Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Ενημέρωση Εκχιονισμών 31-12-2016 για τον Νομό Ευβοίας.



ΓΡΑΦΕΙΟ ΑΝΤΙΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗ

Χαλκίδα, 31-12-2016
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ενημέρωση Εκχιονισμών 31-12-2016
Τρίτη μέρα κακοκαιρίας στο Νομό Εύβοιας, ωστόσο το Εθνικό και Επαρχιακό Οδικό Δίκτυο παραμένει ανοικτό δίχως ιδιαίτερα προβλήματα. Σε κάποια τμήματα, βέβαια, κρίνεται απαραίτητη η χρήση αντιολισθητικών αλυσίδων, καθώς σημειώνεται παρατεταμένη χιονόπτωση.
Αναλυτικότερα, η κυκλοφορία διεξάγεται ελεύθερα στο τμήμα Ψαχνά - Προκόπι (Άγιος). Στη Βόρεια Εύβοια όλοι οι δρόμοι είναι προσπελάσιμοι (Κοκκινομηλιά, Κρυονερίτης, Κερασιά, Ταξιάρχης, Καστανιώτισσα). Το τμήμα Στενή - Στρόπωνες στη Δίρφυ ήταν ανοιχτό έως νωρίς το απόγευμα, οπότε και ξεκίνησε έντονη χιονόπτωση με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή να επιχειρείται η διάνοιξή του. Ομοίως, στην περιοχή της Σέττας καθώς και στο τμήμα Κάρυστος-Αμυγδαλιά. Τέλος, ελεύθερη είναι η επαρχιακή οδός Λέπουρων-Καρύστου.
Ο Φάνης Σπανός δήλωσε: «Διανύουμε την τρίτη μέρα έντονων καιρικών φαινομένων στην Εύβοια. Ο στόλος μας, ωστόσο, επιχειρεί αδιάκοπα προκειμένου να διασφαλίσει την ελεύθερη κυκλοφορία σε όλους τους δρόμους του Νομού. Υπενθυμίζουμε για μια ακόμα φορά πως θεωρείται επιβεβλημένη η κατοχή αλυσίδων και ο περιορισμός των άσκοπων μετακινήσεων ιδιαίτερα κατά τις βραδινές ώρες.»
Για οποιαδήποτε πρόβλημα οι πολίτες μπορούν να επικοινωνήσουν με το Τμήμα Πολιτικής Προστασία της Π. Ε. Εύβοιας στο τηλέφωνο 22210-20000 όλο το 24ωρο.


2016 τέλος.

Η τελευταία ανάρτηση για το 2016.
Όσο κυνικά και να βλέπει κάποιος τα πράγματα δεν μπορεί παρά να έχει και σε μια ακρούλα μια προσμονή για την αλλαγή της χρονιάς.
That's all folks λοιπόν, το φάγαμε και το 16 και από ότι φαίνεται ήταν κάπως δηλητηριασμένο και μας έπιασε πανελλαδικά ένα κόψιμο άνευ προηγουμένου.
Τώρα αυτά για επιδημία γαστρεντερίτιδας είναι για ξεκάρφωμα και τίποτα άλλο.

Και με αυτή την κουφή διαπίστωση, κλείνουμε τις αναρτήσεις του σωτηρίου έτους 2016 με την απορία γιατί το λέμε σωτήριο.
Αλήθεια, γιατί λέμε σωτήριο το έτος;

Λέμε λοιπόν το Σωτήριον έτος 2016 πχ, σαν συνέχεια του Anno Domini, το έτος του Κυρίου όπως έλεγαν στα λατινικά, για να μετράμε  από Γέννηση του Σωτήρος  μέχρι ...όποτε.

Τα λέμε αύριο και ελπίζω  η μετάβαση από το 16 στο 17 να είναι αίσια και ευτυχής. Όσο για το υπόλοιπο, κάτι θα κάνουμε..


Junior music stars. Είναι λάθος.

Περιμένοντας το 2017 βλέπω το junior music stars, και παρά τα μεγάλα ονόματα της μουσικής και την συμμετοχή ωδείων από όλη την Ελλάδα που δίνουν τα αστέρια τους και όλα τα σχετικά, δεν μπορούν να με πείσουν παρά του ότι είναι ένα μεγάλο λάθος.
Συγκεκριμένα όλοι αυτοί οι άνθρωποι που έχουν μουσικές σχολές και είναι δάσκαλοι, συμμετέχουν σε όλο αυτό και του δίνουν μια υπόσταση που δεν θα έπρεπε να έχει και ως παιδαγωγοί, δεν θα έπρεπε να επιβραβεύουν.
Η λογική όμως του ότι, αφού το κάνουν όλοι, και του, Αν δεν το κάνω εγώ θα το κάνει κάποιος άλλος, μάλλον τους απομακρύνει από ενδοιασμούς και αντιρρήσεις.

Τα παιδιά έχουν ταλέντο, και μερικά από αυτά, έχουν μεγάλο ταλέντο. Το ταλέντο είναι ένα δώρο ζωής και θα πρέπει να  διαχειρίζεται με σύνεση για να είναι ωφέλιμο στην ζωή  του παιδιού. Να είναι ένας άξονας που θα δομηθεί η προσωπικότητα του και ίσως το επάγγελμα του.

Σαν παιδαγωγοί θα έπρεπε να ενδιαφέρει πάνω από όλα η προστασία της παιδικής ηλικίας τους, μακριά από κάθε έκθεση και μάλιστα , τέτοιου είδους έκθεση που κανείς δεν μπορεί ποτέ να είναι σίγουρος το πως επηρεάζει την ψυχολογία του.
Λένε ότι σε αυτό δεν υπάρχει νικητής κλπ, αλλά τότε γιατί δίνουν αστέρια και ξεχωρίζουν κάθε βδομάδα τα παιδιά, και φυσικά στο τέλος θα υπάρχει και ένας νικητής, με τα υπόλοιπα να παρηγορούνται με τις φλυαρίες των παρουσιαστών.
Όλοι είναι καταπληκτικοί, για όλους είναι περήφανοι, αλλά μόνο 2 θα κατορθώσουν να εξασφαλίσουν δωρεάν φοίτηση στις σχολές Νάκα.
Τα μεγάλα λόγια των παρουσιαστών, και οι δικαιολογίες για παράδειγμα της Ευγενίας Μανωλίδου και η δήλωση της ότι όλα είναι μοναδικά, αλλά , πρέπει να επιλέξουμε έναν, κλπ,
από την μια τα ανεβάζουν στα ουράνια και από την άλλη, αναιρούν με τις αποφάσεις τους τα μεγάλα τους λόγια.
Όμως είναι και το άλλο.
Η προσωπικότητα κάθε ανθρώπου βασίζεται σε πολλούς παράγοντες και διαμορφώνεται καθημερινά από πάρα πολλές παραμέτρους. Το να επικεντρώνονται μόνο σε μια πλευρά, φέρνει μια ανισομέρια στην ψυχολογία τους και αυτό δεν τους κάνει καλό.
Δεν μπορώ να καταλάβω τους γονείς , δεν δικαιολογώ τους δασκάλους τους αλλά καταλαβαίνω μια χαρά την τηλεόραση μιας και για αυτήν δεν είναι παρά ένα πρόγραμμα που φέρνει έσοδα. Πολύ απλά. Αν δεν υπάρχουν έσοδα το σόου κόβεται και κανείς δεν νοιάζεται για το ταλέντο του ενός και του άλλου.
Υπάρχουν καταπληκτικά ταλέντα και τα βλέπουμε σε κάθε σόου. Πόσες σκηνές, πόσα κέντρα, πόσες καφετέριες και ταβέρνες  μπορούν να φιλοξενήσουν φιλόδοξες μπάντες και μεμονωμένους τραγουδιστές και σε μια εποχή που η βιομηχανία της μουσικής δεν επενδύει σε νέους τραγουδιστές η σε ρεπερτόριο της προκοπής, πόσα όνειρα από αυτά που χτίζονται στα τηλεοπτικά στούντιο μπορούν να γίνουν αλήθεια.
Θα μου πεις. Κόβεις τα φτερά του παιδιού;
Δεν νομίζω. Αν ο κάθε ένας είναι σίγουρος η σίγουρη ότι θέλει να κάνει αυτό το τόσο επισφαλές επάγγελμα, θα βρει τρόπο να το κάνει και να πετύχει η απλά να ζήσει το όνειρο του για λίγο.
Αν δεν βρει χρόνο να χτίσει πολύπλευρες ευκαιρίες για το μέλλον με γνώση, με μόρφωση, με ανοιχτές τις πόρτες για άλλα όνειρα , με δυνατό χαρακτήρα και ζώντας την κάθε ηλικία στην ώρα της, τότε δεν θα έχουν παρά να θυμούνται αυτές τις λιγοστές στιγμές στιγμιαίας  δημοσιότητας και τίποτα πάρα πάνω.
Μια τρίτη ένσταση αλλά πολύ σοβαρή θα έλεγα, είναι το πως στηρίζουν τέτοια σόου στην συναίνεση των ανηλίκων, αφού οι υπεύθυνοι για τα παιδιά μέχρι τα 18 είναι οι γονείς.
Δηλαδή, δεν υπάρχει η ελεύθερη και ώριμη απόφαση  ενός ανθρώπου για αυτοδιάθεση παρά η κατευθυνόμενη από τους μεγάλους της παρόρμησης των μικρών .
Και σε αυτό συναινούν όλοι ευχαρίστως. Για όλα αυτά αυτό το σόου και κάθε τύπου παραστάσεις που δίνουν την εντύπωση στα παιδιά, ότι είναι κάτι πάρα πάνω από μαθητές είναι λάθος.

Θεατρική ομάδα Μαρμαρίου των Ανεμοπυλών . Ένα δυναμικό ξεκίνημα.

 Η Θεατρική ομάδα Μαρμαρίου- του Πολιτιστικού Αθλητικού και Τουριστικού Οργανισμού των  Ανεμοπυλών του δήμου Καρύστου,-  δημιουργήθηκε μόλις τον Νοέμβρη που μας πέρασε και παρά το σύντομο διάστημα της δημιουργίας της, κατάφεραν και έδωσαν την πρώτη τους παράσταση.
Υπάρχουν κιόλας τρεις ομάδες, η παιδική ,η εφηβική και των ενηλίκων με δασκάλα την Αθανασία Καλογιάννη, θεατρολόγο και ηθοποιό.
Η Αθανασία είναι γνωστή στην περιοχή για την πολύ καλή δουλειά που έχει κάνει στην ομάδα της Καρύστου στο παρελθόν και παρά το νεαρό της ηλικίας της, η εργατικότητα και η πείρα της, έφερε γρήγορα αποτελέσματα.


Η κ.Ρόδο Σφυρίδη σαν μέλος των Ανεμοπολών και με πολύχρονη πείρα βοηθά τις ομάδες ,όπως και η κ.Βασιλική Τόγια, ενώ στην μουσική κάλυψη ήταν  κ.Σέβη Στελιάτου .

Ο κόσμος του Μαρμαρίου έχει αγκαλιάσει αυτήν την νέα προσπάθεια των Ανεμοπυλών που στεγάζεται στον χώρο του χορευτικού, όπως στεγάζονται και άλλα είδη χορού  που ξεκίνησαν φέτος.

Πολλά συγχαρητήρια σε όλους τους συμμετέχοντες και  όσους συνέβαλαν σε αυτή την προσπάθεια.
Εύχομαι να έχουν όλοι μια δημιουργική , χαρούμενη και καλλιτεχνική νέα χρονιά.

Οι φωτογραφίες είναι από την σελίδα της κ.Τσολάκη στο φέις .

Ευχές από τον Πρόεδρο της Δημοτικής τοπικής Οργάνωσης της ΝΔ Καρύστου Ν.Παντελή





Οι Άγιες Ημέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, μέρες αγάπης και αδελφοσύνης μας προτρέπουν να ξεχάσουμε για λίγο το άγχος και τη ρουτίνα της καθημερινότητας και να μοιραστούμε περισσότερες στιγμές με πρόσωπα οικεία κι αγαπημένα. Παράλληλα  μας δίνεται  η ευκαιρία να κάνουμε τον απολογισμό για τα μέχρι σήμερα πεπραγμένα και ταυτόχρονα να προσδιορίσουμε τους στόχους και τις προσδοκίες για την από εδώ και μετά πορεία μας. Έχουμε την ευκαιρία να αναλογιστούμε τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις μας αλλά και τα λάθη που ενδεχομένως κάναμε, να κάνουμε την αυτοκριτική μας και τελικά να γίνουμε καλύτεροι για τον εαυτό μας και χρησιμότεροι για το κοινωνικό σύνολο. Κι αυτό σχετίζεται  με όλες τις μορφές ανθρώπινης δραστηριότητας σε μια οργανωμένη κοινωνία, την οικονομική, την πολιτιστική, την κοινωνική, ασφαλώς και την πολιτική.  
Ας ευχηθούμε σε όλους μας η Γέννηση του Θεανθρώπου και το φως που οδήγησε τους Μάγους στη φάτνη να οδηγεί όλους μας στη σωστή πορεία. Να μας δίνει δύναμη, υγεία, πρόοδο, ειρήνη και αγάπη για τους συνανθρώπους μας.    
Ευτυχισμένο και Δημιουργικό το 2017    

Νικόλαος Κ. Παντελής
Πρόεδρος ΔΗΜΤΟ  ΝΔ Καρύστου

Εμφάνιση blob.jpg

Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

To θαύμα του τζακοφύλακα.Ένα παραμύθι για μικρά παιδάκια, η..μήπως όχι.



Η συνέλευση   των  φυλάκων ήταν περιπετειώδης και γεμάτη φωνές.
Πολύς κόσμος στριμωγμένος στους πάγκους που ήταν αραδιασμένοι στην μεγάλη άδεια ξυλαποθήκη στην άκρη της πόλης  .
Ο Γενάρης ήταν  ο μήνας που έδειχνε ξεκάθαρα το πόσο καλή προετοιμασία είχαν κάνει από το καλοκαίρι, αν είχαν σωστά αποθεματικά και το πόσο ρυθμισμένη  ήταν η ροή καύσης σε κάθε τζάκι , με τις καμινάδες να στέλνουν στον παγωμένο αέρα τον καπνό τους που χόρευε μαζί με τα σύννεφα, η έλιωνε το χιόνι πριν ακουμπήσει στο έδαφος.
Όμως εκείνο τον χειμώνα κάτι δεν πήγε καλά στην διανομή και όλοι έψαχναν να βρουν τον υπεύθυνο από την μια, και μια λύση από την άλλη, που θα έβαζε τα πράγματα στην θέση τους ξανά και όλοι οι άνθρωποι, να έχουν μια ζεστή γωνιά στο σπίτι με το τζάκι τους αναμμένο.
Οι φύλακες των τζακιών, κτυπούσαν τις μπότες τους με ανυπομονησία στο παγωμένο τσιμέντο της αίθουσας, τα κασκέτα τους έμπαιναν και έβγαιναν νευρικά από τα κεφάλια τους ενώ οι φωνές τους γινόντουσαν όλο και πιο δυνατές όσο περνούσε η ώρα.
Δεν βρίσκαμε ξύλα, άκουγες από εδώ.
Δεν  μπορούμε να βάλουμε τζάκι στις σκηνές, άκουγες από εκεί.
Ήταν ο χειμώνας βαρύς και ο πόλεμος  ανάμεσα στις μεγάλες αρκούδες των βουνών είχε καταστρέψει πολλά δάση.    Σαν να μην έφτανε όμως  αυτό, τα χωριά ανάμεσα στα στρατόπεδα τους είχαν αδειάσει από τους ανθρώπους που προσπαθούσαν να σωθούν από τον θυμό και την μανία των άγριων αυτών θηρίων που μέσα στην μανία τους δεν υπολόγιζαν τίποτα πια.
Είχαν καταστρέψει τα μελίσσια, είχαν καταστρέψει τις καλλιέργειες των ανθρώπων, είχαν αδειάσει τις αποθήκες τους και τα  είχαν κρατήσει  για να έχουν δυνάμεις μέχρι να νικήσουν, αλλά και εκείνα σιγά σιγά τελείωναν με αποτέλεσμα να έχουμε πολλές θυμωμένες αρκούδες στα δάση , πολλούς διωγμένους ανθρώπους και κατεστραμμένα χωριά.
Μαζεύτηκαν στις άκρες των πόλεων στην πεδιάδα και εκεί οι άλλοι άνθρωποι τους έδωσαν σκηνές και πρόχειρα σπιτάκια να μείνουν μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος.
Όμως ο πόλεμος δεν τελείωσε γρήγορα και ο χειμώνας ήρθε βαρύς  .
Ο θυμός δεν αφήνει ούτε τους ανθρώπους ούτε τις αρκούδες να κοιμηθούν  και έτσι εκείνη την χρονιά δεν πήγαν για την χειμερία νάρκη που οι άνθρωποι περίμεναν πως και πως μήπως και γυρίσουν πίσω να σώσουν κάτι από τις ζωές τους, η μήπως πάλι, ξυπνήσουν οι αρκούδες την Άνοιξη και δεν θυμούνται γιατί  πολεμούσαν.
Μάταιες οι ελπίδες τους βούλιαξαν στο χιόνι, και έμειναν να κρυώνουν μέσα σε πάνινες σκηνές με τον αέρα να λυσσομανά και να φέρνει από τα βουνά τις κραυγές των αρκούδων.
Οι αρχές τους είχαν καθησυχάσει ότι οι  τζακοφύλακες  κάνουν εξαιρετική δουλειά, και ποτέ κανείς  δεν είχε παράπονο από την δουλειά τους.
Μην  ανησυχείτε, τους είπαν, Δεν πρόκειται να κρυώσει ούτε μωρό, ούτε μεγάλος , ούτε γέρος. Ούτε άντρας, ούτε γυναίκα, ούτε το ξωτικό σας, ούτε η νεράιδα σας.
Η νεραιδούλα είχε τυλίξει τα φτερά της γύρω από  το μωράκι της γυναίκας που άκουγε τις υποσχέσεις με διάπλατα μάτια, ενώ το ξωτικό που την είχε ακολουθήσει, αόρατο όπως ήταν στους ανθρώπους της πόλης, του έχωσε μια μπουνιά και ο υπεύθυνος, έπιασε το στομάχι του έκπληκτος, λέγοντας, υπάρχουν επιθετικοί ιοί, καλύτερα να πάω σπίτι γρήγορα.
Μέσα στις σκηνούλες χωρούσαν άνθρωποι ξωτικά νεράιδες και κάτι λιγοστά πραγματάκια, ίσα ίσα να θυμίζουν κάτι σαν σπίτι.
Είχε αδειάσει το δάσος από τα πλάσματα του και τα ζωάκια του είχαν πάρει και αυτά τον δρόμο της προσφυγιάς ήδη από την αρχή του πολέμου.
Κανέναν πλάσμα δεν εμπιστευόταν τον άνθρωπο, παρά μόνο ο άνθρωπος και έτσι έμειναν και εκείνοι στις σκηνές πιστεύοντας τις υποσχέσεις των άλλων ανθρώπων.
Οι τζακοφύλακες   όμως ήταν ένα περίεργο μείγμα ανθρώπων με όλα τα στοιχεία όλων των πλασμάτων, ακόμα και των ζώων.
Ήταν η φωτιά που τα έλιωνε όλα , ήταν τα βουνά και  τα δέντρα που μιλούσαν μέσα τους και ήξεραν το πώς και το πότε και από πού να κόψουν τα ξύλα, ήταν η γη που τους είχε διαλέξει για το ιερό καθήκον του δώρου της   ζεστασιάς στους ανθρώπους.
Η συνέλευση αργούσε και ο εκνευρισμός ήταν έκδηλος πια σε όλους και δεν ήταν παρά όταν ήταν ήδη όλοι έτοιμοι να τσακωθούν η να φύγουν που ο αρχιτζακοφύλακας  άνοιξε την πόρτα και όλοι σώπασαν με σεβασμό.

Ήταν ψηλός  και γεροδεμένος με μια άσπρη γεννιάδα μέχρι την μέση, με τα φρύδια του πυκνά πάνω από τα μαύρα σαν λαμπερό κάρβουνο μάτια του και τα χείλη του δεν έμοιαζαν παρά μια σχισμή, μια θυμωμένη , πολύ θυμωμένη  σχισμή που άρχισε αμέσως να πετάει  κατηγορίες προς όλους όσους αμφισβητούσαν την αξιοπιστία τους και την αφοσίωση στο έργο τους.
Κανείς δεν έχει την παραμικρή απόδειξη ότι  το φταίξιμο είναι δικό μας. Πρώτα οι αρκούδες  άρχισαν τον πόλεμο, μετά οι άνθρωποι έδωσαν υποσχέσεις που δεν μπορούσαν να κρατήσουν και ζητάνε από εμάς να βάλουμε την φωτιά , που;, πείτε μου που;.. Στις σκηνές, να καούν οι άνθρωποι; .. Είναι τρελοί όλοι τους, όλοι τους παλάβωσαν και αν δεν συνέλθουν δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.
Ναι, ναι, έχεις δίκιο, έτσι είναι. Μουρμούρισαν οι τζακοφύλακες και περίμεναν την συνέχεια.
Όμως  ο αρχιτζακοφύλακας, πιο ήρεμος τώρα, κατέβασε το κεφάλι και είπε.
Δεν ήμαστε εμείς αυτοί που θα μπορέσουμε να πείσουμε τις αρκούδες να σταματήσουν τον πόλεμο, ούτε μπορούμε να πείσουμε τους ανθρώπους να ανοίξουν τα σπίτια τους και να τα μοιραστούν με όσους ήρθαν από το δάσος.  Είναι άδικο να μας κατηγορούν, αλλά πρέπει να τους πούμε τις ευθύνες τους και να μην τα ρίχνουν σε μας.
Χμ,χμ…Ακούστηκε μια φωνή..Μπορώ να πω κάτι.
Όλοι γύρισαν και κοίταξαν τον πιο νέο τζακοφύλακα της συνέλευσης.
Ήταν ένα παιδί , ένα αγοράκι με το πιο γλυκό χαμόγελο στον κόσμο και το βλέμμα του ήταν τόσο πολύ γελαστό που η  νεραιδούλα του ποτέ δεν εγκατέλειπε τον ώμο του και ας καρβουνιαζόταν που και που.
Έχεις καμιά ιδέα νεαρέ μου.
 Ρώτησε ο αρχιτζακοφύλακας.
 Ναι, απάντησε ο μικρούλης, στρίβοντας το καπέλο του στα χεράκια του.
Σκέφτομαι, αν αντί για να μαζεύουμε τα ξύλα , να  τα χτίζαμε σε μεγάλες αίθουσες, σαν και αυτή, και βάζαμε τζάκια γύρω γύρω, θα χωρούσαν οι άνθρωποι των σκηνών μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος και γυρίσουν στο χωριό τους.
ΜΑ ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΙΑ.
Ακούστηκαν φωνές από την αίθουσα, όμως ο αρχιτζακοφύλακας τους σταμάτησε.
Έχει δίκιο το παιδί, είπε με αποφασιστικότητα.
Μήπως είναι δουλειά των αρκούδων να είναι ξύπνιες τέτοια εποχή;  Μήπως είναι δουλειά των ζώων να τρέχουν σε ξένα δάση;  Μήπως είναι δουλειά των ξωτικών να ζουν μακριά από τα δέντρα και των νεράιδων μακριά από τις πηγές;
H, μήπως είναι δουλειά των ανθρώπων να μας κατηγορούν επειδή δεν μπορούν να προστατέψουν το είδους τους;
Ε, λοιπόν και εμείς θα κάνουμε ότι είπε ο μικρός, και όσο καιρό το χτίζουμε, ας φροντίζουν μόνοι τους την φωτιά τους .
ΩΩΩΩΩΩΩΩΩ, Φώναξαν όλοι έκπληκτοι.. Μόνοι τους…είπαν σαν υπνωτισμένοι..
Όπως το βλέπω, συνέχιζε  ο αρχιτζακοφύλακας, αφού δεν το θεωρούν ιερό για όλους τους ανθρώπους, θα μπορούμε και μεις να τους θεωρούμε, το υπόλοιπο από τους άλλους  που θα μπορούν και χωρίς την φροντίδα μας για λίγο.
Ναι, έχεις δίκιο..Φωνές ενθουσιασμού γέμισαν την αίθουσα και αμέσως άρχισαν να καταστρώνουν σχέδια για το που θα έχτιζαν την νέα αίθουσα.
Τελικά δεν το σκέφτηκαν και πολύ μιας και ο χώρος στην μέση των σκηνών ήταν αρκετά μεγάλος.
Οι άνθρωποι μαζεύτηκαν στην αρχή με περιέργεια, μετά με ενθουσιασμό και όλοι μαζί, άρχισαν να κουβαλούν τα ξύλα, να τα κάνουν τοίχους χοντρούς και ζεστούς, με πάτωμα στέρεο και μεγάλα τζάκια και στις τέσσερις πλευρές.
Ήταν τόσο ενθουσιασμένοι και παρασυρμένοι από την επιτυχία τους που γρήγορα έχτισαν και μια άλλη, για να παίζουν τα παιδιά και να βρίσκουν ησυχία οι μεγάλοι.
Οι νεραιδούλες  χόρευαν τριγύρω, τα ξωτικά έφερναν νερό, οι μικροί τζακοφύλακες διάλεγαν τα καλύτερα ξύλα και οι μεγαλύτεροι έδιναν συμβουλές για το χτίσιμο.
Είχαν ήδη τελειώσει και οι οικογένειες  άρχισαν να συγυρίζουν τα υπάρχοντα τους ενώ  μεγάλες φωτιές άρχισαν να ανάβουν και τα παιδιά επιτέλους να ζεσταίνονται πρώτη φορά εδώ και μήνες.
Εν τω μεταξύ, οι άνθρωποι στην πόλη έκπληκτοι, είδαν τις φωτιές τους να σβήνουν, τους σωρούς από ξύλα στην αυλή τους να εξαφανίζονται και ανάστατοι άρχισαν να ψάχνουν να δουν τι είχε συμβεί.
Ρώτησαν στο δημαρχείο αλλά τους είπαν ότι  ο δήμαρχος είχε πάει για ξύλα στο βουνό, έτσι άρχισαν να πηγαίνουν και αυτοί.
Άρχισαν να κόβουν αδέξια τα ξύλα, τα πριόνια πήραν μπρος και ο θόρυβος τους τρόμαξε τα πουλιά που πέταξαν μακριά από τις κορφές των δέντρων.
Δεν είχαν καιρό να καλέσουν σε συνάντηση τους τζακοφύλακες, ούτε να αναλύσουν  το πώς  και το γιατί, μιας και ο χιονιάς κατέβαινε απειλητικός και έπρεπε να προλάβουν  πριν τους κλείσει το χιόνι στο βουνό. Πρόσεχαν για τις αρκούδες και οι περιπολίες τους ειδοποιούσαν αν υπήρχε κίνδυνος.
Ευτυχώς όλα πήγαν καλά και πρόλαβαν να γυρίσουν στο σπίτι τους με αρκετά ξύλα για να περάσουν το κύμα του χιονιά.
Όταν εκείνο ήρθε τους  βρήκε όλους με ζέστα και οι τζακοφύλακες ήταν πολύ περήφανοι που βρήκαν τρόπο να κρατούν ζεστούς  όλους τους ανθρώπους τους, όπως και οι άνθρωποι ήταν περήφανοι που κατάφεραν να κάνουν μόνοι τους κάτι τόσο σημαντικό όπως να κρατήσουν ζεστή την οικογένεια τους.
Οι αρκούδες κοιτούσαν από ψηλά της καμινάδες να καπνίζουν και κύματα ζεστού αέρα έφτανε μέχρι σε αυτές  με την μυρωδιά του καμένου ξύλου να γεμίζει τα ρουθούνια τους.
Στάθηκαν  μέσα στο χιόνι και αναλογίστηκαν γιατί στο καλό δεν είναι  στην ζεστή τους σπηλιά να κοιμούνται και να περιμένουν την άνοιξη.
Τι κατάφεραν παρά να διώξουν την ζωή από το δάσος και τι να το κάνουν αφού δεν έμεινε τίποτα από όσα αγαπούσαν;
Ήταν πολύ κουρασμένες για να αποφασίσουν τι να κάνουν και έτσι αποφάσισαν να κάνουν ανακωχή και να πάνε όλες για ύπνο.
Λίγος ύπνος πάντα βοηθάει, ειδικά όταν χιονίζει, είπε ο αρχηγός και απεσταλμένος αρκούδος νύσταζε αρκετά για να διαφωνίσει.
Το χιόνι απλώθηκε παντού και η νύχτα σκέπασε τα πλάσματα της.  Την Άνοιξη η ζωή θα είχε άλλη μια ευκαιρία να δείξει ότι μπορεί να είναι δημιουργική και πάντα ανίκητη.






Ενημέρωση για την κατάσταση του Νομού Εύβοιας εν όψει των καιρικών φαινομένων

Εμφάνιση FOTO_29122016.jpg

  Δελτίο τύπου.
Ενημέρωση Εκχιονισμών 29-12-2016
Το σύνολο του Εθνικού και Επαρχιακού Οδικού Δικτύου της Εύβοιας παραμένει ανοικτό και η κυκλοφορία διεξάγεται απρόσκοπτα, παρά τη συνεχιζόμενη χιονόπτωση στο σύνολο σχεδόν των ορεινών και ημιορεινών όγκων.

Ειδικότερα, ελεύθερη είναι η κυκλοφορία στο τμήμα Ψαχνά - Προκόπι (Άγιος, Παγώντας). Ομοίως, ελεύθερα κινούνται τα οχήματα, στη Βόρεια Εύβοια, στο ορεινό σύμπλεγμα Βουτά - Κοκκινομηλιάς - Κρυονερίτη - Μονοκαρυάς - Κερασίας, αλλά και στη Νοτιοκεντρική Εύβοια στο τμήμα Σέττα - Μανίκια - Μακρυχώρι.

Στην περιοχή της Δίρφυος, προσπελάσιμο είναι πλέον το τμήμα Στενή - Στρόπωνες, ενώ διανοίγεται ο "δασικός" δρόμος προς το Μετόχι, που μέχρι στιγμής εξυπηρετείται μόνο μέσω Κύμης.

Ο Αντιπεριφερειάρχης Εύβοιας Φάνης Σπανός  δήλωσε σχετικά: "Ο στόλος της Περιφερειακής  Ενότητας Εύβοιας, ιδιόκτητος και μισθωμένος, επιχειρεί σε πλήρη ανάπτυξη από τα ξημερώματα της Πέμπτης, με στόχο να ελαχιστοποιηθούν οι συνέπειες της βαριάς χιονόπτωσης στην οδική κυκλοφορία. Συστήνουμε στους οδηγούς να χρησιμοποιούν τις αντιολισθητικές αλυσίδες, ώστε να μετακινούνται με ασφάλεια και ταυτόχρονα να μην παρακωλύουν το δύσκολο έργο του εκχιονισμού. Σε κάθε περίπτωση είναι καλό να αποφεύγονται οι άσκοπες μετακινήσεις".

Για οποιαδήποτε πρόβλημα οι πολίτες μπορούν να επικοινωνήσουν με το Τμήμα Πολιτικής Προστασία της Π. Ε. Εύβοιας στο τηλέφωνο 22210-20000 όλο το 24ωρο.

Ετήσιος χορός του Ναυτικού Ομίλου Καρύστου.




Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Μουσική βραδιά στα Στύρα. Η προσπάθεια συνεχίζεται.

Image may contain: text

Πείτε την δική σας ευχή στο blog.





Λίγες ώρες μας χωρίζουν από την αλλαγή του χρόνου και σκέφτηκα να γράψουμε εδώ όλοι μαζί, τέλος πάντων, όσοι αποφασίσουν να γράψουν τις δικές τους ευχές για το νέο έτος.
Μπορείτε να την αφήσετε στα σχόλια, η στο φέις και να τις μεταφέρω.
Λοιπόν, τι λέτε;   Ποια είναι η δική μας ευχή ;
Αποτέλεσμα εικόνας για κάρτα με ευχές 2017

'Το βήμα του χορού που έμεινε πίσω.' Ένα παραμύθι για μικρά παιδιά.



Μια φορά και ένα καιρό, ήταν ένα βήμα χορού που ήρθε στον κόσμο μαζί με ένα  κοριτσάκι  την ώρα που άλλαζε ο χρόνος  και τα  δευτερόλεπτα έτρεχαν να ξεφύγουν από τον παλιό και να προφτάσουν τον νέο.
Πάνω στο τελευταίο δευτερόλεπτο  του χρόνου το βήμα έμεινε για ένα κλάσμα του εκατομμυριοστού του εκατοστού λίγο αναποφάσιστο πριν μπλεχτεί στο ποδαράκι της μικρούλας .
Το ρολόι κτύπησε 12, και βήματα πολλά σύρθηκαν γύρω του. Φοβήθηκε μη μπλεχτεί σε λάθος πόδια και άρπαξε το μεγάλο δάκτυλο της μπεμπούλας. Κρύφτηκε εκεί ανάμεσα στο μεγάλο και στον μέσο και άκουγε φωνούλες να σκεπάζουν την κούνια του μωρού.
Να ζήσει ευτυχισμένο, έλεγε η μία.
Πάντα καλότυχο, συμπλήρωνε μια άλλη. Ευχαριστώ ,ευχαριστώ πολύ, απαντούσε η κουρασμένη φωνή της μανούλας ενώ η  νεογέννητη μπέμπα γουργούριζε και τίναζε τα ποδαράκια της σαν να ήθελε να χορέψει τον πρώτο της χορό.Σετ με χορό — Διανυσματικό Αρχείο #10297972
Μαζί  τιναζόταν και το βήμα τρομαγμένο και  μόνο έξω από το σώμα που θα το φιλοξενούσε, παγιδευμένο στο μοιραίο εκείνο εκατομμυριοστό της αλλαγής του χρόνου.
Χρόνια πολλά, καλή χρονιά, έλεγαν τώρα οι φωνές και άκουγε φιλιά να έρχονται από ψηλά, εκεί  από όπου οι μεγάλοι έσταζαν βλέμματα αγάπης στο μωρό.
Οι  ώρες περνούσαν , το μωρό ξυπνούσε και έπινε το γάλα του, γουργούριζε ξανά και ξανά μέχρι να βρει τον δικό του ρυθμό και μαζί με αυτόν, τα βήματα που χορού μπερδεύονταν στα ποδαράκια του που τινάζονταν χορευτικά όταν έπαιζε, όταν έβλεπε όνειρα, όταν έκφραζε την χαρά του, την αγωνία του, την ανυπομονησία του, ακόμα και την οργή του όταν κάποιο μεγάλο χέρι το έπιανε άγαρμπα η το ζούλαγε σαν μια φούσκα νερό για να δει το προς τα πού θα μαζευτεί το νερό.
Οι μέρες , οι μήνες και τα χρόνια περνούσαν γρήγορα και το κοριτσάκι έμαθε να περπατά , να τρέχει να σκαρφαλώνει, να σχηματίζει μικρές πατουσίτσες στην άμμο το καλοκαίρι και αγγελάκια στο χιόνι τον χειμώνα.
Το προσωπάκι της έμοιαζε σαν ένας ήλιος που έλαμπε πάντα με τα χρυσαφένια της  ατίθασα μαλλιά να πετάγονται σαν τις αχτίνες του μέσα από τις κορδέλες, ενώ τα ματακάκια της σαν την καλοκαιρινή θάλασσα λαμπίριζαν από το εσωτερικό της φως και την φλόγα που έκρυβαν τα βήματα χορού που όσο περνούσαν τα χρόνια ζητούσαν επίμονα να αναλάβουν τον έλεγχο των κινήσεων της.
Από τα πρώτα παιχνίδια στην αγκαλιά της μαμάς και τα πρώτα τραγούδια, μέχρι και το νήπιο που άρχισαν να μπλέκονται με τα βήματα των άλλων παιδιών, τα βήματα που χορού της αναζητούσαν το βήμα που έλειπε και είχε μείνει μόνο του και παραπονεμένο να περιμένει την ιδανική στιγμή να πιαστεί και αυτό με όλα τα άλλα, εκεί ανάμεσα στο μεγάλο δάκτυλο και στον μέσο.
Του φώναζαν και το καλούσαν αλλά η αόρατη κουρτίνα του χρόνου έμενε πάντα αδιαπέραστη και συμπαγής προξενώντας μεγάλο πόνο στο αποκλεισμένο βήμα.
Πότε πότε, όταν η μικρούλα κοιμόταν τολμούσε να ξεφύγει από την κρυψώνα του και να δοκιμάζει μόνο του να βρει τον ρυθμό του. Την μια μπορεί να ακολουθούσε τα βήματα κάποιου άλλου μέσα στο σπίτι, την άλλη της μουσικής που ακουγόταν από το ραδιόφωνο η την τηλεόραση, όμως η αγωνία του να μην χαθεί μακριά από την μικρούλα ήταν τόσος μεγάλος που ποτέ δεν μπορούσε πραγματικά να αφεθεί και να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο μακριά της.
Παρόλα αυτά μάθαινε και εκείνο τον κόσμο και τους χιλιάδες ήχους  που θα μπορούσαν να ταιριάξουν με κάποιο συναίσθημα. Μάθαινε το νόημα των λέξεων που θα μπορούσαν να μπουν σε ένα τραγούδι, να περιγράψουν μια ιστορία . Μάθαινε την φύση και τα πλάσματα της  στις εκδρομές και τις βόλτες της μικρούλας  . Έμαθε για τα βήματα που έχουν τα πουλιά πριν να πετάξουν από την φωλιά τους για πρώτη φορά, έμαθε για τον ρυθμό που τρέχουν οι αλεπούδες όταν κυνηγούν το βράδυ όπως και τον φοβισμένο χορό των θηραμάτων τους  που έτρεχαν να ξεφύγουν μακριά τους.
Όσο πιο πολύ περνούσαν τα χρόνια , τόσο πιο ασφαλές αισθανόταν το βήμα να απομακρύνεται από το κορίτσι  μιας είχε μάθει πια τους δρόμους  και τους τρόπους να γυρίζει πάντα πίσω χωρίς να χάνεται και η στεναχωριέται τόσο πολύ.
Άλλωστε σαν βήμα χορού, μπορούσε να βρίσκει δρόμους μέσα από τα συναισθήματα που με τον καιρό έμαθε με το όνομα τους. Φόβος, ανησυχία ελπίδα σιγουριά, δύναμη απελπισία μοναξιά , ανυπομονησία προσμονή ,χαρά λύπη ακόμα και χαρμολύπη, όλα είχαν ένα όνομα , όλα ανήκαν παντού και όλα συνδέονταν με μια αόρατη αλυσίδα που δεν έσπαγε ποτέ και πάνω της το βήμα ακολουθούσε τον ρυθμό της ζωής.
Το κορίτσι μεγάλωσε , έγινε μια όμορφη κοπέλα που βρήκε τα βήματα του έρωτα της  και εκείνη όπως και η μητέρα της θα έφερνε στον κόσμο το δικό της παιδί στην αλλαγή του χρόνου.
Σε εκείνα τα δευτερόλεπτα της αλλαγής του χρόνου όπου το νέο μωρό ερχόταν στο κόσμο, το βήμα βρήκε το κενό στον χρόνο και πήδηξε την τελευταία στιγμή για να συναντήσει τα υπόλοιπα βήματα που είχε αφήσει πίσω τόσα χρόνια πριν.
Τα βήματα συναντήθηκαν και ξεπροβόδησαν όλα μαζί  τα βήματα του μωρού προσέχοντας να μη ξεμείνει κανένα πίσω πάλι , και η αλήθεια είναι ότι ποτέ οι νοσοκόμες δεν είχαν ξαναδεί την ζωή να υποδέχεται μωρό με τόσο ρυθμό και χορευτικές κινήσεις.