Δευτέρα, 7 Απριλίου 2008


Μια μεγάλη ανθοδέσμη, για όσους κάνουν
νυχτερινές περιπολείες.

Παιχνίδι

Να παίξω και γώ, μετά από πρόσκληση της Αρτάνη.

Γιατί κλαίς?
- Γιατί είμαι Ε.Μ.Ο

Γιατί δεν κλαίς?
Γιατί είμαι Γκάγκουρας.

Πού είναι ο βάλτος?
Στην καινούργια βίλα , από κάτω.

Ποιός και που είναι ο δεσμοφύλακας?
Αυτός που παίρνει το φακελάκι στο γραφείο του Διευθυντή.

Που συναντάς μια δική σου άβυσσο?
Στο χάος γύρω μου.

Περιφρονείς κάτι?
Την εθελοτυφλία.

Θα ερωτευόσουν για πάντα?
Το πάντα είναι πιό μεγάλο από το ποτέ?

Γιατί πουλιούνται τα,> έργα τέχνης?>
Γιατί οι εργάτες και οι υπάλληλοι πρέπει να πληρωθούν.

Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά από την προιγούμενη ερώτηση?
Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. η αλλιώς, έτσι είναι αν έτσι νομίζεται!

Do you remember revolution?
Κρύβεται σε μια σπηλιά, μαζί με τον μπίν λάντεν

Θα ανέβαινες ένα βουνό αν το επέβαλε το ωροσκοποιό σου?
Τι είναι ωροσκόπιο? Έχω ανέβει πολλά βουνά χωρίς να ρωτήσω κανέναν.

Θα σκότωνες τον παππού σου αν το τζάμι δεν έσπαγε από τον πάγο/
Θα έσπαγα τον πάγο με το τζάμι.

Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι?
Πάντα μου στήνει καρτέρι η ζωή και πάντα τα μάτια τα έχω ανοικτά.

Θα κυλούσες την πέτρα του θανάτου το πρωί αν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε από τον νόμο?
ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΥΛΑΜΕ ΤΗΝ ΠΕΤΡΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΑΦΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΒΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ ΚΑΡΑΒΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΟΥΔΑ!

Θα σκότωνες τον Μπούς αν σου χάριζαν δέκα λαχταριστά εκλέρ.
Κάνω δίαιτα , και ο Μπούς θα πνιγεί όταν του κάτσει ένα κόκκαλο από την γαλοπούλα την ημέρα των Ευχαριστιών.

Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια?
Πάντα νόμιζα ότι οι ρίζες των δοντιών ήταν τα αστέρια.

Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένη?
Κάθε μέρα προσπαθώ να κρατηθώ από το χείλος...
Ευχαριστώ για την πρόσκληση. Πλάκα είχε. Ζέρο , θές να παίξεις?

Κυριακή, 6 Απριλίου 2008

Μια ιστορια




Μια ιστορία ανοιξιάτικων και καλοκαιρινών ιστοριών που μόλις αρχίζουν.........................με άγουρα όνειρα............αισθήματα προσμονής..............................λόγια που ακόμα δεν έχουν ειπωθεί.....

ΠΡΟΣ ΜΑΡΙΑ -ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ- ΓΙΑΝΝΗ- ΚΩΣΤΑ -Κ.Λ.Π



Αγαπητά μου παιδιά,

μετά το Πάσχα αρχίζουν οι εξετάσεις, και έχετε πολύ δουλειά
αλλά και άγχος για το πως θα πάτε, και για το αν πετύχετε τους στόχους σας.
Η αφορμή για αυτό το γράμμα, είναι κάτι που μου είπε μια μαθήτρια μου. (Κυρία, δεν θέλω να απογοιτεύσω τους γονείς μου, να νομίζουν ότι δεν αξίζω...)
Λοιπόν παιδί μου, οι γονείς σου σε αγαπούν και είναι περήφανοι για σένα. Μόνο και μόνο που υπάρχεις στην ζωή τους είναι ευλογία και χαρά. Ποτέ μην ξεχνάς ότι το μόνο τους ενδιαφέρον είναι η δική σου καλύτερη θέση σε αυτόν τον κόσμο, και η θέση που πιστεύει ο κάθε γονιός για το παιδί του, είναι πάντα η καλύτερη δυνατή μέσα στα πλαίσια που το επιτρέπει κυρίως η δική σου ικανότητα, αφού μιλάμε για το σχολείο η το πανεπιστήμιο. Αργότερα, για το τι θέση έχει ο καθένας, παίζουν πολλοί παράγοντες ρόλο, αλλά για τώρα, στις εξετάσεις είναι καθαρά η δική σου προσπάθεια.

Είσαι ένας μοναδικός άνθρωπος, μια ξεχωριστή οντότητα με την δική σου προσωπικότητα,και αυτό είναι αρκετό για να αξίζεις την προσοχή και τον σεβασμό όλων.
Τώρα που μεγαλώνεις και σιγά σιγά βγαίνεις στον κόσμο και αντιλαμβάνεσαι τις δυσκολίες,
είναι πολλά αυτά που σε φοβίζουν, αλλά ότι και να γίνει , οι γονείς σου θα είναι πάντα εκεί να σε στηρίζουν και να σε βοηθούν.
Μπορεί καμιά φορά να λένε λάθος πράγματα, η με λάθος τρόπο, όμως ,όπως λέει και ο Αριστοτέλης, ( μήπως ο Θεός σου έδωσε τον τέλειο πατέρα? Πατέρα σου έδωσε)

Καλή υπομονή λοιπόν, σωστή προετοιμασία, ψυχραιμία, και όλα θα πάνε καλά.

Θα καώ στην κόλαση της πείνας μετά από 4 ολόκληρα κομμάτια πίτσας!

η

εδώ ο κόσμος χάνεται οι πίτσες μας παχαίνουν!!

Σάββατο, 5 Απριλίου 2008

H ΑΜΑΡΤΙΑ











Είναι καιρός που σκέφτομαι να γράψω κάτι σχετικό με τις αμαρτίες μου. Συγκεκριμένα από τότε που ξέσπασε η φασαρία με το σύμφωνο συμβίωσης και την ευγενέστατη προσφώνηση της επίσημης εκκλησίας προς όλους τους έχοντες ερωτική ζωή εκτός γάμου.
Επειδή τα παιδικά τραύματα πονάνε πολύ θα τα περιγράψω όσο το δυνατόν πιο χαλαρά.
Φανταστείτε λοιπόν μια τάξη, 2 γυμνασίου, στο μακρινό παρελθόν, μια καινούργια κυρία θα ερχόταν.Η θρηκευτικού. Μετά τα πρώτα γέλια αμηχανίας εκ μέρους μας, που βάλθηκε να μας τα κόψει μαχαίρι, μας ενημέρωσε για το πόσο καλοί χριστιανοί έπρεπε να είμαστε. Και αφού είπε όλα τα βασικά, που σε κάνουν και καλό άνθρωπο επίσης, μας επεσήμανε το γεγονός ότι θα πάμε στην κόλαση, αν κάνουμε σχέσεις εκτός γάμου, αν φιληθούμε, αν κάνουμε πονηρές σκέψεις, κ.λ.π.
Τα περισσότερα παιδιά γέλαγαν στο διάλειμμα, αλλά εμένα με είχε τρομοκρατήσει.
Να φανταστείτε ότι έκανα την προσευχή μου κάθε βράδυ, παρακαλούσα τον άγγελο μου να με φυλάει, και ένιωθα μια μεγάλη πίστη και φόβο για το Θεό.
Δεν είναι μόνο το τι είπε αλλά και πώς το είπε. Ψυχρά, απόλυτα, σχεδόν φασιστικά,με μια στριμμένη μούρη,που αποθυμένο το έχω το χαστούκι που δεν της άστραψα.
Αισθάνθηκα τέτοιο φόβο, τέτοιο τρόμο, παρακαλούσα το Θεό να με συγχωρέσει για όλες τις αμαρτωλές σκέψεις, να μην πάω στην κόλαση,και όλα τα υπόλοιπα.
Είμαι από μια οικογένεια,που τα περισσότερα μέλη της ήταν ΠΟΛΥ της εκκλησίας.
Μεγαλώνοντας λοιπόν αυτό που άκουγα συχνά πυκνά, ήταν το ότι θα πάω στην κόλαση. Έκανα ποδήλατο? Κόλαση. Φόραγα τζίν? Στο πυρ το εξώτερον.
Άκουγα ρόκ..ΡΟΚ..αυτό και άν ήταν. Ηταν σίγουροι πως θα κατέληγα στο πεζοδρόμιο με μια ένεση κολλημένη στο μπράτσο. Με δάκρυα η μαμά μου με ρώτησε μια μέρα που είδε αφίσα των Queen αν είμαι σατανίστρια.
Όσο και αν δεν το θες, μια ανατριχίλα σε πιάνει. Έβλεπα γύρω μου τον κόσμο, και δεν μπορούσα να φανταστώ ότι όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη είχαν για μέτρο ηθικής κάτι θρησκόληπτους αμόρφωτους ανθρώπους , που τύχαινε να είναι και συγγενείς, η δάσκαλοι(λέμε τώρα). Το τι αγώνα έκανα μέσα μου θα ξεπεράσω όλη αυτή την ψυχολογική και λεκτική κακοποίηση δεν λέγεται,το τι στενοχώρια και απαξία απο το περιβάλλον,,,,αδύνατον να σας περιγράψω.
Μεγαλώνοντας αντί να είμαι ένα γλυκό κοριτσάκι και όλα αυτά που λογικά βλέπω τώρα ως μεγάλη μου ταιριάζουν , ανέπτυξα μια πιο επιθετική συμπεριφορά,για να μη με λιώσουν τελείως. Από κείνα τα χρόνια, λέω ( Δέν θέλω να με αγαπάς- θέλω να με σέβεσαι) .
Σίγουρα κάποια παιδιά πληγώνονται πολύ να ακούν για τους γονείς τους τέτοιους χαρακτηρισμούς.
Πιστεύω στο Θεό, αλλά δεν μπορώ την απαρχαιωμένη μορφή της εκκλησίας.
Αγαπώ τον θεσμό της οικογένειας, αλλά δεν μπορώ την καταπίεση τη γκρίνια και το καλούπι, όλοι να είμαστε ίδιοι.
Θα ήθελα να βγει κάποιος εκπρόσωπος και να ζητήσει συγγνώμη, αλλά ποιος νοιάστηκε ποτέ για τις αθώες ψυχούλες που τους έχουν και σε υπόληψη?


Γράμμα προς φίλους ..........

Αγαπητοί συνομιλητές στο δίκτυο, σήμερα κλείνω 3 μήνες ,και θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την συμμετοχή σας, για την ενθάρρυνση,και τα καλά σας λόγια. Χωρίς την ανταποκρισή σας, θα είχα απογοητευθεί και έτσι δεν θα είχα την ευκαιρία να ασχοληθώ και να μάθω, αλλά και να βρώ τόσα όμορφα πράγματα.
Σιγά σιγά, αισθάνομαι ότι σας γνωρίζω και βλέπω την προσωπικότητα του καθενός. Για αυτό και ίσως μερικά σχόλια να γίνονται πιο προσωπικά. Βέβαια αισθάνομαι λίγο αμήχανα μετά γιατί όπως και να έχει δεν σας ξέρω, και δεν είναι και πολύ ευγενικό να καταργούμε τις αποστάσεις.
Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω και πάλι και καλή σας μέρα.

Παρασκευή, 4 Απριλίου 2008

MIA ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ















Μια νύχτα σαν και αυτή,
σας στέλνω άγγελο αγνό
να φυλάει τα ονειρά σας!

ΠΑΡΑΜΥΘΙ Πολιτικό!


Η άνοιξη φτιάχνει τα μαλλιά της και θα έρθει σε λίγες μέρες!!!













Ο κακός Μπούστις Δρακουμέλ , πηγαίνει να πάρει νερό στο χωριό των Ελληνοστρούμφ.

Ο Χαχανούλης - Γιωργάκης έτρεξε να του προσφέρει ένα δώρο...........όμως ο λιχούδης Κωστάκης του είπε ότι θα το πήγαινε αυτός, αφού περνούσε απο μια ψαροταβέρνα.Χαρούμενος ο χαχανούλης πήγε μια βόλτα με το ποδήλατο του.
Στόν δρόμο του συνάντησε τον μελένιο Αλέξις, που θαύμαζε την ομορφιά του σε ένα μεγάλο καθρέπτη.Μελένιε, ο Λιχούδης πάει ένα δώρο στον δρακουμέλ-μπουστίς , θέλεις να παίξουμε?
ΑΑΑ δεν ξέρω, πρέπει να ρωτήσω τον θείο Αλί -γκρινιάρη, δεν ξέρω άν θα με αφήσει.
Ελα καλέ, είναι ευκαιρία τώρα που ο Λιχούδης είναι απασχολμένος,δεν θα μας μαλώσει κανείς.-Καλά, είπε διστακτικά ο Μελένιος. Εκεί που έπαιζαν, εμφανίστηκε ξαφνικά , πίσω από ένα δέντρο η σκουντούφλα στρουμφίτα παπαρή. Τι κάνετε εδώ παλιόπαιδα? Το ξέρει ο Αλί,,όχι όχι φώναξε ο Μελένιος, μη του πείς τίποτα, παρακάλεσε την παπαρή.
Εκείνη τον αγριοκοίταξε και ξεφυσώντας απομακρύνθηκε.
Τα πράγματα ήταν δύσκολα στο χωριό.....................
Oι υπουργοί εξωτερικών προσέρχονται στο Βουκουρέστι για την Σύνοδο ΝΑΤΟ









Πέμπτη, 3 Απριλίου 2008

TΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ



















Τα μαθήματα τέλειωσαν. 'Ολα πήγαν πολύ καλά, οι μαθητές ήξεραν και έγιναν καλύτεροι, εγώ δεν ήξερα , και έμαθα τι είναι τα πινέλα και τα χρώματα. Τα καλύτερα πινέλα θα πάρω, γιατί χωρίς καλό πινέλο, καλό αυτοκίνητο χωρίς δρόμο.

To be able to devote one's life to art without forgetting that art is frivolous ,is a tremendous achivement of personal character.
ׂׂ--'W.H.AUDEN

I want to thank all the partcipants for their kindness and positive attitude towards me.
I also want to thank my teachers for their patience and encouragment .

Το πολυεθνικό μας group, έγινε μια ωραία παρέα και θα αρχίσουμε πάλι το φθινόπωρο.
Έμαθα πολλά για τη ζωγραφική, και το κυριότερο, να βλέπω σκιές,αποχρώσεις,όγκους,σχήματα,γωνίες, κρατώντας ένα μολύβι, η απλώς παρατηρώντας τα αντικείμενα αλλιώς. Εμένα μου άρεσε πολύ, όχι μόνο για τη ζωγραφική, αλλά και για την ανάλυση, τις πληροφορίες, τη γνωριμία με καινούργιους ενδιαφέροντες ανθρώπους.
Ξέρετε, δεν έχω καθόλου άγχος για το αν θα ζωγραφίσω η όχι, η έκφραση, η γνώση, η συμμετοχή, το άνοιγμα του μυαλού, έχει σημασία. Νομίζω ότι η διαφορά με το ζωγράφο, είναι όπως ο γυναικολόγος με την γυναίκα. Ξέρει πολλά για τις γέννες αλλά δεν ξέρει πως είναι.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν την βοηθάει. Έτσι και γω , πιστεύω ότι θα γίνω καλύτερη δασκάλα, αν θα έχω την ευκαιρία να γίνω καλή μαθήτρια.

Τρίτη, 1 Απριλίου 2008

ENA ΟΝΕΙΡΟ











Πρίν να βυθιστούμε......





Ενας μονόκερος,
ας έρθει, για να μας πάει στο σπίτι της καρδιάς.......

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ--ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ


ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ..



μετά από πολλές προσπάθειες κατάφερα αυτό, ελπίζω συνεχίζοντας τις προσπάθειες να στέλνω καρτούλες,κλπ.
Χτές βρήκα το fantasyart,αλλά δυστυχώς δεν κατεβαίνουν...

Το παιδάκι είναι ανιψάκι μου...



Σας αφιερώνω ένα ποίημα της νιότης μου,από τότε όλα άλλαξαν .....

They raise you hidden in the shade, in tribute,
of society's sensibilities and decorum.
They do everything possible to prevent changes,
in the hoped for replica of themselves in you.
They raise you hidden in the shade,
so you can never take into account your own weight,
but when the difficult moment arrives,
you alone carry the full load and keep silent.....


Πολλοί γονείς έχουν τον προβληματισμό σχετικά με την εξωσχολική ανάγνωση των παιδιών τους. Τώρα λοιπόν που έρχονται οι διακοπές, θα τους παρακαλούσα να αφιερώσουν μια μέρα βόλτα με τα παιδιά τους στα μεγάλα βιβλιοπωλεία. Να τα αφήσουν να εξερευνήσουν τα διάφορα τμήματα, και να βρεί μόνο του κάτι που θα το ενδιαφέρει. Αυτό που νομίζουμε εμείς για ωφέλιμο μπορεί να μην λέει τίποτα στο παιδί. Ψάχνοντας λοιπόν βρήκα την σειρά ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ,από τους ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ. Με πολύ χιούμορ, καλύπτει πολλούς τομείς της επιστήμης. ΜΑ ΜΕ ΠΟΛΥ ΧΙΟΥΜΟΡ. τηλ.2105241863.
Καλή ανάγνωση


ENA ΠΑΡΑΜΥΘΙ - ένα μικρό μαύρο μολύβι...........

Από κάπου εδώ ξεκινάνε όλα.........

Μια φορά και ένα καιρό, ήταν ένα μικρό μαύρο μολύβι. Γυαλιστερό γυαλιστερό με χρυσά γράμματα στο πλάι, περήφανο για τον προορισμό του, περίμενε υπομονετικά στην θέση του, στην κασετίνα, να το χρησιμοποιήσει το κοριτσάκι. Ανυπομονούσε να γράψει γράμματα, να κάνει ζωγραφιές, να αφήσει την μαύρη του μολυβιά πάνω στο λευκό χαρτί.
Αλίμονο όμως! Το κοριτσάκι πάντα προτιμούσε τα άλλα μολύβια που είχαν πάνω τους λουλούδια, σχέδια, είχαν χρωματιστές γόμες που μοσχοβολούσαν . Άλλα είχαν φουντίτσες και πολλές μυτούλες. Ζήλευε λίγο το μολύβι, αλλά παρηγοριόταν στην σκέψη ότι παρά τα στολίδια, είχαν τον ίδιο προορισμό. Να γράψουν γράμματα!!!
Τι και αν μυρίζουν πιο όμορφα, εκείνο είναι πιο γερό, αντέχει πιο πολύ. Τι τα θες όμως? Ο καιρός περνούσε , το κοριτσάκι μάθαινε γράμματα , σχεδίαζε ζωγραφιές, έγραφε ορθογραφίες και αντιγραφές, μάθαινε αριθμούς και όλα αυτά χωρίς αυτό. Το είχε κυριεύσει η απαισιοδοξία και η θλίψη, ώσπου μια ανοιξιάτικη μέρα η δασκάλα είπε. ( Βγάλτε όλα τα παιδάκια τα μολύβια σας να γράψετε διαγώνισμα) Τότε το κοριτσάκι ταραγμένο από την αγωνία χωρίς να κοιτάξει πήρε στο χέρι του το μαύρο μολύβι. Τι χαρά, τι ευτυχία! Χαρούμενο έτρεχε πάνω στο χαρτί , με όμορφες γραμμές σχεδίαζε τα γράμματα και η ώρα περνούσε..( Επιτέλους, θα αποδείξω την αξία μου!
Επιτέλους ήρθε η ώρα μου! Αλλά το κοριτσάκι πάνω στην αγωνία του , πίεσε με δύναμη το μολύβι και κρακ,,,η μύτη έσπασε. Τι φοβερή αγωνία. τι ντροπή,Τώρα?
Το κοριτσάκι άρχισε βιαστικά να ψάχνει για ξύστρα. Τέσσερις ξύστρες , όλες ψηλομύτες με σχήματα λουλουδιών , με σχέδια χαρούμενα, όλες μία μία αρνήθηκαν πεισματικά να ξύσουν το μολύβι. -Σας παρακαλώ, ξύστε με, ικέτευε το μολύβι, έχω να τελειώσω το διαγώνισμα. Όμως δυστυχώς ! Εκνευρισμένο το κοριτσάκι έβαλε το μολύβι στην κασετίνα και πήρε ένα άλλο. Αυτό ήταν! Το τελευταίο κτύπημα. Ήταν θύμα της πολυτέλειας, της σπατάλης, της εξωτερικής εμφάνισης. Ήταν θύμα της υπερβολικής σημασίας για αυτό που φαίνεται, και όχι για αυτό που είναι.....
---Μα τι δουλειά έχω μέσα σε αυτήν την κασετίνα? Είναι γεμάτη, και όμως νιώθω τόσο μόνο! Άρχισε να θυμάται τα όνειρα τα όνειρα που είχε και πώς κατέληξαν , όταν ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή.- Κυρία , μου έσπασε το μολύβι και δεν έχω άλλο.
- Έλα πάρε το δικό μου, ξύστο πρώτα με την ξύστρα σου.
Μια βαριά ασημένια ξύστρα που δεν σνόμπαρε το μολύβι . Το κοριτσάκι με το σπασμένο μολύβι δεν είχε μεγάλη κασετίνα, ούτε πολλά μολύβια, και ένιωσε πολύ χαρούμενο που μπορούσε να συνεχίσει το διαγώνισμα του.
Επιτέλους, Με ένα παιδάκι που το χρειαζόταν και μια ξύστρα που το καταδεχόταν , το μολύβι βρήκε πάλι τον προορισμό του και εκπλήρωσε τον σκοπό του.
Να λιώσει πάνω στο τετράδιο βοηθώντας ένα παιδάκι να μάθει γράμματα.