Σάββατο, 7 Μαρτίου 2009

H γιορτή της Γυναίκας!

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Θύμισε μου τι γιορτάζουμε!! Την γιορτή της γυναίκας? Ποιάς καλέ? Γιορτάζω και δεν το ξέρω. !! Ήμαρτον! Ε, λοιπόν εγώ δεν γιορτάζω!

Μου πέφτουνε απανωτές βρε παιδί μου οι γιορτές και βαριέμαι. Τον Νοέμβρη γενέθλια, - είναι πια για να κάνω χαρά? Τέλος πάντων, κόψαμε μια τούρτα, σβήσαμε και ένα κερί, μου είπανε και το τραγούδι! Καλά ήτανε! Δεν πρόλαβα να χάσω τις θερμίδες από την τούρτα, και νάσου τα Χριστούγεννα! Άλλες γιορτές, τραπέζια, έξω, μέσα…Μέχρι να πλύνω τα τραπεζομάντηλα, να κρύψω τα καλά τα πιάτα, γιορτάσαμε τον Βαλεντίνο.

ΑΑΑ! Όλα και όλα! Εγώ γιορτάζω! Δε μπα να φωνάζει το σύμπαν, η αγάπη είναι κάθε μέρα, και μπλα μπλα μπλα,,,αγγούρια καλυβιώτικα! Και κάθε μέρα γυναίκα είμαι, αλλά όλοι έχουν πια να πούνε τα καλύτερα για την γιορτή της γυναίκας..

Ε, και γω, έτσι ρε παιδί μου, επειδή είμαι στριμμένο άντερο, δεν γιορτάζω.

Μη παρεξηγηθώ! Μια χαρά είμαι! Δόξα τω Θεώ! Έχω κάνει πολλές φορές τον σταυρό μου που είμαι γυναίκα στην Ελλάδα αυτά τα χρόνια! Δεν πήγα στην Αγγλία το καλοκαίρι και τρόμαξε το μάτι μου από τον φερετζέ και την μπούρκα! Βγάζανε και φωτογραφίες στο Μαντάμ- Τυσσό! Τι να πεις!

Για να μη σας πω και την αληθινή ιστορία στο χωριό της γιαγιάς μου, που κάτι απόκριες έβαλε ένας μουτζούρα στο μάγουλο μιας κοπέλας και μετά έπρεπε να παντρευτεί μόνο αυτόν! Ευτυχώς ήταν καλός άνθρωπος και ζήσανε ευτυχισμένοι μέχρι τα βαθιά τους γεράματα.

Γιατί το άλλο? Δεν είχε πάει ο αδελφός μου σε ένα πανηγύρι, και την άλλη μέρα ήρθαν να του ζητήσουν το λόγο οι συγγενείς της κοπέλας που της έπιασε το χέρι? Γιατί σου λέει, αν χορεύει η κοπέλα πρώτη, και πας εσύ και χορεύεις πρώτος, σημαίνει περίπου ότι την ζητάς σε γάμο! Και αυτό, μόνο 30 χρόνια πριν.

Γιορτή της γυναίκας και πράσινα άλογα!! Κοιτάω γύρω μου και ευγνωμονώ τη μοίρα μου κάθε μέρα, που έχω δουλειά. Μαζί γεννάγαμε το πρώτο μας παιδί με μια κοπελιά, και γω ήμουν χαρούμενη και η άλλη έκλαιγε! Έμεινε στην βιοτεχνία να ράβει μέχρι να έρθει στο νοσοκομείο και την απέλυσαν την επομένη. Γιορτάζει άραγε και αυτή την γιορτή της γυναίκας? Δεν το νομίζω…

Για αυτό σας λέω, δεν ξέρεις! Τι περνάει ο καθένας, άντρας είναι, γυναίκα είναι, παιδί είναι? Δεν ξέρεις! Τώρα, αν ανοίξεις ένα ημερολόγιο, θα δεις κάθε μέρα και μια μέρα αφιερωμένη κάπου. Και για καλό δεν είναι καμιά.

Ημέρα της αποταμίευσης!! Χα…χα….

Ημέρα του νερού, κοντεύει να μας τελειώσει… Και πάει λέγοντας. Για καλό δεν είναι!

Πάρε παράδειγμα τους Αγίους. Όλοι πεθαμένοι! Πρώτα πεθαίνουν και μετά , να γιορτές και πανηγύρια!

Δεν θέλω να σκεφτώ ότι για αυτό γιορτάζουν και την ημέρα της γυναίκας.

Μήπως ο ποιητής θέλει να μας πει κάτι, αλλά δεν το έχουμε καταλάβει ακόμα?

Χίλιες φορές καλύτερα να μείνω με τον Άγιο Βαλεντίνο!!

Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2009

O γκαντέμης

Ο Γκαντέμης

Είναι να μη σου τόχει γραμμένο η μοίρα! Μερικοί άνθρωποι έχουν το σημάδι της γκαντεμιάς πάνω τους. Στα γονίδια να το πεις, στις συνθήκες, στο λάθος μέτρημα στις κινήσεις τους.. όπως και να το πεις, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Ας πάρουμε τον Γιώργο ας πούμε. Τόσα παιδιά έκανε ο Ανδρέας, ε, τον Γιώργο τον είπε Γιώργο. Στην αρχή, σαν παιδάκι, έκανε χαρά! Είχε το όνομα του παππού. Και όχι ενός οποιουδήποτε παππού! Του Γιώργου του Παπανδρέου. Προίκα το όνομα, δεν λέω, αλλά τι να τα κάνεις τα προικιά, όταν δεν έχεις μία?

Τον τράβαγε ο Ανδρέας, στην Σουηδία, στα κρύα, στα χιόνια, να δουλεύει το παιδί γκαρσόνι, να ταλαιπωρείται στην ξενητιά , του έλεγε ο πατέρας του, Για την Πατρίδα, παιδί μου. Ήταν και μικρός τότε, δεν είχε ανακαλύψει την ελεύθερη φύση των σουηδέζων! Την είχε ανακαλύψει όμως ο Ανδρέας, και τσπούπ, μια αδελφούλα.

Τα οικογενειακά ονόματα όμως, ευτυχώς είχαν τελειώσει, και έτσι κανείς ποτέ δεν θυμάται πως λένε την σουηδέζα αδελφούλα των παιδιών.

Μετά, αν θυμάμαι καλά, πήγανε Καναδά! Έχουν περάσει και τόσα χρόνια, που να θυμάμαι ακριβώς τις βόλτες του Ανδρέα στην εξορία.!!

Το θέμα είναι ότι το παιδί μεγάλωσε, έγινε ολόκληρος άντρας, και ο Αντρέας τον έσερνε στις περιοδείες , να μάθει το παιδί τα κόλπα της δουλειάς, γιατί και την προίκα, θάρθει η ώρα να την αξιοποιήσεις . Μόνο που πέρασαν τα χρόνια , και ο Ανδρέας κράταγε γερά, ο Σιμήτης είχε φάει τα λυσσακά του, να πάρει το αίμα του πίσω που τον είχε απολύσει ο Ανδρέας, ενώ αυτός βρισκόταν στην Ρωσσία, και τα χρόνια περνούσαν. Όλοι μεγάλωναν, εκτός από τον Γιώργο. Γιωργάκη τον ανεβάζανε , Γιωργάκη τον κατεβάζανε! Και πώς να πας για πρωθυπουργός αν σε λένε Γιωργάκη.

Λέμε, παραδ.χάριν. Γιωργάκη το αυγό σου, η Γιωργάκη, μαζέψου μέσα παιδί μου, πέρασε η ώρα! Αλλά κύριε Γιωργάκη πρωθυπουργέ! Δεν το λες.

Είπαμε, η γκαντεμιά από κοντά, και έρχεται η ώρα, που ο Σιμήτης , η παλιοαλεπού, τον άφησε να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Τι να κάνει! Πλήρωσε τα σπασμένα, γιατί τον έλεγαν και Γιώργο Παπανδρέου, και κάποτε έπρεπε να γίνει πρωθυπουργός, έστω και με το δακτυλίδι του Σιμήτη. Δεν μπορούσε να βρει χειρότερη στιγμή για να δοκιμαστεί ο Γιωργάκης για να γίνει Γιώργος!!

Δεν του έφτανε το χάλι που βρήκε, που έκανε και μόκο εδώ που τα λέμε τόσα χρόνια, και τα θυμήθηκε όλα στις περιοδείες…..

Τον ρώταγε ο κόσμος, < Εσύ που ήσουν Γιώργο? - Ήμουν στο εξωτερικό , τους έλεγε. Κανόνιζα τις δουλειές μας. > Τι δουλειές? Ποτέ δεν διευκρίνισε….

Η Γκαντεμιά συνεχίστηκε και του βγήκε στην γωνία ο Καραμανλής.

Κάτσε Γιώργο και περίμενε, γιατί το άλλο σόι έπρεπε να εκπληρώσει την υποχρέωση στην μοίρα.

Περίμενε ο Γιώργος, να φθαρεί ο Κώστας και να έρθει η σειρά του. Αλλά η γκαντεμιά του, δεν έχει όρια… Το τάιμινγκ πάλι είναι λάθος, για να αφήσει και αυτός ένα μεγάλο όνομα.. Τον πρόλαβε η κρίση.

< Που να τρέχεις Γιώργο μου τώρα, δεν βλέπεις τι γίνεται> Του έλεγε η Άντα. Όχι, ο Γιώργος. Το έχει βάλει αμέτι- μοχαμέτι, που να χαλάσει ο κόσμος, να γίνει πρωθυπουργός.

Τρίτη, 3 Μαρτίου 2009

Εκτός θέματος

Είμαι εκτός θέματος. Αυτό πια! Είναι το μόνο σίγουρο!

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, αυτό είναι μια πραγματικότητα που με κυνηγά.

Ας πούμε στο νηπιαγωγείο. Μας έλεγε η δασκάλα να ζωγραφίσουμε μία πόλη.. Εγώ … εκεί….μια πρασινάδα κάτω, λίγο μπλε πάνω, είχα μάθει να κάνω και σύννεφα , και άφηνα κάτι μισερά κυκλάκια , έκανα και έναν ήλιο με στραβές ακτίνες στην πάνω γωνία, και τέλος. Δεν ξέρω γιατί ,αλλά πάντα δεξιά ήταν ο ήλιος. Πάντα, πρωί! Ούτε μεσημέρι , ούτε απόγευμα. Ίσως επειδή ήταν πρωί η ώρα που ζωγραφίζαμε… Τέλος πάντων! Τι έλεγα! Α! Ναι! Για την πόλη! Έβαζα που λέτε και ένα σπιτάκι στο κέντρο, και την έδινα στην δασκάλα μου.

Μου χαμογελούσε , με ένα χαμόγελο…., πώς να το πω! Που έλεγε, το καημένο το παιδάκι, δεν θα του κόβει και πολύ!,, και μετά που ερχόταν η μαμά μου να με πάρει και ρωτούσε όλο αγωνία. -¨Πως τα πήγαμε σήμερα?¨ Εκείνη απαντούσε χαμογελώντας αμήχανα.- ¨Καλά, καλά, μόνο… που…να ξέρεται, στην ζωγραφική βγαίνει εκτός θέματος…..

Μου εξηγούσε η μαμά μου, ναι έλεγα εγώ… και έβλεπα τις ταινίες μου.

Γιατί μπορεί να ήμουν εκτός θέματος, το ναι, όμως για να ξεφύγω από την μουρμούρα το ήξερα από τότε…

Μετά, πήγα στο δημοτικό. Είχαμε μια καλή δασκάλα, αλλά φαντασμένη βρε παιδί μου. Πολύ φαντασμένη. Την έλεγαν κυρία Μαρία. Και την καθαρίστρια όμως έλεγαν κυρία Μαρία , αλλά την φώναζαν κυρά-Μαρία. Εγώ λοιπόν, φώναζα και την δασκάλα μου κυρά-Μαρία. Με φωνάζει και μου λέει. Η καθαρίστρια είναι κυρά, και γω, κυρία! Το κατάλαβες? Το κατάλαβα της λέω, και φώναζα και την καθαρίστρια κυρία!

Είδατε ,βγήκα πάλι εκτός θέματος! Άλλο είναι το θέμα μας! ΑΑΑΑ! Ναι!

Πού λέτε λοιπόν, αρχίσαμε να γράφουμε εκθέσεις. ¨ Η αγαπημένη μου πόλη¨ ΝΑ!! Ένα τόσο μεγάλο, ΕΙΣΑΙ ΕΚΤΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ , από κάτω. Μα παιδί μου, μου είπε η δασκάλα, δεν είπα να περιγράψεις το αγαπημένο σου χωριό, αλλά την πόλη! Κατάλαβες? Πόλη? Με πολλούς ανθρώπους?

-Και δεν υπάρχουν χωριά που ζούνε πολλοί άνθρωποι? Υπάρχουν , πως δεν υπάρχουν. Αλλά τα λέμε κεφαλοχώρια, κωμοπόλεις, όχι πόλεις!

Ναι είπα, όπως πάντα βέβαια, για να ξεμπερδεύω, χωρίς να μπορώ να καταλάβω ακόμα γιατί ήμουν εκτός θέματος. Έρχεται η ώρα να πάρουμε ελέγχους.

«Καλό το παιδάκι σας , αλλά δεν μπορεί να καταλάβει τους κανόνες»

-Δεν καταλαβαίνει την αριθμητική και τη γραμματική? Ρώτησε ανήσυχη η μαμά μου. « Όχι, όχι. Αυτούς τους κανόνες τους καταλαβαίνει. Τους άλλους εννοώ. Τους κοινωνικούς, και την διαφορά του χωριού και της πόλης. Να το πάτε ένα ταξίδι το παιδάκι, να δει πάρα έξω, να ανοίξουν οι ορίζοντες του.. Και χαμογέλασε μισό συγκαταβατικά, και το άλλο μισό, ξέχασε να χαμογελάσει.

Άντε πάλι η μάνα μου να μου εξηγεί, την πόλη, άντε πάλι εγώ να λέω ναι, άντε πάλι, να λέμε για την Αθήνα. <Δεν θυμάααασαι που πήγαμε να βάλουμε τα παπουτσάκια για την πλατυποδία…..Δεν θυμάσαι που πήγαμε στα ξαδελφάκια σου …δεν θυμάσαι πόσα σπίτια ,πόσα αυτοκίνητα, πόσο κόσμο…..

«Ναι μαμά» , εγώ, και δρόμο για παιχνίδι.

Στο παιχνίδι, δεν είχα πρόβλημα. Ήμουν πάντα εντός θέματος. Όταν με έβγαζαν εκτός, έκλαιγα, κτυπιόμουνα, φώναζα, και μετά πάλι μέσα, και όλα καλά. Στο σχολείο πάλι, όσο μεγάλωνε, τόσο εκτός θέματος έβγαινα. Μα κάνανε και κάτι ερωτήσεις οι καθηγητές.!! Τι θέλει να πει ο ποιητής? Ας πούμε. Που να ξέρω χρυσέ μου, δεν κάναμε μαζί φαντάροι? Αναιδεστάτη ! Έξω! Έξω, εκτός, εκτός αιθούσης, αλλά εντός θέματος στην έκθεση αυτή την φορά.

Είχα μεγαλώσει, και μπορούσα πια να εξηγώ αυτό που είχα στο μυαλό μου για την πόλη. Μια πόλη ανοικτή, με πάρκα με πρασιές, χωρίς πολυκατοικίες, με πυκνά δρομολόγια για λιγότερα αυτοκίνητα, με σπίτια με αυλές! Μια πόλη που να μοιάζει με χωριό. Μπράβο, μου έγραψε η καθηγήτρια, είδες τι κάνουν τα φροντιστήρια? Μου είπε η μαμά! Ναι είπα πάλι εγώ, και πήγα για καφέ.

Πέρασαν τα χρόνια, και σε πολλά ήμουν εντός, αλλά στα περισσότερα εκτός. Εντός εργασίας, εκτός πανεπιστημίου, εντός κοινωνίας, εκτός κομμάτων. Και μου έλεγαν όλοι, πρέπει να είσαι εντός του συστήματος! Πρέπει να γραφτείς σε κόμμα, να σε προωθήσει, να δώσει γραμμή, πρέπει να έχεις κοντά τα τζάκια που έχουν επιρροή, πρέπει να είσαι μέσα στα πράγματα! Εγώ τίποτα! Εντός ψηφοδέλτιου ,εκτός Δήμου.

Δεν ψηφίστηκα , βγήκα εκτός. Φώναζα πολύ, για πάρκα στην προέκταση της πόλης, να φυτέψουμε δέντρα να κάνουμε δεντροστοιχίες, να διαμορφώσουμε τα ελεύθερα οικόπεδα, σε αλάνες, να καθαρίσουμε τον τόπο…Και όλο μου έλεγαν είσαι εκτός θέματος, και έμεινα εκτός. Τώρα που το σκέφτομαι, σαν κείνο το σπιτάκι, στην παιδική μου ζωγραφιά, κάτω από τον πρωινό ήλιο με τις στραβές ακτίνες.

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2009

Γιώργος - Νίκη - εκλογές!


Γιώργος – Νίκη - εκλογές!
Γιώργο!!! Έλα να με βοηθήσεις καλέ!
Μα τι ψώνισες πάλι βρε Νίκη μου. Το σούπερ μάρκετ σήκωσες!
ΑΑΑΑ! Γιώργο! Έλα να βάλουμε τα πράγματα μέσα και να σου πω!
Τι να μου πεις?
Γιώργο μου, πρέπει να πάρεις τηλέφωνο τον Μάρκου τηλέφωνο να πάμε παρέα έξω. Σε ταβέρνα, στα ούζα, θα δούμε!
Δεν είμαστε καλά ! Πως σου ήρθε!
Θα σου πω, κάτσε να τελειώσουμε….. Λοιπόν, στο σούπερ μάρκετ, είδα την Νατάσσα…
Την καθαρίστρια?
Όχι παιδί μου! Την Νατάσσα! Την Καραμανλή! Του πρωθυπουργού!
Είσαι σίγουρη! Η ίδια!
Ναι σου λέω! Την είδα στις μαρμελάδες! Και κει που σηκώνει το χέρι της να πιάσει τις μπέλα-μάμα, γλίστρησε από την τσάντα που είχε στον ώμο ένα μάτσο από ταξιδιωτικά φυλλάδια σε εξωτικούς προορισμούς!
Ε! Ας είναι καλά οι άνθρωποι να πάνε! Εσένα τι σε νοιάζει?
ΕΜΕΝΑ ΔΕΝ ΝΟΙΑΖΕΙ!?? Μα τι λες Γιώργο μου! Δεν καταλαβαίνεις?
Αμέσως σκέφτηκα τον Μάρκου.
Γιατί σκέφτηκες τον Μάρκου? Θέλεις να πας μαζί του σε εξωτικούς προορισμούς?
Αχ, Γιωργάκη μου! Ο Μάρκου είναι νομαρχιακός σύμβουλος του Πασόκ, και τόσες δουλειές κάναμε παλιά. Το ξέχασες? Μετά βγήκε η Νέα Δημοκρατία και χαθήκαμε. ΈΕΕ! Είναι ώρα να αναθερμάνουμε τις σχέσεις, αλλά να μη καρφωθούμε κιόλας!
Νίκη σου έχω πει, να διαβάζεις τις ημερομηνίες στα χάπια. Πήρες ληγμένα μου φαίνεται!
Εγώ!!! Εγώ είμαι αετός βρε! Πιάνω πουλιά στον αέρα!
Μόνο στον αέρα!!
Υπονοείς κάτι Γιωργάκη!
Όοοοχι καλέ! Για πες!
Άντε να σου εξηγήσω. Γιατί να έχει η Νατάσσα διαφημιστικά καλοκαιρινών εξωτικών προορισμών? Γιατί θα πάει ταξίδι! Γιατί να πάει ταξίδι το καλοκαίρι τόσο μακριά και τόσες μέρες? Γιατί θα έχει άδεια και ο Κώστας! Και γιατί να έχει τόσες μέρες άδεια ο Κώστας? Γιατί δεν θα είναι πια πρωθυπουργός!! Επομένως, για να τα έχει από τώρα, σημαίνει ότι θα έχουμε εκλογές την Άνοιξη, θα χάσουν και θα ετοιμαστούν για το ταξίδι…
Και συ που το ξέρεις ότι θα χάσουν!?
Εδώ το ξέρουν οι ίδιοι, εγώ θα αμφιβάλλω! Για αυτό σου λέω. Πάρε τηλέφωνο τον Μάρκου. Να τον έχουμε από κοντά από τώρα! Εσύ τι λες?
Εγώ λέω να πας στα τουριστικά γραφεία να πάρεις φυλλάδια για προορισμούς…γενικά. Έξω νάναι και όπου νάναι!
Γιατί Γιωργάκη μου! Θα με πας και συ ταξίδι?
Νίκη, άσε τις γλύκες και πιάσε τις βαλίτσες! Αν βγει το Πασόκ, με το άχτι που με έχει ο Μάρκου και οι υπόλοιποι, σε βλέπω να διαλέγεις μπέλα μάμα, στο Μαιάμι, η στην Άνω Μαγούλα! Βάλε πάνω το χταποδάκι τώρα, και βλέπουμε!