κι αν ξέρει και καλά που είχαμε, κρατούσε απ’ το Γιωργάκη το Μπότσαρη, από τη φάρα του Τούσια και του Μάρκου και του Κίτσου και του Νότη.
Ολη η γενια της γιαγιας της Κούκαινας. Εμεινα καγκελο. Τι λες ρε γιαγια, θα μας τρελλάνεις; φτάσαμε τόσο χρονώ για να το πεις; ότι είμαστε απ’ τη γενιά του Μάρκου και του Γιωργάκη και του Κίτσου και του Νότη;

Κι η γιαγιά μου η μαυρομαντηλού, με το θεόρατο γέλιο, με τις ασπρες κοτσίδες ως τη μέση, που τις τύλιγε στεφάνι δόξας στο κεφάλι το ηπειρωτικο, με κοίταξε και μου πε:
“Γιατί ‘μωρ’ Μπουσω’μ’, τι παραπάνω έκανε ο Μάρκος από μας;”.

Αγαπάω το Ζαπάτα και το Ντουρούτι, τον Λουμούμπα και τον Μπολίβαρ, τον Τσε και τον κομμαντάντε Μάρκος, μίλησαν στην ψυχή μου, γιατί είχε μιλήσει αυτή η γιαγιά πρώτη, γιατί αυτή η γιαγιά, του Όχι και της λεβεντιάς, με έκανε να αναγνωρίζω με ποιούς είμαστε ομόαιμοι και ομόθρησκοι- της θυσίας του ανθρώπου, της λευτεριάς γαλαζοαίματοι.
Κρατάω το κεφάλι μου ψηλά από ευθύνη. Δε θα είμαι εγώ η πρώτη να προδώσω το αίμα μου, την ιστορία και την παράδοσή μου. Θυμάμαι – ω, μωρ’Μπουσω’μ τι ειν΄αυτοι, τίποτε δεν είναι! άιντε και τους φάγαμε! Θυμαμαι που και στο κοριτσιστικο χερι χωρουσε ξυλινο σπαθακι.

Από σεβασμό σε αυτή τη γιαγιά, στη μνήμη και στο παράδειγμα της, δε θα πω όσα σκέφτομαι για την κυρία της ΔΗΜΑΡ, την ίδια που τολμά να αμφισβητεί τη γενοκτονία των Ποντίων, των Αρμενίων, των Ασυρρίων, που ακόμη είναι δίπλα μας, ανασαίνουν οι άνθρωποι που την έζησαν.. Ευτυχώς αναλαμβάνει ο λαος να απαντησει σε ολους αυτους- τους με βεβαιότητα ξεχασμένους λίαν συντόμως, ως πρέπει σε απολιθώματα
 Λαμπρινή Θωμά

Πέμπτη, 2 Μαΐου 2013

Χάρτινο το καραβάκι...η...paper boat?

http://thepaperboat.gr/about/

Darlings , έχω ενθουσιαστεί!
Με βρήκε ένα χαρτονένιο καραβάκι, τόσο απίστευτα γλυκό, που θα ξετρελαθείτε!

Γνωρίστε την Ιωάννα, και την υπέροχη ιδέα για το πως μπορείς όσο το δυνατόν καλύτερα να βιώνεις ένα ταξίδι με μικρά παιδιά!

Δεν συνηθίζω να λέω πολλά  καλά επίθετα μαζεμένα, αλλά πράγματι...υπάρχει λόγος! Πολύ καλή ιδέα!


Από την σελίδα της Ιωάννας που μας συστήνεται!

Είμαι η Ιωάννα. Θα ήθελα να είμαι συγγραφέας ή φωτογράφος. Θα ήθελα να είμαι και παιδαγωγός. Σπούδασα όμως Τουριστικές Επιχειρήσεις και ανακάλυψα πόσο μου αρέσουν τα ταξίδια. Μου αρέσει το αυτοκίνητο, το καράβι, το αεροπλάνο, η προετοιμασία του ταξιδιού. Μου αρέσουν οι σταθμοί παραμονής, τα εισιτήρια, τα παράθυρα που βλέπεις έξω, τα διαβατήρια και οι ταξιδιωτικές τσάντες.
Δίπλα μου είναι ο Δημήτρης. Είναι ο άντρας της ζωής μου. Είναι κομμωτής. Τρελαίνεται για ταξίδια ενώ του αρέσει να ζει στη Θεσσαλονίκη. Του αρέσουν οι μουσικές, οι συναυλίες, οι ταινίες και οι άνθρωποι που μιλάνε για ταξίδια. Ξέρει να τους προσελκύει.  Κεντρικό θέμα συζήτησης στο κομμωτήριο είναι τα ταξίδια και οι γαστριμαργικοί προορισμοί. Έρχεται στο σπίτι και μου τα περιγράφει όλα!
Τον Οκτώβριο του 2011 ήρθε στη ζωή μας και η Ολυμπία. Μου αρέσει να τη φωνάζω Ολυμπίκα. Έχει κάνει εκατοντάδες χιλιόμετρα με το καρότσι και το αυτοκίνητο, της αρέσει να περιεργάζεται βιβλία, λατρεύει τον χυμό πορτοκάλι, τις σταφίδες και τα φιλάκια!
Ταξίδι για εμάς δεν είναι η ανάγνωση και η πιστή ακολουθία ενός ταξιδιωτικού οδηγού.  Είναι η διαδικασία ανακάλυψης μοναδικών κρυμμένων θησαυρών. Είναι οι συνομιλίες με τους ντόπιους. Τα χαμόγελα μεταξύ των ταξιδιωτών. Τα απρόοπτα. Η παρέκκλιση από την προκαθορισμένη διαδρομή. Οι νέες γεύσεις.  Η απόλαυση ενός καφέ στο πιο μικρό και απόμερο καφενείο ενός χωριού.
Αυτό που θέλουμε να προσφέρουμε μέσα από το ThePaperBoat είναι μια συναρπαστική βόλτα στα kids friendly σημεία κάθε νομού αλλά και να μοιραστούμε ταξιδιωτικές εμπειρίες, προτάσεις, ιδέες, χρήσιμα site που μπορεί να εμπνεύσουν εσάς και την οικογένειά σας!
Καθίστε μαζί με τα παιδιά σας, δείτε εικόνες, συζητήστε για την ιστορία κάθε προορισμού, επιλέξτε μεταφορικό μέσο και ξενοδοχείο, και αποφασίστε μαζί την επόμενή σας ταξιδιωτική εμπειρία! θα εκπλαγείτε από τη χαρά που θα πάρουν τα παιδιά σας! Το ταξίδι ξεκινάει από την ονειροπόληση, δεν είναι μόνο ο προορισμός!
«είμαι πια σίγουρη. γεννήθηκα για να ταξιδεύω. για να βλέπω πάρκα και μουσεία. για να δοκιμάζω γεύσεις και να γνωρίζω ανθρώπους. αλλά όχι μόνη μου. με την οικογένειά μου» _ Ιωάννα 


Photo by Efi Panagoula 

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2012

Προσφορά και πρόσωπα.

Καλημέρα!
Ωραία μέρα σήμερα και ακόμα πιο ωραία γίνεται η μέρα όταν έχεις τόσες όμορφες πρόσφατες αναμνήσεις και εικόνες.
Όχι μόνο εικόνες όμως, αλλά και φρέσκια αισθήματα ανάτασης και ελπίδας για τον τόπο και τους ανθρώπους του.
Νομίζω ότι αξίζει να γίνει μια ξεχωριστή αναφορά στην κ.Μαρία Τσαπέπα -μελισσοκόμο- που με τις άοκνες προσπάθειες της προωθεί το μέλι αλλά και τον τόπο μας.
Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας η κ.Τσαπέπα, πρόσφερε ανιδιοτελώς δώρα σε όλους τους φιλοξενούμενους μας και συμμετείχε μαζί με την κ.Χάρις από το Μαρμάρι στην υποδοχή τους στο πλοίο.
Η Μαρία είναι πάντα μια ευγενική και χαμογελαστή παρουσία που μας βγάζει όλους ασπροπρόσωπους σε κάθε περίσταση προώθησης του τόπου μας.
Thank you Mary!

Κυριακή, 22 Απριλίου 2012

Guy Martin..ένας Καναδός θαλασσοπόρος στο λιμάνι μας!

 Ο Guy άφησε τον Καναδά το 2006 και από τότε που ξεκίνησε από έναν μικρό ποταμό δεν σταμάτησε να ταξιδεύει στους μεγάλους ποταμούς και τις θάλασσες του κόσμου.
 Στο λιμάνι μας βρέθηκε πριν περίπου 3 μήνες και από τότε απολαμβάνει την παρέα καλών φίλων και την ομορφιά του τόπου. Η εντύπωση που παίρνει μαζί του για τους Καρυστινούς είναι ότι ΠΟΥΘΕΝΑ ΑΛΛΟΥ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ δεν συνάντησε ανθρώπους τόσο πρόθυμα να βοηθήσουν ένα που μοιάζει να χρειάζεται βοήθεια, είτε στα σκοινιά είτε αλλού.
 Το ταξίδι τον οδήγησε στην Νέα Υόρκη, στην Ανατολική πλευρά της Αμερικής, στις Αζόρες, όπου πέρασε και τον χειμώνα και γνώρισε τους πιο χαμογελαστούς ανθρώπους που έχει συναντήσει ποτέ!

Ενώ τους πιο αγέλαστους τους συνάντησε στην Αντίκουα!




Τον Απρίλιο 2010 πήγε στην Λισαβόνα όπου και πέρασε το καλοκαίρι, μετά σειρά είχε η Βόρεια Ισπανία, το Γιβραντάρ, και άλλα μέρη της Ισπανίας. Τον Χειμώνα 2010-1012 γνώρισε τις ακτές της Ισπανίας,
 Σε κάθε μέρος που πάει, σε κάθε νέο λιμάνι, συναντά νέους φίλους, και παίρνει μαθήματα ζωής!
Ο Guy έκανε το όνειρο του πραγματικότητα μετά από χρόνια και χρόνια σκληρής δουλειάς σαν προγραμματιστής.
Αφού τα προγραμμάτισε όλα, αγόρασε το σκάφος, πούλησε την Εταιρία του, και επιτέλους άνοιξε πανί για τις περιπέτειες της ζωής, αφήνοντας στον Κανανδά 2 εγγόνια...


 Το επόμενο λιμάνι είναι η Κωνσταντινούπολη και του εύχομαι Ήρεμα Νερά!

Σημείωση.
Παράπονα για τα παράβολα που έπρεπε να πληρώσει στην Χαλκίδα για να ανοίξει η γέφυρα το βράδυ/Στην αρχή του ζήτησαν 20 ευρώ ενώ όταν τους είπε ότι είναι Καναδός, του ζήτησαν 120 ευρώ..λόγω Σέγκεν..Ποτέ πουθενά δεν χρειάστηκε να πληρώσει τόσα χρήματα σε παρόμοια κατάσταση και ήθελε να φύγει αμέσως από την Ελλάδα,αλλά τελικά παρέμεινε όλο τον χρόνο που είχε κανονίσει!

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2011

Παλαιολόγος Βασίλης, Πάτσης Δημήτρης και Ηλιάνα Αραβή . Μια μικρή κουβέντα και περισσότερα στοιχεία για το θεατρικό έργο ΤΟ ΓΑΛΑ.


Οι φωτογραφίες είναι από το ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ.









Στην παράσταση ΤΟ ΓΑΛΑ,

μαζί με την κ. Άννα Βαγενά,
παίζουν οι,
Αραβή Ηλιάνα
Παλαιολόγος Βασίλης
Πάτσης Δημήτρης.

Η Ηλιάνα και ο Δημήτρης τελείωσαν την Δραματική Σχολή Αθηνών του Γιώργου Θεοδοσιάδη .

Είχα την ευκαιρία και την χαρά να μιλήσω μαζί τους και να δω το πως βιώνουν την πραγματικότητα αυτοί οι νέοι άνθρωποι που έγιναν οι αγωγοί μεταφοράς ενός πολύ δυνατού κειμένου και μιας πολύ στέρεα δομημένης σκηνοθεσίας της θεατρικής παράστασης ΤΟ ΓΑΛΑ.

Τα παιδιά είναι πολύ προσγειωμένα και ανησυχούν όπως όλοι για το μέλλον. Αντιμετωπίζουν την ζωή με αισιοδοξία και θάρρος.

Πρώτα τα είπαμε λίγο με την Ηλιάνα.
Η Ηλιάνα ήθελε από μικρούλα να γίνει ηθοποιός και θα ήθελα κάποτε να της πάρει συνέντευξη η Ελένη Μενεγάκη. Όταν το σκέφτομαι, νομίζω ότι το πλατό θα γεμίσει μέλι τόσο γλυκούλες που είναι και οι δύο!
Είναι ένα πολύ προσιτό πλάσμα, πολύ χαμογελαστή και ευγενική.
Η πιο αγαπημένη της στιγμή στο θέατρο μέχρι τώρα είναι το ΓΑΛΑ, αλλά και οι Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη που έπαιξε στην Κύπρο.

Ο Βασίλης Παλαιολόγος είναι πολύ γνωστός στο πλατύ κοινό με συμμετοχή σε πολλές σειρές.
Θεωρεί ότι όλες οι δουλειές που έχει κάνει είναι καλές, μιας και ο συγκερασμός τους είναι αυτό που είναι τώρα.
Οι προσωπικές σχέσεις μεταξύ των ηθοποιών σε μια παράσταση επιρεάζουν την παράσταση, αφού όπως είπε, είναι σαν να σπάει η αλυσίδα του DNA. Μια πράγματι πολύ πετυχημένη παρομοίωση.
Όσο αφορά αν το επάγγελμα τους επιρεάζει την οικογενειακή ζωή τους, η απάντηση είναι ότι
όλες οι σχέσεις εργασίας, οικογένειας, κοινωνίας, είναι αμφίδρομες, και είναι φυσικό να υπάρχει αλληλοεπίδραση.
Ο Βασίλης θα ήθελε να ξαναμιλήσει στα πλαίσια μιας συνέντευξης με την Σεμίνα Διγενή. Όταν μου απάντησε, ξαφνικά μου φάνηκε ότι πράγματι θα ταίριαζε απόλυτα σε μια κουβέντα με την ευφυέστατη Σεμίνα..

Ο Δημήτρης Πάτσης μου είπε ότι τον σεβασμό κανείς τον κερδίζει με την συμπεριφορά του και το έργο του ανεξάρτητα του πόσο χρονών είναι.
Συμμερίζεται τις απόψεις των συναδέλφων του και γω δεν ήθελα να καταχραστώ περισσότερο τον χρόνο τους.

Ευχαριστώ πάρα πολύ τα παιδιά για τον χρόνο τους και κυρίως για την καλή τους διάθεση και ευγένεια που δέχθηκαν να μιλήσουν σε κάποια που δεν ξέρουν.

Σημείωση.
Η παράσταση έγινε κατόπιν πρόσκλησης του Δήμου Καρύστου.
-----------------------------------------------------------------------------------------------

Το γάλα 3,5 αστεράκια

Κοινωνικό του Βασίλη Κατσικονούρη
Σκηνοθεσία: Άννα Βαγενά
Ερμηνεύουν: Άν. Βαγενά, Δ. Πατσής, Β. Παλαιολόγος, Ηλ. Αραβή. Σκην.: Γ. Βάμβουρας (σε μια ιδέα της Άννας Βαγενά). Φωτ.: Αλ. Αναστασίου.

πηγή ΑΘΗΝΌΡΑΜΑ.
------------------------------------------------------------------------------------------

Από το Ρέθυμνο.gr αντέγραψα αυτό το πολύ κατατοπιστικό κείμενο.

Μια από τις πιο επιτυχημένες θεατρικές παραστάσεις των τελευταίων χρόνων «Το γάλα» του Βασίλη Κατσικονούρη με το θίασο της Άννας Βαγενά, που παίζεται για τέταρτο συνεχή χρόνο, θα παρουσιαστεί στο Ρέθυμνο, την Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου 2011, στο θέατρο Ερωφίλη στη Φορτέτζα.

«Το γάλα» είναι η ιστορία μιας μητέρας μετανάστριας από την πρώην Σοβιετική Ένωση, με δύο γιούς, ο ένας εκ των οποίων πάσχει από σχιζοφρένεια, οι οποίοι προσπαθούν να προσαρμοσθούν και να επιβιώσουν στην Ελλάδα. Η απόγνωση της μάνας και ο ψυχικός σπαραγμός της για την ασθένεια του μικρού της γιού, παράλληλα με το φόβο, που προέρχεται από τον κοινωνικό ρατσισμό του περιβάλλοντός της, παρουσιάζονται με σπαρακτικό τρόπο. Η βία διαδέχεται και εναλλάσσεται με την τρυφερότητα, η ένταση με τη γαλήνη, η απελπισία με την ελπίδα, το όνειρο με τον εφιάλτη, η πραγματικότητα με την ψευδαίσθηση, και αντιστρόφως.

Μια συγκλονιστική ιστορία – μαρτυρία, με εξαιρετικές συγκρούσεις, μοναδικές κορυφώσεις, ταυτόχρονα γεμάτο ελπίδα, που κάνουν το έργο του Βασίλη Κατσικονούρη ίσως το σπουδαιότερο νεοελληνικό έργο των τελευταίων χρόνων.

Το έργο, παίχτηκε για τρεις συνεχείς χρονιές, με τεράστια καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία, στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, αλλά και σε όλες σχεδόν πόλεις της Ελλάδας. Το έχουν παρακολούθησει πάνω από 100.000 θεατές.

Επίσης η παράσταση ήταν υποψήφια για πέντε θεατρικά βραβεία κοινού του περιοδικού «Αθηνόραμα», (περίοδος 2007-2008) και απέσπασε βραβείο καλύτερης παράστασης και καλύτερης γυναικείας ερμηνείας.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ :

Σκηνοθεσία: Άννα Βαγενά

Σκηνογραφία: Γιάννης Βάμβουρας (πάνω σε μια ιδέα της Άννας Βαγενά)

Φωτισμοί : Αλέκος Αναστασίου

Μουσική επιμέλεια : Άννα Βαγενά

Βοηθός Σκηνοθέτη : Ελένη Πολιτοπούλου

ΔΙΑΝΟΜΗ :

Μάνα : Άννα Βαγενά.

Λευτέρης : Δημήτρης Πατσής,

Αντώνης : Βασίλης Παλαιολόγος.

Νατάσα Ηλιάνα Αραβή.

www.rethemnos.gr

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΚΡΙΤΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ

«…Η Άννα Βαγενά, ως σκηνοθέτης, σεβάστηκε με ιερή ευλάβεια τη δημιουργία του Βασίλη Κατσικονούρη κι έστησε ένα σκηνικό με φαντασία, απλότητα και λειτουργικότητα, που παραπέμπει στο χθες και στο σήμερα με άμεσο και κατανοητό τρόπο, ενώ παράλληλα δημιουργεί υποβλητική ατμόσφαιρα και έντονα συναισθήματα. Στη συνέχεια, καθοδήγησε τους ηθοποιούς της σε μονοπάτια ερμηνείας, όπου ο ρεαλισμός εναλλάσσεται με τον λυρισμό και η τρυφερότητα της ψυχής με την σκληράδα των λόγων, εξοστρακίζοντας από πάνω τους τις υποκριτικές ακρότητες, που συνήθως προδίδουν την τελική προσπάθεια. Η ίδια η Άννα Βαγενά, στο ρόλο της μάνας, είναι συγκλονιστική και σε κάποια σημεία –όπου ο ρόλος το απαιτεί- σπαρακτική. Σκληρή στις στιγμές του πόνου, ανθρώπινη στις στιγμές της ισορροπίστριας, υπερβατική στις στιγμές Της Μάνας. Μια μοναδική ερμηνεία….» Αχιλλέας Τραγούδας, «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» 20/10/2001
«….σημαντικότατο νέο απόκτημα της δραματουργίας μας, Το γάλα, του Βασίλη Κατσικονούρη…» Κώστας Γεωργουσόπουλος, «ΤΑ ΝΕΑ»
«…Συγκλονιστικό έργο – που μιλώντας για την τραγωδία του μετανάστη υποβάλλει επίμονα το φόντο, τον καμβά, δηλαδή τη γύρω του κοινωνία…» Βασίλης Αγγελικόπουλος, «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»
«…Ο Βασίλης Κατσικονούρης με “Το Γάλα”, έγραψε το καλύτερό του έργο… Έχει μια τραχύτητα, μια “κυνικότητα” που ταιριάζει στο θέμα του, είναι γραμμένο με μέτρο και αίσθηση της οικονομίας, έχει ποιητικά “πετάγματα” και ο συγγραφέας τρέφει μια τσεχοφική αγάπη για τα πρόσωπά του που τα αποδέχεται όπως είναι…» Γιώργος Σαρηγιάννης, «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ», «ΤΑ ΝΕΑ»

«…Περίεργο, πολύ περίεργο το έργο του Κατσικονούρη. Σκληρό και την ίδια στιγμή τρυφερό. Απελπισμένο και συγχρόνως γεμάτο ελπίδες…» Μηνάς Χρηστίδης, «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ»
«…Το έργο του Βασίλη Κατσικονούρη είναι απ’ τα πληρέστερα που γράφτηκαν τα τελευταία χρόνια και διαθέτει δυνατούς διαλόγους, πυκνή ροή, εξαιρετικές συγκρούσεις και μοναδικές κορυφώσεις…» Βασίλης Μπουζιώτης, «ΕΘΝΟΣ»

«…Οι λαϊκοί του διάλογοι, ο ψυχισμός των ηρώων του και οι κοινωνικά αναγνωρίσιμες καταστάσεις του θαρρείς κι είναι όλα εμπειρικά βιωμένα. Όταν λοιπόν το υλικό του φτάνει πια στο χαρτί, ρέει αβίαστα, από ψυχής, απαλλαγμένο από τεχνικές και συγγραφικά κόλπα…» Ιλειάνα Δημάδη, «ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ»



Τρίτη, 23 Αυγούστου 2011

Απόηχος από την κουβέντα με την κ.Φωφώ Πλατυμέση για το Κάστρο.

Την Κυριακή το απόγευμα συναντήθηκα με την κ.Φωφώ Πλατυμέση και ενημερώθηκα για τα προβλήματα που παρουσιάζονται κάθε τρις και λίγο στην περίπτωση του Κάστρου.
Με πολύ μεγάλη προθυμία αν και δεν με ήξερε, η κ.Πλατυμέση μου εξήγησε τα πάντα και όλα, μα όλα όσα έλεγε, τα πιστοποιούσε με έγγραφα.
Μερικά από αυτά τα φωτογράφισα και τα έβαλα στις προιγούμενες αναρτήσεις.
Όποιος θέλει, όποιος ενδιαφέρεται, όποιος θέλει να ερευνήσει, να μάθει, να έχει μια τεκμεριωμένη άποψη, μπορεί να επικοινωνήσει με την κ.Πλατυμέση και να μάθει αυτά που πρέπει να ξέρει, ειδικά αν έχει κάποιο λόγο για αυτά τα πράγματα και ο λόγος του η η απόφαση του έχει κάποιο βάρος σε σημαντικές αποφάσεις.
Την συνέντευξη την ηχογράφησα και την άκουσαν αυτοί που πρέπει, για να έχω την συνείδηση μου ήσυχη ότι έκανα ότι έπρεπε για να βοηθήσω και γω στην ενημέρωση για το θέμα.

Μην το πάρετε στραβά αλλά δεν πιστεύω ότι όλα είναι για δημόσια έκθεση.
Στην κουβέντα η κ. Πλατυμέση εξιστορεί μια ιστορία αγώνων χρόνων και φυσικά αν όλα ήταν καθαρά δεν θα χρειαζόταν να είναι...τόσων χρόνων.
Όμως, τι νόημα θα είχε να ακούσετε ονόματα και καταγγελίες?
Σε τι θα βοηθούσε εκτός από την ενασχόληση μας με τα πρόσωπα σε επίπεδο κουτσομπολιού και εντυπώσεων?
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι σιγά σιγά, βγαίνουν από το προσκήνιο, και δεν βοηθάει σε τίποτα ουσιαστικά. Όπως λέει και η παροιμία, περσινά ξινά σταφύλια.

Άλλωστε, όσο περίεργο και να σας φανεί, όπως σεβόμαστε τις καλές πλευρές ενός ανθρώπου άλλο τόσο πρέπει να δείχνουμε κατανόηση και τις αδύναμες.
Όταν λέμε ότι σεβόμαστε τον Άνθρωπο, μήπως εννοούμε μόνο όταν κάνει κάτι καλό? Δεν είναι ο άνθρωπος ένα σύνολο ενιαίο αδυναμιών και προτερημάτων?
Και το σπουδαιότερο, μήπως είμαστε εμείς τόσο αδέκαστοι και ανώτεροι των υλικών αγαθών που βάζουν τους ανθρώπους να αγνοούν τις θετικές τους πλευρές?

Έτσι λοιπόν, η λύση είναι μία. Η Παιδεία, και η ενημέρωση, κυρίως των νέων. Τα παιδιά πρέπει να πηγαίνουν στους αρχαιολογικούς χώρους, στα βυζαντινά μνημεία, να μαθαίνουν να αγαπούν τον τόπο τους όχι μόνο επειδή έχει ήλιο και θάλασσα και ανοιχτό ορίζοντα να κοιτάς πέρα, αλλά γιατί έχει βαθιές ρίζες στον χρόνο, και αυτά δεν είναι παρά ένα κλαράκι στο δέντρο.

Είναι πράγματι λυπηρό, το ότι οι τουρίστες με ξένο ξεναγό, πηγαίνουν παντού και μαθαίνουν ιστορίες που εμείς αγνοούμε παντελώς.

Η κ. Πλατυμέση έχει κάνει μεγάλους αγώνες για να εμποδίσει πολλά καταστροφικά έργα για την περιοχή, και δεν νομίζω ότι ο αγώνας της αυτός έχει εκτιμηθεί όπως θα έπρεπε. αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να ρωτάμε αυτούς που ξέρουν. Είναι λάθος να προσπαθούμε να μαθαίνουμε ένα θέμα από την αρχή την στιγμή που υπάρχει καταγεγραμμένη η πορεία του. Χάνουμε πολύτιμο χρόνο, πολύτιμη βοήθεια, πολύτιμη πείρα.

Την ευχαριστώ λοιπόν για την κουβέντα μας αλλά πολύ περισσότερο για την βοήθεια της στον τόπο.

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2011

Ας γνωρίσουμε καλύτερα τον Λεωνίδα Μαμά..

Η κουβέντα με τον κ. Λεωνίδα Μαμά έγινε στην αυλή του σπιτιού του στην Κάρυστο.

Το ίδιο το σπίτι έχει την δική του ιστορία μιας και κτίστηκε το 1860 από τον Νικόλαο Γιατράκο.
Ο Νικόλαος Γιατράκος , Μανιάτικης καταγωγής, ήρθε στην Νότια Εύβοια με το εκστρατευτικό Σώμα του Ηλία Μαυρομιχάλη το 1822 και πολέμησε στα Στύρα.
Με την βασιλεία του Όθωνα και την χάραξη της πόλης, ο Ν.Γιατράκος έκτισε ένα από τα πρώτα σπίτια στην νέα πόλη.
Ο γιός του Δημήτριος Γιατράκος, διετέλεσε Δήμαρχος και άνοιξε δρόμους πολύ φαρδείς για τότε, ικανοποιητικούς για σήμερα.
Η κόρη του Ευδοξία Λάμπρου έκανε δωρεά το οικόπεδο και τα πρώτα χρήματα για το Γηροκομείο Καρύστου.

Η Μαρία Λάμπρου σύζυγος του Λεωνίδα Μαμά,απόφοιτος Αγγλικής Φιλολογίας, συνεχίζει την παράδοση προσφοράς στην τοπική κοινωνία με τον αγώνα της για την ανάδειξη και αναγνώριση του Κάστρου σαν ιστορικό και πολιτιστικό ορόσημο της περιοχής.

Ο Λεωνίδας και η Μαρία, έχουν δύο κόρες. Την Θάλεια και την Εύα.
Η Θάλεια τελειώνει το διδακτορικό της στην Προεμφυτευτική Διάγνωση (Γενετική) των Εμβρύων για κληρονομούμενες παθήσεις στο University College London και θα έρθει να εργαστεί στην Ελλάδα.
Η Ευδοξία (Εύα), τελείωσε την Ιατρική στο King's College London . Εργάστηκε στην Αγγλία και συνεχίζει την ειδικότητα της στη Γυναικολογία Μαιευτική στην Αθήνα.

Ο κ.Μαμάς έχει την ευτυχία να χαίρεται τους καρπούς των κόπων του και να συνεχίζει να αγωνίζεται καθημερινά για την βελτίωση των μεθόδων που χαρίζουν την ευτυχία σε τόσα και τόσα ζευγάρια.
Ο δρόμος για την σημερινή επιτυχία ξεκίνησε το 1965 όταν άρχισε τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο Αθηνών.
Από τον δεύτερο κιόλας χρόνο εργάστηκε στην Γενική Κλινική σαν βοηθός Χειρουργείου.
Εκεί είχε την τύχη να δουλέψει μαζί με διακεκριμένους επιστήμονες και να μάθει σωστή Εφαρμοσμένη Ιατρική.
Μετά το τέλος της στρατιωτικής του θητείας, όπου υπηρέτησε στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών για 3 χρόνια, προχώρησε με την ειδικότητα του στο Μαιευτήριο Έλενα.

Ολοκλήρωσε την ειδικότητα του στο Μαιευτήριο Έλενα με σύγχρονη εκπόνηση της διδακτορικής διατριβής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Το επόμενο στάδιο ήταν η εργασία στην Αγγλία όπου και γεννήθηκε η Θάλεια.

Από το 1986 ασχολείται με την Μαιευτική Γυναικολογία και ειδικότερα με την αναπαραγωγή στον Ιδιωτικό Τομέα.

Το 1999 είναι ο χρόνος ίδρυσης του Κέντρου Αναπαραγωγής NEOGENESIS.

Μια από τις προσφερόμενες θεραπείες του Κέντρου είναι η αντιμετώπιση της πρόωρης εμμηνόπαυσης με την χορήγηση της ορμόνης D.H.E.A.
O γιατρός είχε την πρωτοποριακή ιδέα να χορηγήσει την ορμόνη σε γυναίκες κάτω των 40 χρόνων, ενώ ο Gleicher που για πρώτη φορά εφήρμοσε την χορήγηση της ορμόνης, την συνιστούσε σε γυναίκες 40 και πάνω.

Δεν νοείται γιατρός- επιστήμονας- ερευνητής, χωρίς βιβλιογραφία. Έτσι ο γιατρός δεν έχει μόνο μια πολύ πλούσια βιβλιογραφία σε έγκριτα διεθνή περιοδικά, αλλά και μια ισχυρή παρουσία σαν κριτής άρθρων σε επιστημονικές εκδόσεις.

Ο κ.Μαμάς όμως είναι και εφευρέτης όπως θα διαβάσετε στο απόσμασμα από το σάιτ..

Μετά από αρκετά χρόνια κλινικών μελετών, το Κέντρο μας παρουσίασε τη νέα μέθοδο ενδομητρικής σπερματέγχυσης (IUTPI) με 10 κ.ε. εγχυομένου καλλιεργητικού το οποίο περιέχει το σπέρμα. Η αυξημένη ποσότητα και η χρήση του ειδικού κολποδιαστολέα στεγανοποίησης του τραχήλου (DNB Cervical Clamp), σχεδιασμένου από τον Διευθυντή του Κέντρου μας κ. Λ. Μαμά, δίνει τη δυνατότητα σε μεγαλύτερο αριθμό σπερματοζωαρίων να φθάσουν τα σημεία όπου συνήθως γίνεται η γονιμοποίηση του ωαρίου.

Η μέθοδος ήδη εφαρμόζεται σε Κέντρα της Ευρώπης (Αγγλία, Γαλλία κ.α.) και Ασίας (Πακιστάν, Μαλαισία κ.α.) όπου εξάγεται και ο ειδικός κολποδιαστολέας στεγανοποίησης του τραχήλου. Είναι μία περίπτωση εξαγωγής από την Ελλάδα ιατροτεχνολογικού εργαλείου.




Δεν είναι μόνο όμως ένας ενεργός και πολυσχιδής επιστήμονας αλλά και ένας άνθρωπος με κοινωνικές ευαισθησίες και προσφορά στα κοινά.

Διετέλεσε Πρόεδρος της Αδελφότητας Καρυστίων για πολλά χρόνια.
Στην περίοδο της θητείας του ιδρύθηκε η Τράπεζα Αίματος.
Στην αρχή η αιμοδοσία γινόταν σε ένα βαν στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα Αθηνών. Οι πρώτοι αιμοδότες ήταν περίπου 16,17 άτομα. Κατόπιν η αιμοδοσία γινόταν στην Κάρυστο, στο καφέ που υπήρχε εκεί που είναι τώρα συμβολαιογραφείο όπου είχαν μαζέψει 81 φιάλες.
Μετά σειρά είχε το Νοσοκομείο Καρύστου, όπου γίνεται μέχρι και σήμερα.
Η Τράπεζα Αίματος της Αδελφότητας Καρυστίων είναι αυτήν την στιγμή μια από τις μεγαλύτερες στην Ελλάδα με 400 φιάλες τον χρόνο και μια τεράστια προσφορά στην κοινωνία.

Σειρά είχε η Πανευβοική Ομοσπονδία Τοπικών Συλλόγων όπου διετέλεσε στην θέση του Προέδρου για 4 χρόνια.
Υπήρξε Γραμματέας και Αντιπρόεδρος της Ένωσης Μαιευτήρων Γυναικολόγων Ελλάδας και
διετέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιατρικού Συλλόγου Αθήνας.

Μέσα από την κουβέντα μας έμαθα το πόσο σημαντικός μπορεί να γίνει για την χώρα μας ο ιατρικός τουρισμός.
Η Ελλάδα έχει έγκυρους επιστήμονες και ειδικά για την αναπαραγωγή τα ζευγάρια μπορούν να συνδυάζουν τις διακοπές τους με την προσπάθεια για μια εγκυμοσύνη σε ένα πολύ οικονομικό πακέτο..
Έμαθα ακόμα το πόσο δύσκολο είναι να καταχωρήσεις μια εφεύρεση και μετά να βρεις ανθρώπους που θα πιστέψουν στην ιδέα σου και θα ρισκάρουν μαζί σου!
Το συμπέρασμα είναι ότι αν ένας επιστήμονας παρακολουθεί την εξέλιξη της επιστήμης και τις ανάγκες των ανθρώπων μπορεί να νιώθει τον παλμό της ζωής και να συνεχίζει το έργο του και την προσφορά του με νεανική διάθεση.

Ελπίζω να βρήκατε τόσο ενδιαφέρουσα την κουβέντα μας όσο την βρήκα και εγώ, και ελπίζω ακόμα να συγχωρήσετε τα όποια λάθη μου .